Informatie van artsen en specialisten
E-mail adres: info@franshoek.info
E-mail adres: info@franshoek.info
Hier praktische voorbeelden en ervaringsberichten hoe je deze GNM geneeskunde zelf kunt gebruiken.
Ervaringsverhalen deel 2 Terug naar GNM
Astma-aanvallen (Astma)
De overreden kat (Allergie)
Vlucht Senegal-Brussel (Hartinfarct)
Kwajongensstreek met gevolgen (Teelbal+Longkanker)
Ervaringsverhalen deel 2 Terug naar GNM
Astma-aanvallen (Astma)
De overreden kat (Allergie)
Vlucht Senegal-Brussel (Hartinfarct)
Kwajongensstreek met gevolgen (Teelbal+Longkanker)
Wervelkolom (Lenden+Borstwervels
Borstkanker (Borstkanker)
Neurodermitis bij kleinkind (Huidallergie)
Heupen
Versleten knie (Kraakbeenslijtage knie)
Blindedarmontsteking
Been
Intolerantie Lactose
Melanoom
Melkallergie
Schildkliercyste
*******************************************************
Borstkanker (Borstkanker)
Neurodermitis bij kleinkind (Huidallergie)
Heupen
Versleten knie (Kraakbeenslijtage knie)
Blindedarmontsteking
Been
Intolerantie Lactose
Melanoom
Melkallergie
Schildkliercyste
*******************************************************
Astma-aanvallen
De patiënte leed sinds haar jeugd af en toe aan astma-aanvallen.
Uiteindelijk werd bij haar een kattenallergie vastgesteld, die men als oorzaak van de aanvallen zag. Desondanks voelde de patiënte zich tot katten aangetrokken, die ze ook af en toe graag eens aaide. Opvallend was, dat ze daarbij zelden een astma-aanval had.
Anderzijds kreeg ze echter aanvallen, als ze in het geheel niet met een kat in aanraking was geweest.
Als ze uiteindelijk op conflictzoektocht ging stelde ze verwonderd vast, dat ze alleen op zwarte katten reageerde, die bovendien een bepaalde grootte hadden, of wanneer ze toevallig eens een dood dier op de straat had gezien. Uiteindelijk vond ze bij haar verdere zoektocht, dat ze als klein kind blijkbaar moest toekijken, hoe haar geliefde zwarte katje, dat haar zeer dierbaar was, op straat van een auto doodgereden werd (DHS).
Aan de gebeurtenis zelf, die ondertussen meer dan 20 jaar geleden was, had ze bewust in het geheel geen herinnering meer.
Desondanks reageerde ze elke keer met een recidief-, als ze een zwarte kat zag of aaide, die een bepaalde grootte had, dan wel als ze een dood dier op de straat zag liggen, dat was overreden (bijspoor).
Opmerking:
Astmalijders zijn patiënten die vaak steeds weer kort durende recidieven hebben. Meestal hebben ze een zogenaamd 'hangend conflict', wat betekent, dat het conflict weliswaar doorlopend actief is, echter naar een lage activiteit is getransformeerd (zg. bank).
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer.
De patiënte leed sinds haar jeugd af en toe aan astma-aanvallen.
Uiteindelijk werd bij haar een kattenallergie vastgesteld, die men als oorzaak van de aanvallen zag. Desondanks voelde de patiënte zich tot katten aangetrokken, die ze ook af en toe graag eens aaide. Opvallend was, dat ze daarbij zelden een astma-aanval had.
Anderzijds kreeg ze echter aanvallen, als ze in het geheel niet met een kat in aanraking was geweest.
Als ze uiteindelijk op conflictzoektocht ging stelde ze verwonderd vast, dat ze alleen op zwarte katten reageerde, die bovendien een bepaalde grootte hadden, of wanneer ze toevallig eens een dood dier op de straat had gezien. Uiteindelijk vond ze bij haar verdere zoektocht, dat ze als klein kind blijkbaar moest toekijken, hoe haar geliefde zwarte katje, dat haar zeer dierbaar was, op straat van een auto doodgereden werd (DHS).
Aan de gebeurtenis zelf, die ondertussen meer dan 20 jaar geleden was, had ze bewust in het geheel geen herinnering meer.
Desondanks reageerde ze elke keer met een recidief-, als ze een zwarte kat zag of aaide, die een bepaalde grootte had, dan wel als ze een dood dier op de straat zag liggen, dat was overreden (bijspoor).
Opmerking:
Astmalijders zijn patiënten die vaak steeds weer kort durende recidieven hebben. Meestal hebben ze een zogenaamd 'hangend conflict', wat betekent, dat het conflict weliswaar doorlopend actief is, echter naar een lage activiteit is getransformeerd (zg. bank).
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer.
De overreden kat
Een autobestuurder overreed ongelukkigerwijze een kat.
Hij stapte uit om te zien of ze misschien nog in leven was en eventueel nog te helpen zou zijn. Maar ze was morsdood.
"Oh God", dacht hij, "dat arme beestje, hoe heeft dat nu kunnen gebeuren."
Er trok een enorme schok door zijn lijf, als hij die arme dode kat daar zo zag liggen.
Een jaar later kwam een zwerfkat aangelopen, die zijn vrouw spontaan opnam en die beiden snel in hun hart sloten.
's Avonds had hij de gewoonte de kat te aaien.
Alles was in orde .... zolang de kat stipt naar huis kwam. Kwam ze echter te laat, dan leed hij direct een 'allergie' op het niet aanwezig zijn van de kat.
Want elke keer kwam dan weer het beeld van de arme doodgereden kat bij hem op.
Hij was dan elke keer in paniek: "onze kat zal toch niet... nee, niet te bedenken, dat ze ergens op de straat ligt, zoals die arme kat van toen ..."
Kwam de kat dan naar huis, dan kreeg hij elke keer een uitgebreide acute 'huidallergie', in werkelijkheid een genezing van de voorafgegane kleine huid-ulcera (verzwering van de buitenste huid).
De uitslag van de allergietest was: eenduidig kattenallergie!
Opmerking:
We hebben tot nu toe geloofd, dat het alles ziekten zijn, die dringend moeten worden behandeld. Deze zienswijze is echter zeer eenzijdig, want het zijn de resten van onze instinctieve capaciteiten. Het betreft hier een zeer goed, zeer opmerkzaam waarschuwingssysteem van het organisme. Had het individu vroeger reeds een van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm" in dezelfde of vergelijkbare situatie meegemaakt, dan is het organisme opmerkzamer tegen dit soort van biologische conflicten.
Negatief kunnen we zeggen:
De patiënt trapt steeds weer in dezelfde oude val.
Positief kunnen we zeggen:
De patiënt past zeer goed op, reageert direct met het noodprogramma. Alle allergieën, die we met onze allergietests kunnen nawijzen, zijn altijd 'bijsporen' in samenhang met een van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm".
Daarom moeten we een nieuw begrip van de zg. allergieën krijgen. Nu weten we: het waren dus elke keer voorafgegane alarmsignalen; bv. bij astma bronchiale of astma laryngeale zijn het telkens twee actieve alarmsirenes die ons willen zeggen: voorzichtig, daar is toch toen wat gebeurd, of bij deze combinatie moet je oppassen!
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een autobestuurder overreed ongelukkigerwijze een kat.
Hij stapte uit om te zien of ze misschien nog in leven was en eventueel nog te helpen zou zijn. Maar ze was morsdood.
"Oh God", dacht hij, "dat arme beestje, hoe heeft dat nu kunnen gebeuren."
Er trok een enorme schok door zijn lijf, als hij die arme dode kat daar zo zag liggen.
Een jaar later kwam een zwerfkat aangelopen, die zijn vrouw spontaan opnam en die beiden snel in hun hart sloten.
's Avonds had hij de gewoonte de kat te aaien.
Alles was in orde .... zolang de kat stipt naar huis kwam. Kwam ze echter te laat, dan leed hij direct een 'allergie' op het niet aanwezig zijn van de kat.
Want elke keer kwam dan weer het beeld van de arme doodgereden kat bij hem op.
Hij was dan elke keer in paniek: "onze kat zal toch niet... nee, niet te bedenken, dat ze ergens op de straat ligt, zoals die arme kat van toen ..."
Kwam de kat dan naar huis, dan kreeg hij elke keer een uitgebreide acute 'huidallergie', in werkelijkheid een genezing van de voorafgegane kleine huid-ulcera (verzwering van de buitenste huid).
De uitslag van de allergietest was: eenduidig kattenallergie!
Opmerking:
We hebben tot nu toe geloofd, dat het alles ziekten zijn, die dringend moeten worden behandeld. Deze zienswijze is echter zeer eenzijdig, want het zijn de resten van onze instinctieve capaciteiten. Het betreft hier een zeer goed, zeer opmerkzaam waarschuwingssysteem van het organisme. Had het individu vroeger reeds een van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm" in dezelfde of vergelijkbare situatie meegemaakt, dan is het organisme opmerkzamer tegen dit soort van biologische conflicten.
Negatief kunnen we zeggen:
De patiënt trapt steeds weer in dezelfde oude val.
Positief kunnen we zeggen:
De patiënt past zeer goed op, reageert direct met het noodprogramma. Alle allergieën, die we met onze allergietests kunnen nawijzen, zijn altijd 'bijsporen' in samenhang met een van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm".
Daarom moeten we een nieuw begrip van de zg. allergieën krijgen. Nu weten we: het waren dus elke keer voorafgegane alarmsignalen; bv. bij astma bronchiale of astma laryngeale zijn het telkens twee actieve alarmsirenes die ons willen zeggen: voorzichtig, daar is toch toen wat gebeurd, of bij deze combinatie moet je oppassen!
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Vlucht Senegal - Brussel
Een echtpaar vloog van Senegal naar Brussel.
Tijdens de vlucht kreeg de echtgenoot een hartinfarct.
Catastrofe! Hij werd lijkbleek, snakte naar adem, lag op de grond in de gang van het vliegtuig. Zijn vrouw was ervan overtuigd, dat hij elk moment zou sterven!
Hij stierf echter niet. Men landde in Brussel, alwaar hij naar het ziekenhuis werd gebracht en werd weer gezond.
Niet alleen de vlucht was voor de vrouw als een hel, ook de drie daarop volgende weken waren verschrikkelijk. Ze nam aan gewicht af, kon niet meer slapen, had constant angst voor het leven van haar man.
Biologisch gezien had ze een doodsangst-zorg-conflict voor een ander mens geleden.
Na deze verschrikkelijke drie weken kalmeerde ze uiteindelijk en het kwam tot een conflictolyse (CL).
Deze patiënte had het geluk, uit Afrika tbc-mycobacteriën te hebben meegebracht. Ze zweette de daarop volgende drie weken 's nachts, in het bijzonder tegen de morgen, soms vijf nachthemden vol en had lichte nachtelijke koorts. In de long had ze een longkanker (adeno-carcinoom van de alveolen), die thans door de tuberkelbacteriën werd afgebouwd en die ze uithoestte met de resttoestand van een kleine caverne (holle ruimte), een zg. gedeeltelijke longen-emfyseem.
In de daarop volgende tijd leed de patiënte vaker zulke zweetperioden, soms korte, soms langere.
Kort voor het begin van een verdere langere zweetperiode vond men een adeno-carcinoom in de longen, nog voordat de zuurvaste staafjes (tbc) de tijd hadden, de “tumor” af te bouwen en te laten uithoesten.
Nu ging ze door voor zwaar “longkanker” patiënt.
Men wilde zelfs “uit voorzorg” de ene longvleugel operatief verwijderen en daarbij chemotherapie, bestraling en de gewoonlijke procedure doorvoeren.
Als men echter aan de andere kant verdere longkankers ontdekte, werd de patiënte ongeneeslijk verklaard en haar een spoedige dood voorspeld.
Omdat de Neue Medizin in België enigszins bekend is, vond ze een arts, die de patiënte vertelde, dat volgens hem hier alleen Dr. Hamer zo'n zwaar geval zou kunnen oplossen. En zo kwam ze bij mij.
Het geval was werkelijk niet zo eenvoudig te verklaren, want de patiënte had een wat merkwaardig bijspoor. Nadat we die hadden gevonden, was de rest enkel routine.
Welk bijspoor had ze?
was zo dramatisch geweest, dat men het in het geheel niet kon overzien. Het leek mij zeer waarschijnlijk, dat de echtgenoot nieuwe hartaanvallen (angina pectoris) of vergelijkbare kritische situaties geleden moest hebben, waarbij de echtgenote (patiënte) weer doodsangsten voor hem moest hebben gehad.
Als dit het geval was geweest, dan had alles zonder twijfel geklopt. Maar de echtgenote bestreed zeer energisch: nee, mijn man gaat het goed, hij heeft nooit meer een aanval gekregen, hij is volledig gezond en hij heeft ook niet meer met een vliegtuig gevlogen.
Daar kwam mij de reddende gedacht:
“Is er dan misschien iemand uit uw familie die met het vliegtuig gevlogen heeft?”
“Dat wel, dokter, maar daarbij is niets gebeurd.
Maar nu U zo vraagt, daar schiet me te binnen: de laatste zweetperiode had ik, nadat mijn dochter van drie weken Tenerife vakantie was teruggekeerd.
Meent U, dat het daarmee verband kan hebben?
Overigens herinner ik me, dat ik de gehele tijd dat ze met haar man en kinderen weg was, steeds weer heb gedacht: Als ze maar weer terug zouden zijn!”
De rest was weer routine.
Het was zeer nauwkeurig te reconstrueren, dat de patiënt elke keer, als een of ander familielid (zuster of kinderen) met het vliegtuig onderweg was, een panische angst had, die ze bij een “verstandige” overweging helemaal niet kon verklaren. Telkens, als het familielid weer was teruggekeerd, had ze haar nachtzweetperiode. Thans had ze juist weer een langere nachtelijke zweetperiode met lichte verhoging en het hoesten was ook begonnen.
Daarop heeft men een röntgen van de thorax gemaakt en de longkanker ontdekt.
Het tweede spoor was dus ... het vliegtuig!
Zoals een spoorbaan uit twee spoorstaven bestaat, waarop de trein rijdt, zo heeft de patiënte bij het dramatische hartinfarct van de echtgenoot op de vlucht van Senegal naar Brussel 2 conflict-componenten geleden:
Doodsangst-zorg-conflict
voor de echtgenoot vanwege het hartinfarct
Vliegtuig-angst-conflict
omdat ze in het vliegtuig zo hulpeloos gevangen zaten
Beide componenten waren sindsdien complex met elkaar verbonden en bij elke van deze componenten schakelde ogenblikkelijk het doodsangst-zorg-conflict in.
We zouden ook kunnen zeggen: sindsdien was ze allergisch voor hartinfarcten en hartaanvallen (die echter gelukkig niet zijn voorgekomen) en vliegtuigen!
De therapie bestond uit de patiënte de samenhangen bewust te maken, de oorzaken uit de weg te ruimen en verder ... helemaal niets te doen, maar moeder natuur indien mogelijk niet te storen.
Opmerking:
Het spoor of bijspoor betekent in de Germaanse Nieuwe Geneeskunde, dat een patiënt – om het even dier of mens – die eenmaal een biologisch conflict heeft geleden, heel makkelijk weer op het spoor geraakt, als het tot een recidief (weer opleven van het conflict) komt. Het recidief kan daarbij zelfs uit maar een component van het conflict bestaan (zie “vliegtuigallergie”). Dat is voldoende, om het volle conflictrecidief te activeren. Zulke conflictrecidieven verlopen aan ons intellectueel bevattingsvermogen voorbij. We kunnen ze enkel intuïtief registreren en vermijden.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een echtpaar vloog van Senegal naar Brussel.
Tijdens de vlucht kreeg de echtgenoot een hartinfarct.
Catastrofe! Hij werd lijkbleek, snakte naar adem, lag op de grond in de gang van het vliegtuig. Zijn vrouw was ervan overtuigd, dat hij elk moment zou sterven!
Hij stierf echter niet. Men landde in Brussel, alwaar hij naar het ziekenhuis werd gebracht en werd weer gezond.
Niet alleen de vlucht was voor de vrouw als een hel, ook de drie daarop volgende weken waren verschrikkelijk. Ze nam aan gewicht af, kon niet meer slapen, had constant angst voor het leven van haar man.
Biologisch gezien had ze een doodsangst-zorg-conflict voor een ander mens geleden.
Na deze verschrikkelijke drie weken kalmeerde ze uiteindelijk en het kwam tot een conflictolyse (CL).
Deze patiënte had het geluk, uit Afrika tbc-mycobacteriën te hebben meegebracht. Ze zweette de daarop volgende drie weken 's nachts, in het bijzonder tegen de morgen, soms vijf nachthemden vol en had lichte nachtelijke koorts. In de long had ze een longkanker (adeno-carcinoom van de alveolen), die thans door de tuberkelbacteriën werd afgebouwd en die ze uithoestte met de resttoestand van een kleine caverne (holle ruimte), een zg. gedeeltelijke longen-emfyseem.
In de daarop volgende tijd leed de patiënte vaker zulke zweetperioden, soms korte, soms langere.
Kort voor het begin van een verdere langere zweetperiode vond men een adeno-carcinoom in de longen, nog voordat de zuurvaste staafjes (tbc) de tijd hadden, de “tumor” af te bouwen en te laten uithoesten.
Nu ging ze door voor zwaar “longkanker” patiënt.
Men wilde zelfs “uit voorzorg” de ene longvleugel operatief verwijderen en daarbij chemotherapie, bestraling en de gewoonlijke procedure doorvoeren.
Als men echter aan de andere kant verdere longkankers ontdekte, werd de patiënte ongeneeslijk verklaard en haar een spoedige dood voorspeld.
Omdat de Neue Medizin in België enigszins bekend is, vond ze een arts, die de patiënte vertelde, dat volgens hem hier alleen Dr. Hamer zo'n zwaar geval zou kunnen oplossen. En zo kwam ze bij mij.
Het geval was werkelijk niet zo eenvoudig te verklaren, want de patiënte had een wat merkwaardig bijspoor. Nadat we die hadden gevonden, was de rest enkel routine.
Welk bijspoor had ze?
was zo dramatisch geweest, dat men het in het geheel niet kon overzien. Het leek mij zeer waarschijnlijk, dat de echtgenoot nieuwe hartaanvallen (angina pectoris) of vergelijkbare kritische situaties geleden moest hebben, waarbij de echtgenote (patiënte) weer doodsangsten voor hem moest hebben gehad.
Als dit het geval was geweest, dan had alles zonder twijfel geklopt. Maar de echtgenote bestreed zeer energisch: nee, mijn man gaat het goed, hij heeft nooit meer een aanval gekregen, hij is volledig gezond en hij heeft ook niet meer met een vliegtuig gevlogen.
Daar kwam mij de reddende gedacht:
“Is er dan misschien iemand uit uw familie die met het vliegtuig gevlogen heeft?”
“Dat wel, dokter, maar daarbij is niets gebeurd.
Maar nu U zo vraagt, daar schiet me te binnen: de laatste zweetperiode had ik, nadat mijn dochter van drie weken Tenerife vakantie was teruggekeerd.
Meent U, dat het daarmee verband kan hebben?
Overigens herinner ik me, dat ik de gehele tijd dat ze met haar man en kinderen weg was, steeds weer heb gedacht: Als ze maar weer terug zouden zijn!”
De rest was weer routine.
Het was zeer nauwkeurig te reconstrueren, dat de patiënt elke keer, als een of ander familielid (zuster of kinderen) met het vliegtuig onderweg was, een panische angst had, die ze bij een “verstandige” overweging helemaal niet kon verklaren. Telkens, als het familielid weer was teruggekeerd, had ze haar nachtzweetperiode. Thans had ze juist weer een langere nachtelijke zweetperiode met lichte verhoging en het hoesten was ook begonnen.
Daarop heeft men een röntgen van de thorax gemaakt en de longkanker ontdekt.
Het tweede spoor was dus ... het vliegtuig!
Zoals een spoorbaan uit twee spoorstaven bestaat, waarop de trein rijdt, zo heeft de patiënte bij het dramatische hartinfarct van de echtgenoot op de vlucht van Senegal naar Brussel 2 conflict-componenten geleden:
Doodsangst-zorg-conflict
voor de echtgenoot vanwege het hartinfarct
Vliegtuig-angst-conflict
omdat ze in het vliegtuig zo hulpeloos gevangen zaten
Beide componenten waren sindsdien complex met elkaar verbonden en bij elke van deze componenten schakelde ogenblikkelijk het doodsangst-zorg-conflict in.
We zouden ook kunnen zeggen: sindsdien was ze allergisch voor hartinfarcten en hartaanvallen (die echter gelukkig niet zijn voorgekomen) en vliegtuigen!
De therapie bestond uit de patiënte de samenhangen bewust te maken, de oorzaken uit de weg te ruimen en verder ... helemaal niets te doen, maar moeder natuur indien mogelijk niet te storen.
Opmerking:
Het spoor of bijspoor betekent in de Germaanse Nieuwe Geneeskunde, dat een patiënt – om het even dier of mens – die eenmaal een biologisch conflict heeft geleden, heel makkelijk weer op het spoor geraakt, als het tot een recidief (weer opleven van het conflict) komt. Het recidief kan daarbij zelfs uit maar een component van het conflict bestaan (zie “vliegtuigallergie”). Dat is voldoende, om het volle conflictrecidief te activeren. Zulke conflictrecidieven verlopen aan ons intellectueel bevattingsvermogen voorbij. We kunnen ze enkel intuïtief registreren en vermijden.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Kwajongensstreek met gevolgen
Het handelt zich hier om een 28-jarige rechtshandige man met de volgende aandoeningen:
teelbalkanker;
bronchiaalcirrose rechts;
bronchiaalkanker van de linker long;
nek- en borstwervel-osteolyse;
vitiligo (witte vlekkenziekte);
verlamming van beide armen en benen;
zwellingen van de zenuwkapsel-einden.
Op het moment dat hij bij Dr. Hamer kwam, was hij bijna volledig verlamd, depressief en psychotisch.
Dit is zijn verhaal:
Twee 12-jarige jonge knapen zaten in de schuur en rookten. Ze wisten natuurlijk, dat de vader van één van de jongens, in wie zijn schuur ze zaten, zijn zoon dat streng had verboden. Maar juist het verbodene trekt aan.
Dat was in 1970, een alledaagse kwajongensverhaal.
Plotseling keek een zus door de schuurdeur en zei: "Wat doen jullie hier, roken? Dat zeg ik vader!"
Ze had het de vader helemaal niet willen zeggen, blufte alleen maar.
Een van de jongens raakte in paniek: "Oh God, die verraadt ons, dat wordt een enorm pak slaag!"
"Luister", zei hij tot zijn vriend Jean, "als ze het verraadt, dan hang ik mezelf op!"
Twee dagen later hing de jongen zich boven de badkuip op.
De ouders van de jongen ervoeren, waarom de knaap zich had opgehangen. Het hele dorp was in oproering en allen staarden naar Jean, onze patiënt.
Jean leed een verschrikkelijke conflictschok, een viervoudig van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm":
een verliesconflict met bijbehorende teelbalkanker en zg. bronchiaal-cirrose rechts;
een territoriumangst-conflict met bijbehorende bronchiaalkanker van de linker long bovenlap;
een eigenwaarde-inbreuk met bijbehorende nek- en borstwervel-osteolyse;
een brutaal scheidingsconflict in het post-sensorische hersenschorscentrum met een manchetvormige vitiligo aan de hals en aan beide polsen.
Vitiligo is een ulceratie van de onderzijde van de buitenste platenepitheel-huid en toon zich als witte vlekken op de huid (pigmentafbouw). Het conflict is altijd een brutaal-lelijk scheidingsconflict.
Vanaf de dag, dat zijn beste vriend zich heeft verhangen, was de jonge Jean in sympathicotonie (conflictactief). Hij droomde bijna elke nacht van de dood van zijn vriend, zag zich in zijn droom naar het kerkhof gaan, nam af aan gewicht en had altijd ijskoude handen.
Het ergste echter was: hij had vreselijke depressies en was "eigenaardig veranderd". Maar dat verweten allen aan de rouw om zijn kameraad en hielden allen voor vanzelfsprekend.
Na ongeveer een jaar nam het totaalconflict af, zonder te worden opgelost. Het werd voor een deel een hangend conflict, want het eigenwaardegevoel had een ernstige knik geleden en de gevolgen waren een scoliose van de borstwervels en ook een ontkalking van de halswervels. In het bijzondere van de atlas (1e HW) en van de 4e tot 6e HW, overeenkomend met een intellectueel eigenwaardeconflict, waarbij het altijd om het fundamentele gaat, bijvoorbeeld:
"Is de goddelijke rechtvaardigheid met mij? Heb ik dat verdiend?"
Als men 3 jaar later een steunoperatie van de halswervelkolom doet, gaat de operatie fout. In plaats daarvan volgt een halswervelfractuur. Men zegt het de patiënt en deze gaat door het lint.
Alles herinnerde hem aan de hals van zijn door de strop gestorven vriend. Hij raakte ogenblikkelijk in een delirium, staarde alleen nog naar het plafond, had een depersonalisatiegevoel. Hij zag zich liggen, alles werd van onderen af water, want zijn vriend had zich boven de badkuip opgehangen. Bij alle gebeurtenissen, die hij in het delirium zag, was altijd zijn verhangen vriend aanwezig.
De patiënt had een motorisch centraalconflict geleden bij de 5 aanwezige hangende conflicten en kwam daardoor direct in een delirium, had sindsdien een tetraplegie, d.w.z. een verlamming van beide armen en benen.
Hij was een verlamde kreupele, gesloten zonderling, wat men in zijn omgeving echter toeschreef aan zijn treurige noodlot.
Een teken van nog een sensorisch corticaal conflict: (pijn- dan wel aanrakings-conflict) in het sensorische hersenschorscentrum waren verder over het hele lichaam verdeelde zwellingen van de zenuwkapsel-einden, zg. Recklinghausen-knopen.
Daarbij werd de reeds aanwezige de depressie verder verdiept.
Als ik de patiënt in mei 1986 voor het eerste zag, was de jongeman bijna volledig verlamd.
Enkel de rechter arm kon hij een heel klein beetje bewegen, kon echter noch grijpen noch de arm opheffen.
Eigenlijk kwam hij enkel als proefpatiënt, omdat hoe dan ook geen dokter meer wat met hem kon beginnen.
Zijn handen waren ijskoud. Hij zat of lag meer, hulpeloos in de rolstoel, bijna tot op het bot vermagerd. We hebben enkele uren met elkaar gesproken. Dat had hem tot dan nog geen dokter gegund. Hij zou ook allang in een zg. inrichting voor zwaar gehandicapten zijn geweest, als zijn familie hem niet liefdevol had verpleegd.
In de loop van het gesprek kreeg hij vertrouwen in mij en was verbaasd, dat zich voor het eerst iemand zich voor dat interesseerde, waarvan hij, zoals hij mij bekende, nog de meeste nachten droomde:
Het geval met de zelfmoord van zijn vriend 16 jaar geleden.
En het wonder gebeurde !
De zwaarbeproefde, zo gevoelige jongeman luchtte voor het eerst in 16 jaar zijn hart, huilend, steeds onderbroken door verkrampt snikken.
Het borrelde, explodeerde uit hem.
In zijn omgeving had iedereen het ongelukkige geval gekend. Een ieder vermeed het, met het oog op zijn gevoelige situatie, met hem erover te praten. En zo draaide zich de vicieuze cirkel steeds verder.
Maar nu ontwaakte deze tot dan in vage lethargische vertwijfeling gevangen jongeman met één slag als uit een diepe nachtmerrie.
Plotseling zei hij geheel onverwachts midden in het gesprek:
"Ik weet en voel heel duidelijk, dat ik nu weer gezond word."
Als hij weggereden werd, had hij voor het eerst in 16 jaar weliswaar geen warme, maar al niet meer ijskoude handen.
De raket was ontstoken.
Daarna kwamen voor hem lichamelijk zware maanden:
Hij kreeg zeer warme handen, een heel heet hoofd, sterke hersenzwellingen en het beetje mobiliteit van de rechter arm ging aan het begin nog terug. Daar tegenover stond echter, dat hij plotseling hevige honger kreeg, eindelijk weer zonder nachtmerries kon slapen en zich goed voelde.
Met doses van dagelijks 30mg prednisolon lukte het ons, de kritische fase van de langdurige hersenzwelling succesvol te doorstaan, temeer omdat de patiënt met volle zelfvertrouwen en beëindigde psychose volledig kon meewerken.
Intussen kan hij beide armen weer relatief goed bewegen, de benen gedeeltelijk. Hij heeft 20 kg aan gewicht toegenomen en neemt nu zonder cortison nog verder toe. Hij voelt zich, zoals hij zegt, "reusachtig".
In werkelijkheid zal er zeker nog een half jaar voorbijgaan, voordat hij de eerste stappen kan wagen. Maar het wonder wordt niet beknot, ondanks dat het iets langer duurt.
Ook psychisch is de patiënt zijn moreel beter, maar hij is nog steeds slap en moe en zal het ook nog minstens een half jaar blijven, ook nu hij geen cortison meer nodig heeft. Zijn goede moraal komt mede, omdat zijn psychosen (depressie en schizofrenie) van hem zijn afgevallen, alsof hij altijd de normaalste mens is geweest.
De verdiensten voor dit wonderlijke geval, dat wil ik er direct bij zeggen, komen niet mij toe. Ik heb enkel het systeem geleverd.
Zijn verwanten en mijn vrienden in Frankrijk, die zich opofferend voor deze zo dankbare patiënt hebben ingezet - en wel vrijwillig! - zij hebben gezamenlijk een meesterwerk aan vertrouwensklimaat en wijsheid geschapen, waarin dit verkommerde kleine plantje kon gedijen. En dat is veel moeilijker, als ik dat hier kan beschrijven. Ik heb daar veel waardering voor.
Alleen als zulke optimale condities gegeven zijn, kan men zo een wonder planmatig volbrengen.
Ik heb het geval zo uitvoerig beschreven, omdat het voor vele een troost en een gefundeerde hoop zal zijn.
Dat, wat bij deze man na 16 jaar nog terug te draaien was, is bij zeer veel andere patiënten ook nog omkeerbaar.
De algemene mening, dat zulke verlammingen na bepaalde tijd onomkeerbaar zouden zijn, waren verregaand niet meer dan een misvatting.
In zulke gevallen moet men steeds criminalistisch te werk gaan, precies in ervaring brengen, wanneer welke verlamming is ontstaan.
Men kan niet langer alles wat men niet kan verklaren als dwarslaesie afdoen of als kneuzing van de zenuwwortels.
Het is zelfs bij vele gevallen zo, dat de met een verlamming ter wereld gekomen kinderen in de baarmoeder een zwaar conflict-van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm" hebben geleden, dat in het motorisch centrum is ingeslagen.
Altijd moet het een angst-conflict van het "vastgelegd zijn" of het "gevangen zijn" zijn, dat tot een verlamming van de motoriek voert.
Dit heeft in het geheel niets met intelligentie of bewust overdenken te maken. Het gaat bijna half-automatisch binnen delen van een seconde. Bij een bepaalde soort van van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm" reageert het individu, mens en dier, met een bepaalde soort van "vastgelegd zijn verlamming", omdat juist het betreffende hersencentrum betroffen is.
Dan vraagt U natuurlijk direct:
Ja, maar hoe vindt men het eigenlijke conflict nu na eventueel langere tijd nog. Antwoord: Zeker niet bij een partygesprek, maar meestal eerst na moeizaam detectivewerk. Tenslotte weet men al iets, namelijk welke soort van conflict het geweest moet zijn.
Opmerking:
Krijgen jullie daarvan geen kippenvel, als men bedenkt, lieve lezer, wat voor een wereldwijde uitwerkingen dat kan hebben, wat daar is gevonden? Dat men na zoveel jaren een conflict nog kan oplossen en de innervatie blijkbaar weer kan functioneren!
Het is werkelijk een wonder. Desondanks moet ik jullie hoop iets dempen. Niet elke jonge mens heeft een zo wonderbare moraal als deze jongeman!
Het is een lange weg. Weliswaar heeft zo iemand niets meer te verliezen. Maar het terugkeren van de hersenfunctie is ook niet geheel zonder ongemakken. Het geeft ook hyperesthesie (hevige pijnen), hoofdpijn, koorts enz.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Het handelt zich hier om een 28-jarige rechtshandige man met de volgende aandoeningen:
teelbalkanker;
bronchiaalcirrose rechts;
bronchiaalkanker van de linker long;
nek- en borstwervel-osteolyse;
vitiligo (witte vlekkenziekte);
verlamming van beide armen en benen;
zwellingen van de zenuwkapsel-einden.
Op het moment dat hij bij Dr. Hamer kwam, was hij bijna volledig verlamd, depressief en psychotisch.
Dit is zijn verhaal:
Twee 12-jarige jonge knapen zaten in de schuur en rookten. Ze wisten natuurlijk, dat de vader van één van de jongens, in wie zijn schuur ze zaten, zijn zoon dat streng had verboden. Maar juist het verbodene trekt aan.
Dat was in 1970, een alledaagse kwajongensverhaal.
Plotseling keek een zus door de schuurdeur en zei: "Wat doen jullie hier, roken? Dat zeg ik vader!"
Ze had het de vader helemaal niet willen zeggen, blufte alleen maar.
Een van de jongens raakte in paniek: "Oh God, die verraadt ons, dat wordt een enorm pak slaag!"
"Luister", zei hij tot zijn vriend Jean, "als ze het verraadt, dan hang ik mezelf op!"
Twee dagen later hing de jongen zich boven de badkuip op.
De ouders van de jongen ervoeren, waarom de knaap zich had opgehangen. Het hele dorp was in oproering en allen staarden naar Jean, onze patiënt.
Jean leed een verschrikkelijke conflictschok, een viervoudig van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm":
een verliesconflict met bijbehorende teelbalkanker en zg. bronchiaal-cirrose rechts;
een territoriumangst-conflict met bijbehorende bronchiaalkanker van de linker long bovenlap;
een eigenwaarde-inbreuk met bijbehorende nek- en borstwervel-osteolyse;
een brutaal scheidingsconflict in het post-sensorische hersenschorscentrum met een manchetvormige vitiligo aan de hals en aan beide polsen.
Vitiligo is een ulceratie van de onderzijde van de buitenste platenepitheel-huid en toon zich als witte vlekken op de huid (pigmentafbouw). Het conflict is altijd een brutaal-lelijk scheidingsconflict.
Vanaf de dag, dat zijn beste vriend zich heeft verhangen, was de jonge Jean in sympathicotonie (conflictactief). Hij droomde bijna elke nacht van de dood van zijn vriend, zag zich in zijn droom naar het kerkhof gaan, nam af aan gewicht en had altijd ijskoude handen.
Het ergste echter was: hij had vreselijke depressies en was "eigenaardig veranderd". Maar dat verweten allen aan de rouw om zijn kameraad en hielden allen voor vanzelfsprekend.
Na ongeveer een jaar nam het totaalconflict af, zonder te worden opgelost. Het werd voor een deel een hangend conflict, want het eigenwaardegevoel had een ernstige knik geleden en de gevolgen waren een scoliose van de borstwervels en ook een ontkalking van de halswervels. In het bijzondere van de atlas (1e HW) en van de 4e tot 6e HW, overeenkomend met een intellectueel eigenwaardeconflict, waarbij het altijd om het fundamentele gaat, bijvoorbeeld:
"Is de goddelijke rechtvaardigheid met mij? Heb ik dat verdiend?"
Als men 3 jaar later een steunoperatie van de halswervelkolom doet, gaat de operatie fout. In plaats daarvan volgt een halswervelfractuur. Men zegt het de patiënt en deze gaat door het lint.
Alles herinnerde hem aan de hals van zijn door de strop gestorven vriend. Hij raakte ogenblikkelijk in een delirium, staarde alleen nog naar het plafond, had een depersonalisatiegevoel. Hij zag zich liggen, alles werd van onderen af water, want zijn vriend had zich boven de badkuip opgehangen. Bij alle gebeurtenissen, die hij in het delirium zag, was altijd zijn verhangen vriend aanwezig.
De patiënt had een motorisch centraalconflict geleden bij de 5 aanwezige hangende conflicten en kwam daardoor direct in een delirium, had sindsdien een tetraplegie, d.w.z. een verlamming van beide armen en benen.
Hij was een verlamde kreupele, gesloten zonderling, wat men in zijn omgeving echter toeschreef aan zijn treurige noodlot.
Een teken van nog een sensorisch corticaal conflict: (pijn- dan wel aanrakings-conflict) in het sensorische hersenschorscentrum waren verder over het hele lichaam verdeelde zwellingen van de zenuwkapsel-einden, zg. Recklinghausen-knopen.
Daarbij werd de reeds aanwezige de depressie verder verdiept.
Als ik de patiënt in mei 1986 voor het eerste zag, was de jongeman bijna volledig verlamd.
Enkel de rechter arm kon hij een heel klein beetje bewegen, kon echter noch grijpen noch de arm opheffen.
Eigenlijk kwam hij enkel als proefpatiënt, omdat hoe dan ook geen dokter meer wat met hem kon beginnen.
Zijn handen waren ijskoud. Hij zat of lag meer, hulpeloos in de rolstoel, bijna tot op het bot vermagerd. We hebben enkele uren met elkaar gesproken. Dat had hem tot dan nog geen dokter gegund. Hij zou ook allang in een zg. inrichting voor zwaar gehandicapten zijn geweest, als zijn familie hem niet liefdevol had verpleegd.
In de loop van het gesprek kreeg hij vertrouwen in mij en was verbaasd, dat zich voor het eerst iemand zich voor dat interesseerde, waarvan hij, zoals hij mij bekende, nog de meeste nachten droomde:
Het geval met de zelfmoord van zijn vriend 16 jaar geleden.
En het wonder gebeurde !
De zwaarbeproefde, zo gevoelige jongeman luchtte voor het eerst in 16 jaar zijn hart, huilend, steeds onderbroken door verkrampt snikken.
Het borrelde, explodeerde uit hem.
In zijn omgeving had iedereen het ongelukkige geval gekend. Een ieder vermeed het, met het oog op zijn gevoelige situatie, met hem erover te praten. En zo draaide zich de vicieuze cirkel steeds verder.
Maar nu ontwaakte deze tot dan in vage lethargische vertwijfeling gevangen jongeman met één slag als uit een diepe nachtmerrie.
Plotseling zei hij geheel onverwachts midden in het gesprek:
"Ik weet en voel heel duidelijk, dat ik nu weer gezond word."
Als hij weggereden werd, had hij voor het eerst in 16 jaar weliswaar geen warme, maar al niet meer ijskoude handen.
De raket was ontstoken.
Daarna kwamen voor hem lichamelijk zware maanden:
Hij kreeg zeer warme handen, een heel heet hoofd, sterke hersenzwellingen en het beetje mobiliteit van de rechter arm ging aan het begin nog terug. Daar tegenover stond echter, dat hij plotseling hevige honger kreeg, eindelijk weer zonder nachtmerries kon slapen en zich goed voelde.
Met doses van dagelijks 30mg prednisolon lukte het ons, de kritische fase van de langdurige hersenzwelling succesvol te doorstaan, temeer omdat de patiënt met volle zelfvertrouwen en beëindigde psychose volledig kon meewerken.
Intussen kan hij beide armen weer relatief goed bewegen, de benen gedeeltelijk. Hij heeft 20 kg aan gewicht toegenomen en neemt nu zonder cortison nog verder toe. Hij voelt zich, zoals hij zegt, "reusachtig".
In werkelijkheid zal er zeker nog een half jaar voorbijgaan, voordat hij de eerste stappen kan wagen. Maar het wonder wordt niet beknot, ondanks dat het iets langer duurt.
Ook psychisch is de patiënt zijn moreel beter, maar hij is nog steeds slap en moe en zal het ook nog minstens een half jaar blijven, ook nu hij geen cortison meer nodig heeft. Zijn goede moraal komt mede, omdat zijn psychosen (depressie en schizofrenie) van hem zijn afgevallen, alsof hij altijd de normaalste mens is geweest.
De verdiensten voor dit wonderlijke geval, dat wil ik er direct bij zeggen, komen niet mij toe. Ik heb enkel het systeem geleverd.
Zijn verwanten en mijn vrienden in Frankrijk, die zich opofferend voor deze zo dankbare patiënt hebben ingezet - en wel vrijwillig! - zij hebben gezamenlijk een meesterwerk aan vertrouwensklimaat en wijsheid geschapen, waarin dit verkommerde kleine plantje kon gedijen. En dat is veel moeilijker, als ik dat hier kan beschrijven. Ik heb daar veel waardering voor.
Alleen als zulke optimale condities gegeven zijn, kan men zo een wonder planmatig volbrengen.
Ik heb het geval zo uitvoerig beschreven, omdat het voor vele een troost en een gefundeerde hoop zal zijn.
Dat, wat bij deze man na 16 jaar nog terug te draaien was, is bij zeer veel andere patiënten ook nog omkeerbaar.
De algemene mening, dat zulke verlammingen na bepaalde tijd onomkeerbaar zouden zijn, waren verregaand niet meer dan een misvatting.
In zulke gevallen moet men steeds criminalistisch te werk gaan, precies in ervaring brengen, wanneer welke verlamming is ontstaan.
Men kan niet langer alles wat men niet kan verklaren als dwarslaesie afdoen of als kneuzing van de zenuwwortels.
Het is zelfs bij vele gevallen zo, dat de met een verlamming ter wereld gekomen kinderen in de baarmoeder een zwaar conflict-van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm" hebben geleden, dat in het motorisch centrum is ingeslagen.
Altijd moet het een angst-conflict van het "vastgelegd zijn" of het "gevangen zijn" zijn, dat tot een verlamming van de motoriek voert.
Dit heeft in het geheel niets met intelligentie of bewust overdenken te maken. Het gaat bijna half-automatisch binnen delen van een seconde. Bij een bepaalde soort van van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm" reageert het individu, mens en dier, met een bepaalde soort van "vastgelegd zijn verlamming", omdat juist het betreffende hersencentrum betroffen is.
Dan vraagt U natuurlijk direct:
Ja, maar hoe vindt men het eigenlijke conflict nu na eventueel langere tijd nog. Antwoord: Zeker niet bij een partygesprek, maar meestal eerst na moeizaam detectivewerk. Tenslotte weet men al iets, namelijk welke soort van conflict het geweest moet zijn.
Opmerking:
Krijgen jullie daarvan geen kippenvel, als men bedenkt, lieve lezer, wat voor een wereldwijde uitwerkingen dat kan hebben, wat daar is gevonden? Dat men na zoveel jaren een conflict nog kan oplossen en de innervatie blijkbaar weer kan functioneren!
Het is werkelijk een wonder. Desondanks moet ik jullie hoop iets dempen. Niet elke jonge mens heeft een zo wonderbare moraal als deze jongeman!
Het is een lange weg. Weliswaar heeft zo iemand niets meer te verliezen. Maar het terugkeren van de hersenfunctie is ook niet geheel zonder ongemakken. Het geeft ook hyperesthesie (hevige pijnen), hoofdpijn, koorts enz.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Wervelkolom
Aangezet door het ervaringsbericht "Heupen" nu mijn beleving:
Ik hield me al sinds 7 jaar met de GNM bezig. Ik heb al meerdere lezingen en seminars bezocht, alle boeken gelezen behalve "de gouden boeken". Ik heb ook de tabel en spreek met een ieder aan die één of ander symptoom vertoond. Daardoor ben ik ook tegenover mijzelf opmerkzamer geworden.
Ik heb 10 jaar met mijn man samengewerkt (tot 2001). Hij was mijn baas. Tijdens deze tijd was ik doorlopend bij de orthopedist of bij de fysiotherapie onder behandeling. Hoofdzakelijk waren de lendenwervels betroffen, maar ook de borstwervels.
Mijn man altijd de gewoonte om me voor medewerkers en gasten te vernederen. Daarom had ik volgens mijn huidige inzicht altijd inbreuken op de eigenwaarde. Soms korte, soms langere conflictactiteit en overeenkomstig ook de genezingsfase met uiteenlopende heftige pijnaanvallen.
Sinds we niet meer samenwerken is de pijn verminderd. 14 dagen geleden ben ik begonnen om mijn woonkamer- en keukenmeubilair te verwijderen, om de vloerbedekking te vernieuwen. Het was behoorlijk inspannend, bukken en op een ladder klimmen etc.
Toen ik bijna klaar was deed zich weer een situatie voor, waarbij mijn man mij in het bijzijn van mijn vriendin vernederde. Dat heeft mij zo getroffen, dat ik de kamer heb verlaten en bij mij de tranen kwamen. Het gebeuren had me anderhalve dag beziggehouden. Dan heb ik me gekalmeerd. En dan kwam de pijn. Die duurde ook anderhalve dag.
Ik heb er nauwkeurig op gelet. Een ieder ander zou gezegd hebben, dat het veroorzaakt zou zijn door het zware werk.
Nu heb ik bij de renovatie meegeholpen en al een deel ingeruimd. Mijn man is op reis en ik kon alles zo doen zoals ik wilde. Het heeft mij veel plezier bezorgt en ik heb ondanks de veel zwaardere inspanningen geen pijn.
Dankzij de prachtige ontdekking van Dr. Hamer was ik de laatste 5 jaar niet meer bij een arts. Ik heb geen medicijnen genomen en heb bovendien de consulten bespaard. Heel veel dank aan Dr. Hamer.!!!
Lieve groeten aan alle aanhangers van de GNM
G.S.
Opmerking:
Vanaf deze plaats wil ik alle vrienden van harte bedanken die hun persoonlijke ervaring van de Germaanse voor de andere mensen toegankelijk maken.
Ik dank jullie ook voor jullie vertrouwen!
Helmut Pilhar
PS: De 'Gouden Boeken' (2 delen) is het werk van Dr. Hamer met meer dan 1200 blz aan informatie en patiëntengevallen. De laatste uitgave was in 2000 en is momenteel niet meer leverbaar. Via Ebay worden ze door privépersonen aangeboden voor Eur 600,-
De nieuwe uitgave (3 delen) staat voor binnenkort gepland.
Borstkanker
Hallo Helmut,
mijn levenspartner van destijds is met de GNM van borstkanker genezen. Om het eenvoudig te houden noem ik haar hier mijn vrouw:
Het was in mei toen mijn vrouw de eerste knobbels in haar linker borst voelde. Ik had weliswaar al van de GNM gehoord, maar was nog lang niet zo ver om hier een kankerbehandeling toe te passen. Dus lieten we ons in het ziekenhuis O. bij Prof. Dr. Dr. W., de verantwoordelijke oncoloog een afspraak maken. Na het onderzoek en een aansluitende weefselafname luidde de diagnose boosaardige borstkanker. Op mijn vraag naar de oorzaak gaf hij antwoorden zoals milieu, erfelijkheid, stress, roken enz. Bovendien moesten we niet zoveel vragen, maar direct een afspraak voor een operatie maken. Anders zou mijn vrouw de volgende 4 weken niet overleven.
Met de herinnering aan de GNM riep ik de studiegroepleider in X aan. Aan de telefoon stelde hij ons op de eerste plaats gerust en liet de handigheidstest doen. Dan nodigde hij ons uit voor de volgende studiegroeptreffen in X. Hier werden de oorzaken en achtergronden van de borstkanker van mijn vrouw onder betroffenen en geïnteresseerden besproken. Ze had uit haar vorige huwelijk een zoon van 29 jaar die zich langzaam maar zeker dood had gedronken en gerookt. Op een morgen vond ze hem dood in bed.
Een vreselijke schok. Een diep psychisch conflict, die zich bij een CT van het hoofd duidelijk bevestigde. We hebben ons vol vertrouwen met de GNM beziggehouden. De weken daarop hebben we gemeenzaam tussen studiegroepleider, mijn vrouw en ik aan de verwerking van het conflict gewerkt.
Met de kennis van de GNM en de achtergronden en oorzaken van de borstkanker en zonder medische behandeling was de "boosaardige" tumor binnen een half jaar tot een onbeduidend klein ingekapselde knobbel gekrompen. We danken de GNM voor een nieuw leven.
Om veiligheidsredenen is het misschien beter mijn naam niet te publiceren. De studiegroepleider XY moest destijds onder enorme druk en niet mis te verstane bedreigingen zijn studiegroep opgeven.
Met vriendelijke groet,
B.
Opmerking:
Zolang men de oorzaak van de verschillende "ziekten" (correcter: noodprogramma's) niet kent tast men in het duister. Als men de betroffene echter op zijn conflict aanspreekt, dan kan hij vaak in huilen uitbarsten. Daardoor kan hij zijn isolatie doorbreken en zijn conflict verwerken. Centraal punt in de Germaanse is het conflict (DHS). Die dient te worden gevonden.
De studiegroepleider van destijds is natuurgenezer.
We leven in een verschrikkelijke tijd! Met deze waterdichte kennisonderdrukking van de Germaanse en met behulp van de dagelijkse paniekmakerij van een alles vertegenwoordigende propagandamachine drijft men de argeloze patiënten massaal in de kankercentra en vernietigt ze als aan de lopende band met chemo en morfine. Van te voren laat men ze "op eigen verantwoording" ondertekenen en laat hun eigen planmatige vernietiging ook nog over hun eigen ziektekostenverzekering betalen. Het voorgeprogrammeerde lijdensvolle sterven in deze "erkende" pseudotherapie met gifgasderivaten duurt meestal enkele maanden. Tijd genoeg om deze arme ter dood opgeschreven mensen verder hun geld af te te kunnen troggelen met "complementair-geneeskunde", die de "chemo bijwerkingen" zou verlichten. Deze aanvullende geneeskunde schaadt het heersende systeem niet. Het kan twee maal de hand ophouden! Zou één van deze arme mensen het desondanks overleven, dan zijn ze in ieder geval chemisch gecastreerd....
Dankzij Dr. Hamer kunnen we deze "gijzeling van de mensheid" nu doorzien!
Hallo Helmut,
mijn levenspartner van destijds is met de GNM van borstkanker genezen. Om het eenvoudig te houden noem ik haar hier mijn vrouw:
Het was in mei toen mijn vrouw de eerste knobbels in haar linker borst voelde. Ik had weliswaar al van de GNM gehoord, maar was nog lang niet zo ver om hier een kankerbehandeling toe te passen. Dus lieten we ons in het ziekenhuis O. bij Prof. Dr. Dr. W., de verantwoordelijke oncoloog een afspraak maken. Na het onderzoek en een aansluitende weefselafname luidde de diagnose boosaardige borstkanker. Op mijn vraag naar de oorzaak gaf hij antwoorden zoals milieu, erfelijkheid, stress, roken enz. Bovendien moesten we niet zoveel vragen, maar direct een afspraak voor een operatie maken. Anders zou mijn vrouw de volgende 4 weken niet overleven.
Met de herinnering aan de GNM riep ik de studiegroepleider in X aan. Aan de telefoon stelde hij ons op de eerste plaats gerust en liet de handigheidstest doen. Dan nodigde hij ons uit voor de volgende studiegroeptreffen in X. Hier werden de oorzaken en achtergronden van de borstkanker van mijn vrouw onder betroffenen en geïnteresseerden besproken. Ze had uit haar vorige huwelijk een zoon van 29 jaar die zich langzaam maar zeker dood had gedronken en gerookt. Op een morgen vond ze hem dood in bed.
Een vreselijke schok. Een diep psychisch conflict, die zich bij een CT van het hoofd duidelijk bevestigde. We hebben ons vol vertrouwen met de GNM beziggehouden. De weken daarop hebben we gemeenzaam tussen studiegroepleider, mijn vrouw en ik aan de verwerking van het conflict gewerkt.
Met de kennis van de GNM en de achtergronden en oorzaken van de borstkanker en zonder medische behandeling was de "boosaardige" tumor binnen een half jaar tot een onbeduidend klein ingekapselde knobbel gekrompen. We danken de GNM voor een nieuw leven.
Om veiligheidsredenen is het misschien beter mijn naam niet te publiceren. De studiegroepleider XY moest destijds onder enorme druk en niet mis te verstane bedreigingen zijn studiegroep opgeven.
Met vriendelijke groet,
B.
Opmerking:
Zolang men de oorzaak van de verschillende "ziekten" (correcter: noodprogramma's) niet kent tast men in het duister. Als men de betroffene echter op zijn conflict aanspreekt, dan kan hij vaak in huilen uitbarsten. Daardoor kan hij zijn isolatie doorbreken en zijn conflict verwerken. Centraal punt in de Germaanse is het conflict (DHS). Die dient te worden gevonden.
De studiegroepleider van destijds is natuurgenezer.
We leven in een verschrikkelijke tijd! Met deze waterdichte kennisonderdrukking van de Germaanse en met behulp van de dagelijkse paniekmakerij van een alles vertegenwoordigende propagandamachine drijft men de argeloze patiënten massaal in de kankercentra en vernietigt ze als aan de lopende band met chemo en morfine. Van te voren laat men ze "op eigen verantwoording" ondertekenen en laat hun eigen planmatige vernietiging ook nog over hun eigen ziektekostenverzekering betalen. Het voorgeprogrammeerde lijdensvolle sterven in deze "erkende" pseudotherapie met gifgasderivaten duurt meestal enkele maanden. Tijd genoeg om deze arme ter dood opgeschreven mensen verder hun geld af te te kunnen troggelen met "complementair-geneeskunde", die de "chemo bijwerkingen" zou verlichten. Deze aanvullende geneeskunde schaadt het heersende systeem niet. Het kan twee maal de hand ophouden! Zou één van deze arme mensen het desondanks overleven, dan zijn ze in ieder geval chemisch gecastreerd....
Dankzij Dr. Hamer kunnen we deze "gijzeling van de mensheid" nu doorzien!
Neurodermitis bij kleinkind
Mijn kleinzoon heeft op de leeftijd van ongeveer 4 maanden heel rode gebarsten wangen gekregen. Mijn dochter wendde zich direct aan mij en wilde weten wat het zou kunnen zijn. Ze had haar kind niet laten inenten en ze gaan anders ook niet naar een arts, omdat ze zich zelf al langere tijd met de GNM bezig houdt.
Ik wist direct waar het van kwam, want zoals bekend betekent (opper)huid "scheidingsconflict".>br/>
Het volgende was gebeurt: de kleine lag de eerste 4 maanden tot december op de sofa en ging pas met de ouders naar bed. Ze hebben een familiebed. Beide ouders en beide kinderen slapen samen. Toen ze bang was dat het zou kunnen vallen, lag ze de kleine 's avonds met de zus in het bed en de ouders gingen later slapen. Het werd regelmatig wakker. Voordat de babyfoon reageerde en mijn dochter een verdieping lager naar de slaapkamer was gesneld, was de kleine al in paniek. Dat ging elke dag zo gedurende een langere tijd tot ze me opbelde. Ik zei direct, scheidingsconflict oplossen, dus weer in de woonkamer laten totdat de ouders ook gaan slapen. Dat wilde mijn dochter echter niet, omdat ze ook wel eens alleen met haar man wilde zijn. Ik zei dat ze dan met de neurodermitis moesten leven.
Mijn dochter ging naar een alternatief ingestelde arts. Die zei tarwe en koemelkproducten weglaten. Dat vond ze niet lastig, want ze gaf nog borstvoeding. Omdat ze zelf sowieso allang geen melk meer dronk, liet ze ook de kaas nog maar staan. Brood bakt ze zelf en dus nam ze daarvoor spelt en rogge. Maar de neurodermitis ging niet weg.
In mei gingen ze op vakantie naar Italië. Toen ze terug kwam belde mij dochter mij vreugdevol op en zij: "Mam, de neurodermitis is weg - verandering van lucht!" Ik zei haar: "Oh ja, en waar waren jullie dan als de kinderen sliepen? Waren jullie ook een verdieping hoger of lager?" Nee, ze zaten op het balkon voor de hotelkamer.
Wat was er gebeurd? De kleine had de ouders 14 dagen lang in zijn slaap horen praten en de neurodermitis die alleen in de genezingsfase een rode barstige huid veroorzaakt kon eindelijk tot een definitieve genezing komen. Ze heeft nooit iets van een zalfje of zo gebruikt.
Hij is nu 4 jaar. Tot nu toe is het niet meer opgetreden. Mijn dochter is echter in het belang van de kinderen gestopt met werken en wijdt zich heel liefdevol en overvloedig aan de kinderen.
We hadden de kleine laatst ook voor 2 dagen bij ons te logeren en er is niets gebeurd.
Ik kan ouders met kinderen die aan neurodermitis of psoriasis leiden alleen maar aanbevelen om liever van luxe af te zien en in het belang van gezonde kinderen zich hun toe te wijden.
Als meer mensen zich voor de GNM zouden interesseren, dan zou veel leed bij juist deze verschrikkelijke 'ziekte' kunnen worden bespaard.
Ik kan alleen maar herhalen en bedank Dr. Hamer voor zijn oneindige geduld en de beschikbaarstelling van zijn weten!
Opmerking:
In de natuur zijn scheidingsconflicten een ware ramp! Als het kind van de moeder wordt gescheiden, dan is dat normaal gesproken een zekere dood voor het kind. Als er bij de moeder een scheidingsconflict voor het kind is opgetreden, dan start het SBS 'ulceratie van het epidermis'. In de actieve fase, waar in de 'rode groep' altijd de biologische zin ligt, is er een beperking van het kortetermijngeheugen om diegene waarvan men gescheiden werd of van gescheiden wilde worden te vergeten. Dit om het conflict te kunnen oplossen en het eigen leven te kunnen voortzetten. Zou nu tegen de verwachting in het kind na twee of drie dagen toch nog de weg naar de moeder terug hebben gevonden, dan 'herkent' de moeder haar eigen kind niet meer en neemt het doorgaans niet meer op. Ze heeft het 'vergeten'!
Zonder nood zou in de natuur geen moeder afstand van haar kind doen! De natuurvolkeren dragen hun kinderen tot het 4e levensjaar op het lichaam. Dat zou ook de therapie bij neurodermitis zijn. Knuffelen en dan het beste huid op huidcontact. De moeder moet het kind weer het oervertrouwen kunnen geven om altijd op elk moment beschikbaar te zijn. Als het kind ouder is dan maakt het zich op natuurlijke wijze los van de moeder.
In onze samenleving, cultuur en religie leven we vandaag de dag tegen onze eigen biologie. En dat maakt ziek! [Beschavingsziekten = we worden niet volgens onze afkomst behandeld!]
30 jaar geleden bestond er nog nauwelijks neurodermitis. Vandaag de dag heeft elk vijfde kind het. Vroeger bleven de moeders ook nog bij hun kinderen. Nu 'storen' die kinderen en worden ze vaak al na enkele maanden in de crèche afgeschoven. Kan werkelijk niemand meer zich in de ziel van een klein kind verplaatsen? Uit dierproeven weet men dat vroeg van hun moeder gescheiden jongen zeer spoedig gedragsstoornissen vertonen. Dat dit desondanks door de politiek wordt gestimuleerd en ondersteund ('recht op een crècheplaats') wijst oftewel op onwetende domheid of op een systematische opzet (Gender-Mainstreaming: uit meisjes maakt men jongens en omgekeerd. Ze proberen door heropvoeding bij onze kinderen het onderscheid van geslacht op te heffen. Alle ministeries van familie in Europa schijnen deze Gender-waanzin om te zetten, zonder ooit hun burgers om hun mening gevraagd te hebben. Onderzoekt u aub zelf!]
Het wordt tijd voor een omdenken van de bevolking in de richting van bio-logisch!!
Niet wij moeten ons aan de politiek ondergeschikt maken. Het zou andersom moeten zijn! De regering heeft ons te dienen! Waarom anders hebben we ze ingericht in een democratie ( = volksheerschappij)? We moeten de moeders de mogelijkheid geven om hun kinderen zonder financiële nood te kunnen grootbrengen. De politiek zou dus moeten helpen zodat de moeders bij hun kinderen kunnen blijven.
Mijn kleinzoon heeft op de leeftijd van ongeveer 4 maanden heel rode gebarsten wangen gekregen. Mijn dochter wendde zich direct aan mij en wilde weten wat het zou kunnen zijn. Ze had haar kind niet laten inenten en ze gaan anders ook niet naar een arts, omdat ze zich zelf al langere tijd met de GNM bezig houdt.
Ik wist direct waar het van kwam, want zoals bekend betekent (opper)huid "scheidingsconflict".>br/>
Het volgende was gebeurt: de kleine lag de eerste 4 maanden tot december op de sofa en ging pas met de ouders naar bed. Ze hebben een familiebed. Beide ouders en beide kinderen slapen samen. Toen ze bang was dat het zou kunnen vallen, lag ze de kleine 's avonds met de zus in het bed en de ouders gingen later slapen. Het werd regelmatig wakker. Voordat de babyfoon reageerde en mijn dochter een verdieping lager naar de slaapkamer was gesneld, was de kleine al in paniek. Dat ging elke dag zo gedurende een langere tijd tot ze me opbelde. Ik zei direct, scheidingsconflict oplossen, dus weer in de woonkamer laten totdat de ouders ook gaan slapen. Dat wilde mijn dochter echter niet, omdat ze ook wel eens alleen met haar man wilde zijn. Ik zei dat ze dan met de neurodermitis moesten leven.
Mijn dochter ging naar een alternatief ingestelde arts. Die zei tarwe en koemelkproducten weglaten. Dat vond ze niet lastig, want ze gaf nog borstvoeding. Omdat ze zelf sowieso allang geen melk meer dronk, liet ze ook de kaas nog maar staan. Brood bakt ze zelf en dus nam ze daarvoor spelt en rogge. Maar de neurodermitis ging niet weg.
In mei gingen ze op vakantie naar Italië. Toen ze terug kwam belde mij dochter mij vreugdevol op en zij: "Mam, de neurodermitis is weg - verandering van lucht!" Ik zei haar: "Oh ja, en waar waren jullie dan als de kinderen sliepen? Waren jullie ook een verdieping hoger of lager?" Nee, ze zaten op het balkon voor de hotelkamer.
Wat was er gebeurd? De kleine had de ouders 14 dagen lang in zijn slaap horen praten en de neurodermitis die alleen in de genezingsfase een rode barstige huid veroorzaakt kon eindelijk tot een definitieve genezing komen. Ze heeft nooit iets van een zalfje of zo gebruikt.
Hij is nu 4 jaar. Tot nu toe is het niet meer opgetreden. Mijn dochter is echter in het belang van de kinderen gestopt met werken en wijdt zich heel liefdevol en overvloedig aan de kinderen.
We hadden de kleine laatst ook voor 2 dagen bij ons te logeren en er is niets gebeurd.
Ik kan ouders met kinderen die aan neurodermitis of psoriasis leiden alleen maar aanbevelen om liever van luxe af te zien en in het belang van gezonde kinderen zich hun toe te wijden.
Als meer mensen zich voor de GNM zouden interesseren, dan zou veel leed bij juist deze verschrikkelijke 'ziekte' kunnen worden bespaard.
Ik kan alleen maar herhalen en bedank Dr. Hamer voor zijn oneindige geduld en de beschikbaarstelling van zijn weten!
Opmerking:
In de natuur zijn scheidingsconflicten een ware ramp! Als het kind van de moeder wordt gescheiden, dan is dat normaal gesproken een zekere dood voor het kind. Als er bij de moeder een scheidingsconflict voor het kind is opgetreden, dan start het SBS 'ulceratie van het epidermis'. In de actieve fase, waar in de 'rode groep' altijd de biologische zin ligt, is er een beperking van het kortetermijngeheugen om diegene waarvan men gescheiden werd of van gescheiden wilde worden te vergeten. Dit om het conflict te kunnen oplossen en het eigen leven te kunnen voortzetten. Zou nu tegen de verwachting in het kind na twee of drie dagen toch nog de weg naar de moeder terug hebben gevonden, dan 'herkent' de moeder haar eigen kind niet meer en neemt het doorgaans niet meer op. Ze heeft het 'vergeten'!
Zonder nood zou in de natuur geen moeder afstand van haar kind doen! De natuurvolkeren dragen hun kinderen tot het 4e levensjaar op het lichaam. Dat zou ook de therapie bij neurodermitis zijn. Knuffelen en dan het beste huid op huidcontact. De moeder moet het kind weer het oervertrouwen kunnen geven om altijd op elk moment beschikbaar te zijn. Als het kind ouder is dan maakt het zich op natuurlijke wijze los van de moeder.
In onze samenleving, cultuur en religie leven we vandaag de dag tegen onze eigen biologie. En dat maakt ziek! [Beschavingsziekten = we worden niet volgens onze afkomst behandeld!]
30 jaar geleden bestond er nog nauwelijks neurodermitis. Vandaag de dag heeft elk vijfde kind het. Vroeger bleven de moeders ook nog bij hun kinderen. Nu 'storen' die kinderen en worden ze vaak al na enkele maanden in de crèche afgeschoven. Kan werkelijk niemand meer zich in de ziel van een klein kind verplaatsen? Uit dierproeven weet men dat vroeg van hun moeder gescheiden jongen zeer spoedig gedragsstoornissen vertonen. Dat dit desondanks door de politiek wordt gestimuleerd en ondersteund ('recht op een crècheplaats') wijst oftewel op onwetende domheid of op een systematische opzet (Gender-Mainstreaming: uit meisjes maakt men jongens en omgekeerd. Ze proberen door heropvoeding bij onze kinderen het onderscheid van geslacht op te heffen. Alle ministeries van familie in Europa schijnen deze Gender-waanzin om te zetten, zonder ooit hun burgers om hun mening gevraagd te hebben. Onderzoekt u aub zelf!]
Het wordt tijd voor een omdenken van de bevolking in de richting van bio-logisch!!
Niet wij moeten ons aan de politiek ondergeschikt maken. Het zou andersom moeten zijn! De regering heeft ons te dienen! Waarom anders hebben we ze ingericht in een democratie ( = volksheerschappij)? We moeten de moeders de mogelijkheid geven om hun kinderen zonder financiële nood te kunnen grootbrengen. De politiek zou dus moeten helpen zodat de moeders bij hun kinderen kunnen blijven.
Heupen
Een kleine ervaring met de heupen; het gebeurde ongeveer 2 jaar geleden. Op dat moment hield ik mij al 4 jaar met de GNM bezig: seminars, lezen, verhalen en eigen observatie.
Op kantoor was er een speciale actie voor de verzending van zware brochures in grotere aantallen gepland. De brochures waren al gestapeld en door mij met een bepaald aantal gebundeld en zouden om bepaalde redenen pas enkele weken later worden verzonden.
Ik werd mij ervan bewust, dat er mij op de dag van verzending een zwaar en intensief gesjouw naar het postkantoor stond te wachten.
Wanneer het DHS precies was weet ik niet. Het was geen heftig conflict, waar ik dag en nacht aan gedacht heb. Maar ongeveer zes tot acht weken lang had ik me er af en toe toch intensief mee bezig gehouden, dat IK deze ZWARE prospecten een flink eind van het kantoor naar het postkantoor zou moeten slepen.... De geplande dag van verzending heb ik niet bepaald met enthousiasme tegemoet gezien.
De dag voor de verzending werd ik me voor het eerst bewust, welke intensieve gedachten ik de laatste weken met betrekking tot deze arbeid had!
Ik was er toen vrij zeker van, dat ik conflictactief was en daarmee ook organisch wat zou meereageren. Ik wist niet welke lichaamsdelen dat zouden kunnen zijn. Ik had meer aan de rug gedacht en dat ik na de conflictoplossing dan goede rugpijn zou kunnen verwachten.
Toen heb ik geprobeerd om rustig te worden, dat het alles toch niet zo erg was en dat ik al vaker onaagename dingen had overleefd. Bovendien hoeft men niet een volle krat te dragen, maar zou ook meerdere malen met halfvolle kratten kunnen gaan....
Zo ongeveer waren dan mijn overwegingen en daarmee heb ik dan ook werkelijk het conflict opgelost. Nog op dezelfde dag begonnen nog de heupklachten, op zo een wijze dat ik op de bureaustoel heen en weer heb geschoven om de meest makkelijke houding te vinden, die mij het zitten met de pijn zouden kunnen verlichten.
Ik had dus werkelijk de laatste weken met een 'niet kunnen doorstaan op de heupen gereageerd.
Natuurlijk was het daarbij interessant om te zien, dat de klachten op een tijdstip aanvingen waarbij nog niets was gesjouwd!
Na kantoortijd heb ik me verder niet meer ingespannen , maar mij thuis ontspannen neergelegen en gerust.
De volgende dag waren er geen klachten meer: niet tijdens het sjouwen van de zware verzending en ook niet na de gedane arbeid!
De klachten waren eigenlijk alleen 's middags en 's avonds van de vorige dag geweest. De korte duur verklaar ik met het feit, dat het conflict niet werkelijk zo dramatische heftig voor mij was geweest en dat ik mij bij symptomen die eenduidig tot de vagotone fase behoren en daarmee van voorbijgaande aard zijn niet meer opwindt.
Als ik de GNM niet zou hebben gekend en de heupklachten zouden pas na de praktische conflictoplossing zijn opgetreden - dit zou dan na de gedane arbeid zijn geweest -, dan waren de klachten zeker met het zware sjouwen verklaard.
Monika A.
Opmerking:
Heupen = niet kunnen doorzetten
Dijbeenhals = niet kunnen doorstaan
Ik vermoed dat Monika de klachten in de dijbeenhals had. Helaas schrijft ze ook niet, of de eigenwaarde-inbreuk op haar partnerzijde gesitueerd was. Dat is waarschijnlijk.
Monika verwijst terecht op het 'oude denken', met welke we tot nu toe 'slijtageverschijnselen' enz hebben geprobeerd te verklaren. Het 'oude denken' (academische geneeskunde) lag ons lichaam een mechanisch wereldbeeld ten grondslag: hoe vaker we het scharnier gebruiken, des te meer verslijt het. Dat was onjuist. Het tegendeel is gebeurd: hoe zwaarder we werken, des te sterker wordt het bewegingsapparaat.
'Slijtage' bestaat niet! Het is niets anders als een chronisch verloop van verschillende inbreuken op de eigenwaarde.
Aanwijzing:
Bij chronische verlopen gebeuren de recidieven door sporen, die bij het DHS mee zijn geprogrammeerd. Sporen kunnen een leven lang werken. Een conflict is pa definitief opgelost als er geen sporen meer zijn. (Of er zijn geen sporen meer, als het conflict definitief is opgelost.)
Zie programma botkanker
Een kleine ervaring met de heupen; het gebeurde ongeveer 2 jaar geleden. Op dat moment hield ik mij al 4 jaar met de GNM bezig: seminars, lezen, verhalen en eigen observatie.
Op kantoor was er een speciale actie voor de verzending van zware brochures in grotere aantallen gepland. De brochures waren al gestapeld en door mij met een bepaald aantal gebundeld en zouden om bepaalde redenen pas enkele weken later worden verzonden.
Ik werd mij ervan bewust, dat er mij op de dag van verzending een zwaar en intensief gesjouw naar het postkantoor stond te wachten.
Wanneer het DHS precies was weet ik niet. Het was geen heftig conflict, waar ik dag en nacht aan gedacht heb. Maar ongeveer zes tot acht weken lang had ik me er af en toe toch intensief mee bezig gehouden, dat IK deze ZWARE prospecten een flink eind van het kantoor naar het postkantoor zou moeten slepen.... De geplande dag van verzending heb ik niet bepaald met enthousiasme tegemoet gezien.
De dag voor de verzending werd ik me voor het eerst bewust, welke intensieve gedachten ik de laatste weken met betrekking tot deze arbeid had!
Ik was er toen vrij zeker van, dat ik conflictactief was en daarmee ook organisch wat zou meereageren. Ik wist niet welke lichaamsdelen dat zouden kunnen zijn. Ik had meer aan de rug gedacht en dat ik na de conflictoplossing dan goede rugpijn zou kunnen verwachten.
Toen heb ik geprobeerd om rustig te worden, dat het alles toch niet zo erg was en dat ik al vaker onaagename dingen had overleefd. Bovendien hoeft men niet een volle krat te dragen, maar zou ook meerdere malen met halfvolle kratten kunnen gaan....
Zo ongeveer waren dan mijn overwegingen en daarmee heb ik dan ook werkelijk het conflict opgelost. Nog op dezelfde dag begonnen nog de heupklachten, op zo een wijze dat ik op de bureaustoel heen en weer heb geschoven om de meest makkelijke houding te vinden, die mij het zitten met de pijn zouden kunnen verlichten.
Ik had dus werkelijk de laatste weken met een 'niet kunnen doorstaan op de heupen gereageerd.
Natuurlijk was het daarbij interessant om te zien, dat de klachten op een tijdstip aanvingen waarbij nog niets was gesjouwd!
Na kantoortijd heb ik me verder niet meer ingespannen , maar mij thuis ontspannen neergelegen en gerust.
De volgende dag waren er geen klachten meer: niet tijdens het sjouwen van de zware verzending en ook niet na de gedane arbeid!
De klachten waren eigenlijk alleen 's middags en 's avonds van de vorige dag geweest. De korte duur verklaar ik met het feit, dat het conflict niet werkelijk zo dramatische heftig voor mij was geweest en dat ik mij bij symptomen die eenduidig tot de vagotone fase behoren en daarmee van voorbijgaande aard zijn niet meer opwindt.
Als ik de GNM niet zou hebben gekend en de heupklachten zouden pas na de praktische conflictoplossing zijn opgetreden - dit zou dan na de gedane arbeid zijn geweest -, dan waren de klachten zeker met het zware sjouwen verklaard.
Monika A.
Opmerking:
Heupen = niet kunnen doorzetten
Dijbeenhals = niet kunnen doorstaan
Ik vermoed dat Monika de klachten in de dijbeenhals had. Helaas schrijft ze ook niet, of de eigenwaarde-inbreuk op haar partnerzijde gesitueerd was. Dat is waarschijnlijk.
Monika verwijst terecht op het 'oude denken', met welke we tot nu toe 'slijtageverschijnselen' enz hebben geprobeerd te verklaren. Het 'oude denken' (academische geneeskunde) lag ons lichaam een mechanisch wereldbeeld ten grondslag: hoe vaker we het scharnier gebruiken, des te meer verslijt het. Dat was onjuist. Het tegendeel is gebeurd: hoe zwaarder we werken, des te sterker wordt het bewegingsapparaat.
'Slijtage' bestaat niet! Het is niets anders als een chronisch verloop van verschillende inbreuken op de eigenwaarde.
Aanwijzing:
Bij chronische verlopen gebeuren de recidieven door sporen, die bij het DHS mee zijn geprogrammeerd. Sporen kunnen een leven lang werken. Een conflict is pa definitief opgelost als er geen sporen meer zijn. (Of er zijn geen sporen meer, als het conflict definitief is opgelost.)
Zie programma botkanker
Versleten knie
Hallo Helmut,
met de ervaringsberichten brengt men de GNM het beste nabij. Daarom wil ik ook iets daaraan bijdragen.
Het speelde zich ongeveer in 1996 af. Ik kon amper lopen door sterke pijn in beide knieën en moest zelfs af en toe gaan zitten wanneer de pijn te heftig werd. En dat met 26 jaar. Ik had in de tijd ervoor 6 dagen per week sport bedreven. Tennis en aerobic.
Ik ben rechtshandig wat hier echter om het even is, omdat uiteindelijk beide zijden betroffen waren en dus zowel de moeder/kind-zijde als de partnerzijde.
Ik ging vervolgens naar de eerste arts en die vond ook direct een diagnose, het kraakbeen was sterk 'versleten' en gaf me om te beginnen pijnstillers. Het werd echter niet beter. Dan was er ook nog kraakbeenmiddel, die men kon inspuiten en ook preparaten voor de kraakbeenopbouw om te slikken, maar niets hielp. Ook talrijke andere artsen konden niet helpen.
Zonder medisch ingrijpen ging de pijn in het daarop volgende jaar weer helemaal weg.
Dan leerde ik ongeveer 3 jaar geleden de GNM kennen en omdat het toch het meest eenvoudig is om zijn eigen ziekten eens aan de hand van de tabel te controleren, begon ik daarmee aan de hand van dit geval.
Ik ben ook snel op het conflict gekomen. Zoals ik reeds schreef, speelde ik veel tennis, ook in team en tegen andere verenigingen.
Het cruciale moment was dat ik mijn huidige vrouw in 1995 leerde kennen en tennis interesseerde me vanaf dat moment niet meer zo. Ik heb daardoor alle spelen die kon verliezen verloren. Om het even of het een enkel- of een dubbelspel was. Dat was voor mij natuurlijk zeer onaangenaam, maar ik had werkelijk geen interesse meer voor tennis. Het team wilde me desondanks nog in dit seizoen laten meespelen. Dus verloor ik verder alle spelen totdat ik er dan gelukkig een streep onder zette en het tennisracket aan de wilgen hing.
Het was echter ook zeer onaangenaam dat nu in de ranglijst voordat ik stopte, de jonge spelers kwamen en met mij wedstrijden voor de ranglijst wilde spelen.
Voorheen zou niemand van hun dat gewaagd hebben. Als ik erover nadenk, dat was eigenlijk het pijnlijkste van de hele zaak, die jonge spelers die ik voorheen nog als 'ontbijt' van het veld zou hebben gespeeld.
Mijn vrouw en mijn ouders waren meestal bij de spelen aanwezig. Vandaar de betroffenheid van de moeder- en de partnerzijde, waarbij op de partnerzijde natuurlijk ook het team behoorde. Zij hadden uiteindelijk hoge verwachtingen van mij gehad.
Toen ik dan niets meer met tennis had te maken en er een paar maanden voorbij waren, begon het met de pijn. Destijds was ik verbaasd: geen sport meer en nu komt de pijn. Nu weet ik dat bij botten en kraakbeen, dus bij eigenwaarde-inbreuken de genezingsfase de pijnlijke tijd is.
Wat mij nog altijd diep aangrijpt, als ik met het weten van de GNM aan deze tijd terugdenk, is dat ik nog tot de gelukkigen behoor. Want kraakbeen is slechts een lichte eigenwaarde-inbreuk. Zou ik een sterke eigenwaarde-inbreuk hebben geleden, dan zou dat op het bot zijn gegaan en de diagnose zou misschien botkanker zijn geweest. En dat op beide benen. Men zou ze dan misschien hebben geamputeerd en dat enkel omdat ik met tennis had verloren en dat op mijn eigenwaarde ging.
Verschrikkelijk!
Bedankt voor je werk, Helmut en vooral: bedankt aan Geerd.
Opmerking:
Afgelopen zomer speelde ik met Dirk tafeltennis en hij heeft mij 'van de tafel gespeeld'!
Ik bedank Dirk voor zijn ervaringsbericht.
Hallo Helmut,
met de ervaringsberichten brengt men de GNM het beste nabij. Daarom wil ik ook iets daaraan bijdragen.
Het speelde zich ongeveer in 1996 af. Ik kon amper lopen door sterke pijn in beide knieën en moest zelfs af en toe gaan zitten wanneer de pijn te heftig werd. En dat met 26 jaar. Ik had in de tijd ervoor 6 dagen per week sport bedreven. Tennis en aerobic.
Ik ben rechtshandig wat hier echter om het even is, omdat uiteindelijk beide zijden betroffen waren en dus zowel de moeder/kind-zijde als de partnerzijde.
Ik ging vervolgens naar de eerste arts en die vond ook direct een diagnose, het kraakbeen was sterk 'versleten' en gaf me om te beginnen pijnstillers. Het werd echter niet beter. Dan was er ook nog kraakbeenmiddel, die men kon inspuiten en ook preparaten voor de kraakbeenopbouw om te slikken, maar niets hielp. Ook talrijke andere artsen konden niet helpen.
Zonder medisch ingrijpen ging de pijn in het daarop volgende jaar weer helemaal weg.
Dan leerde ik ongeveer 3 jaar geleden de GNM kennen en omdat het toch het meest eenvoudig is om zijn eigen ziekten eens aan de hand van de tabel te controleren, begon ik daarmee aan de hand van dit geval.
Ik ben ook snel op het conflict gekomen. Zoals ik reeds schreef, speelde ik veel tennis, ook in team en tegen andere verenigingen.
Het cruciale moment was dat ik mijn huidige vrouw in 1995 leerde kennen en tennis interesseerde me vanaf dat moment niet meer zo. Ik heb daardoor alle spelen die kon verliezen verloren. Om het even of het een enkel- of een dubbelspel was. Dat was voor mij natuurlijk zeer onaangenaam, maar ik had werkelijk geen interesse meer voor tennis. Het team wilde me desondanks nog in dit seizoen laten meespelen. Dus verloor ik verder alle spelen totdat ik er dan gelukkig een streep onder zette en het tennisracket aan de wilgen hing.
Het was echter ook zeer onaangenaam dat nu in de ranglijst voordat ik stopte, de jonge spelers kwamen en met mij wedstrijden voor de ranglijst wilde spelen.
Voorheen zou niemand van hun dat gewaagd hebben. Als ik erover nadenk, dat was eigenlijk het pijnlijkste van de hele zaak, die jonge spelers die ik voorheen nog als 'ontbijt' van het veld zou hebben gespeeld.
Mijn vrouw en mijn ouders waren meestal bij de spelen aanwezig. Vandaar de betroffenheid van de moeder- en de partnerzijde, waarbij op de partnerzijde natuurlijk ook het team behoorde. Zij hadden uiteindelijk hoge verwachtingen van mij gehad.
Toen ik dan niets meer met tennis had te maken en er een paar maanden voorbij waren, begon het met de pijn. Destijds was ik verbaasd: geen sport meer en nu komt de pijn. Nu weet ik dat bij botten en kraakbeen, dus bij eigenwaarde-inbreuken de genezingsfase de pijnlijke tijd is.
Wat mij nog altijd diep aangrijpt, als ik met het weten van de GNM aan deze tijd terugdenk, is dat ik nog tot de gelukkigen behoor. Want kraakbeen is slechts een lichte eigenwaarde-inbreuk. Zou ik een sterke eigenwaarde-inbreuk hebben geleden, dan zou dat op het bot zijn gegaan en de diagnose zou misschien botkanker zijn geweest. En dat op beide benen. Men zou ze dan misschien hebben geamputeerd en dat enkel omdat ik met tennis had verloren en dat op mijn eigenwaarde ging.
Verschrikkelijk!
Bedankt voor je werk, Helmut en vooral: bedankt aan Geerd.
Opmerking:
Afgelopen zomer speelde ik met Dirk tafeltennis en hij heeft mij 'van de tafel gespeeld'!
Ik bedank Dirk voor zijn ervaringsbericht.
Blindedarmontsteking
Hallo meneer Pilhar,
Ik heb uw voordracht al 2x genoten en ook mijn man was al eens bij uw lezing aanwezig. Ik ben van de GNM overtuigd. Mijn man sluit zich naar aanvankelijke scepsis meer en meer aan, omdat de bewijzen voor zich spreken.
Omdat ik uw voorbeeldgevallen zeer waardeer en er elke keer weer bijleer, zou ik eveneens een voorbeeld met u willen delen:
Onze zoon had een blindedarmontsteking.
Het begon op maandagavond met lichte buikpijn, die mijn man en ik als spijsverteringsproblemen afdeden, omdat hij verder geen exacte klachten had.
Op dinsdag was hij nog in de kleuterschool, had echter 's middags weer lichte buikpijn. 'sAvonds werd het erger en woensdag kon hij niet meer naar de kleuterschool gaan. De pijn was tegen de middag duidelijk in de onderbuik. Een telefoongesprek met onze arts duidde 'vermoedelijk een blindedarmontsteking'.
De arts kwam in de namiddag langs, bevestigde de aandoening en schreef een homeopathisch middel voor. Ze zei om ons nogmaals te melden als het zich zou verslechteren.
Het werd ook slechter. Op woensdagavond tegen 20 uur verkrampte mijn zoon zich van de pijn.
We reden (achteraf gezien ons geluk!) naar de arts, die haar woning op deze avond om privéredenen niet kon verlaten. In haar praktijk hing de tabel van de GNM. Ik wist dat ze die had, zou echter zonder de aanblik er niet op gekomen zijn om in de tabel naar het conflict te zoeken.
Ik vroeg de arts wat het volgens 'Hamer' was. Ze las in de tabel, keek mij wat twijfelend aan en meende beleefd terughoudend: "nou ja, ach, de oorzaak bij een kind is een ruzie die de ouders hadden en die het kind had meegekregen. En daar zou hij moeite mee hebben. Zegt dat u iets?"
Ze was zeer voorzichtig, want wie wil in het privéleven van patiënten snuffelen...
Maar ze had gelijk. Mijn man en ik hadden op de voorafgaande zaterdagavond ruzie gemaakt over een paar steeds terugkerende dingen. Het was nodig om dingen duidelijk te stellen en op te ruimen. Onze zoon heeft dat meegekregen en met de blindedarm gereageerd.
Ik vroeg de arts of het zinvol was om er met onze zoon over te praten. Dat we hem duidelijk maakten dat we geen werkelijke problemen hadden en dat we elkaar liefhebben en in ieder geval bij elkaar zouden blijven. De arts bevestigde, dat het iets zou kunnen doen.
Ik bracht mijn zoon weer naar huis, legde hem in bed en praatte met hem. Ik legde hem uit, dat hij met zijn vrienden ook wel eens ruzie had, maar dat hij ze desondanks mocht en steeds weer met hun speelde. Zo was het bij ons ook. Wij zijn het als ouders ook niet altijd met elkaar eens, maar meestal wel en we houden van elkaar en zullen altijd één familie zijn.
Onze zoon keek ons niet begrijpend aan, knikte gepijnigd en sliep bijna direct in. Ondertussen was het ongeveer 21 uur.
Om 23:30 uur hebben we hem kompleet omgekleed, omdat hij was natgezweet en hij is daarbij niet wakker geworden, ook geen trekken door pijn.
De volgende dag was hij moe, uitgeput en had een "ik heb de buik voor de pijn moeten beschermen" spierpijn aan de buik, maar zijn aandoening van de blindedarm was VOLLEDIG weg.
Ik bedank Dr. Hamer en ook u dat u uw weten met ons allen delen.
Wij (nieuwsbrief-ontvanger en ook alle andere) kunnen enorm veel leren en in rust genezen, omdat we de samenhangen kennen.
Lieve groeten
uit Augsburg
Kornelia L.
Opmerking:
Als men de Germaanse heeft begrepen, dan kan men zichzelf, zijn naasten en vrienden helpen!
De blindedarmontsteking is weliswaar de genezingsfase - de zoon had het conflict al overwonnen -, desondanks was het verstandig van de moeder om hem nogmaals geruststellend toe te spreken.
Ze beschrijft ook zeer mooi de tuberculeus verlopende genezingsfase van het kind, met het hiervoor typische nachtelijk zweten en slapheid.
Opgelet:
Geen blindedarmontsteking zonder voorafgaande blindedarmkanker. Vroeger hebben de chirurgen de verwijderde blindedarm in de vuilnisbak gegooid. Vandaag stuurt men een stukje naar de pathologie. En als men dan toch nog een kankercel vindt... Dan heet de diagnose al gauw blindedarmkanker in plaats van blindedarmontsteking. En dan bevindt men zich in het medische raderwerk.
Hallo meneer Pilhar,
Ik heb uw voordracht al 2x genoten en ook mijn man was al eens bij uw lezing aanwezig. Ik ben van de GNM overtuigd. Mijn man sluit zich naar aanvankelijke scepsis meer en meer aan, omdat de bewijzen voor zich spreken.
Omdat ik uw voorbeeldgevallen zeer waardeer en er elke keer weer bijleer, zou ik eveneens een voorbeeld met u willen delen:
Onze zoon had een blindedarmontsteking.
Het begon op maandagavond met lichte buikpijn, die mijn man en ik als spijsverteringsproblemen afdeden, omdat hij verder geen exacte klachten had.
Op dinsdag was hij nog in de kleuterschool, had echter 's middags weer lichte buikpijn. 'sAvonds werd het erger en woensdag kon hij niet meer naar de kleuterschool gaan. De pijn was tegen de middag duidelijk in de onderbuik. Een telefoongesprek met onze arts duidde 'vermoedelijk een blindedarmontsteking'.
De arts kwam in de namiddag langs, bevestigde de aandoening en schreef een homeopathisch middel voor. Ze zei om ons nogmaals te melden als het zich zou verslechteren.
Het werd ook slechter. Op woensdagavond tegen 20 uur verkrampte mijn zoon zich van de pijn.
We reden (achteraf gezien ons geluk!) naar de arts, die haar woning op deze avond om privéredenen niet kon verlaten. In haar praktijk hing de tabel van de GNM. Ik wist dat ze die had, zou echter zonder de aanblik er niet op gekomen zijn om in de tabel naar het conflict te zoeken.
Ik vroeg de arts wat het volgens 'Hamer' was. Ze las in de tabel, keek mij wat twijfelend aan en meende beleefd terughoudend: "nou ja, ach, de oorzaak bij een kind is een ruzie die de ouders hadden en die het kind had meegekregen. En daar zou hij moeite mee hebben. Zegt dat u iets?"
Ze was zeer voorzichtig, want wie wil in het privéleven van patiënten snuffelen...
Maar ze had gelijk. Mijn man en ik hadden op de voorafgaande zaterdagavond ruzie gemaakt over een paar steeds terugkerende dingen. Het was nodig om dingen duidelijk te stellen en op te ruimen. Onze zoon heeft dat meegekregen en met de blindedarm gereageerd.
Ik vroeg de arts of het zinvol was om er met onze zoon over te praten. Dat we hem duidelijk maakten dat we geen werkelijke problemen hadden en dat we elkaar liefhebben en in ieder geval bij elkaar zouden blijven. De arts bevestigde, dat het iets zou kunnen doen.
Ik bracht mijn zoon weer naar huis, legde hem in bed en praatte met hem. Ik legde hem uit, dat hij met zijn vrienden ook wel eens ruzie had, maar dat hij ze desondanks mocht en steeds weer met hun speelde. Zo was het bij ons ook. Wij zijn het als ouders ook niet altijd met elkaar eens, maar meestal wel en we houden van elkaar en zullen altijd één familie zijn.
Onze zoon keek ons niet begrijpend aan, knikte gepijnigd en sliep bijna direct in. Ondertussen was het ongeveer 21 uur.
Om 23:30 uur hebben we hem kompleet omgekleed, omdat hij was natgezweet en hij is daarbij niet wakker geworden, ook geen trekken door pijn.
De volgende dag was hij moe, uitgeput en had een "ik heb de buik voor de pijn moeten beschermen" spierpijn aan de buik, maar zijn aandoening van de blindedarm was VOLLEDIG weg.
Ik bedank Dr. Hamer en ook u dat u uw weten met ons allen delen.
Wij (nieuwsbrief-ontvanger en ook alle andere) kunnen enorm veel leren en in rust genezen, omdat we de samenhangen kennen.
Lieve groeten
uit Augsburg
Kornelia L.
Opmerking:
Als men de Germaanse heeft begrepen, dan kan men zichzelf, zijn naasten en vrienden helpen!
De blindedarmontsteking is weliswaar de genezingsfase - de zoon had het conflict al overwonnen -, desondanks was het verstandig van de moeder om hem nogmaals geruststellend toe te spreken.
Ze beschrijft ook zeer mooi de tuberculeus verlopende genezingsfase van het kind, met het hiervoor typische nachtelijk zweten en slapheid.
Opgelet:
Geen blindedarmontsteking zonder voorafgaande blindedarmkanker. Vroeger hebben de chirurgen de verwijderde blindedarm in de vuilnisbak gegooid. Vandaag stuurt men een stukje naar de pathologie. En als men dan toch nog een kankercel vindt... Dan heet de diagnose al gauw blindedarmkanker in plaats van blindedarmontsteking. En dan bevindt men zich in het medische raderwerk.
Been
Ervaringsbericht - Been
Hallo meneer Pilhar,
halverwege 2003 heb ik van een bekende over de GNM ervaren (mijn vrouw leed aan eierstokkanker en is helaas - we hebben te laat van de GNM gehoord - in 2004 gestorven).
Sinds deze tijd houd ik mij intensief bezig met de inzichten en vind deze ervaringsberichten die ik in de nieuwsbrieven krijg toegezonden heel goed. Ik heb alle boeken gelezen en was meerdere malen bij u op een voordracht.
Ik observeer doorlopend de verlopen in mijn lichaam en analyseer deze volgens de van Dr. Hamer gevonden wetmatigheden. Nu een gebeurtenis van 5 weken geleden:
Ik had op de autosnelweg een aanrijding buiten mijn schuld. In ieder geval zag ik (het was vroeg en nog donker) ver voor mij de remlichten oplichten. Er waren drie rijbanen en ik reed op de middelste. Na inschatting van de situatie dat ik alleen met een directe noodstop de auto veilig tot stilstand kon brengen (ik had eigenlijk voldoende afstand tot mijn voorligger), begon ik het voertuig af te remmen (zijdelings kon ik niet uitwijken, omdat deze rijstroken vol bezet waren). Ik trapte met mijn voet vol op de rem en trok ook nog de handrem aan, zodat ik niet op mijn voorligger zou inrijden. Ik had het ook gered om kort voor mijn voorligger tot stilstand te komen, maar daar ramde er al één achterop mij en ik werd door de klap nu toch op mijn voorligger gedrukt. Achter mij klapten er nog meerderen op elkaar.
Er was echter niemand gewond, alleen de auto's hadden deels behoorlijke schade.
Ik was blij dat ik de zaak nog relatief goed had doorstaan. Ik had een bedrijfsauto en was dus goed verzekerd. De hele week was ik topfit, zodat ik het ongeluk niet bij mijn arts wilde melden. Waarom zou ik. Ook deden zich ook geen verschijnselen van een whiplash voor. Ik dacht dat alles in orde was.
Maar 6 tot 7 dagen na het ongeluk kreeg ik steeds meer pijn in mijn rechter heup en in het been. Ik had mij noch ingespannen, noch een andere aanleiding waarmee ik deze sterke pijn kon verklaren. Het was een pijn die ik in zo'n vorm nog niet had meegemaakt. Het werd steeds erger. Ik kon 's nachts niet meer slapen en wist niet hoe ik het been moest leggen, de pijn was constant aanwezig. Maar ik kon alles normaal bewegen. Ondertussen kon ik alleen nog maar hinken en heel langzaam lopen. Ik had ongeveer 7 verdere dagen veel pijn die niet minder werd.
Ondertussen dacht ik er natuurlijk over na, wat geweest zou kunnen zijn.
En toen werd het mij allemaal duidelijk. Het was een eigenwaarde-inbreuk in het skelet. Het ongeval was dus een conflictschok. Alle criteria klopten. Het kwam zo plotseling onverwachts, ik was alleen in de auto en het was hoog dramatisch. Ondanks mijn inspanningen en eigenlijk snelle en bezonnen reactie had ik het eenvoudig niet voor elkaar gekregen om de auto onbeschadigd tot stilstand te brengen. Ik stond vol op de rem om te verhinderen dat mijn achterligger mij op mijn voorligger zou drukken (als men op zijn voorligger inrijdt, dan is men altijd schuldig!).
Nu wist ik wat er aan de hand was en bekeek het hele geval met mijn pijn optimistisch en met een glimlach. Ook tegenover mijn omgeving, die mij naar een arts wilde sturen, zei ik steeds dat het slechts nog een paar dagen zou duren en dan zou verdwijnen. Na acht dagen bemerkte ik dan een lichte verbetering (door het hinken had ik natuurlijk op de andere heup ook pijn gekregen door het eenzijdige lopen).
Nu werd het elke dag beter en ik kon steeds beter slapen. Ik had de nachten ervoor ook lichte verzwakking en nachtelijk zweten.
Veertien dagen na het uitbreken van de pijn was dan alles weer zover in orde en nu merkte ik er helemaal niets meer van.
Dat alles was voor mij weer eens een "leervoorbeeld" hoe alles natuurlijk functioneert en de wetmatigheden aan het eigen lichaam kunnen worden ervaren. In het bijzonder had ik geen angst en had de zekerheid dat de pijn een poosje zou duren en dan vanzelf weer weg zou gaan, zonder dat ik een arts bezocht of een of ander medicijn nam, alhoewel ik zo'n botpijn noch nooit heb gehad en ik me soms afvroeg wanneer het nou eindelijk zou ophouden; en het hield uiteindelijk op. Ik wist dat het niet zo lang kon duren, want ik had het conflict toch snel opgelost - ik had dus weinig conflictmassa opgebouwd.
Misschien kunt u meneer Pilhar, indien ik dit juist heb geïnterpreteerd, dit gegeven ook publiceren om de anderen te tonen hoe natuurlijk eigenlijk alles in de natuur afloopt, als men het zich bewust is en de nodige basiskennis heeft.
Hartelijke groeten en bedankt aan u en Dr. Hamer en verder veel succes.
W. W.
Opmerking:
De Germaanse leert ons hoe ons lichaam functioneert. Deze kennis behoort tot onze algemene ontwikkeling en zal spoedig (!) op school bij biologieles worden bijgebracht. Beloofd! Alleen het heersende onrechtsysteem dient nog te worden afgeschaft en door een echt rechtsysteem te worden vervangen. Samen krijgen we dat voor elkaar...
Als we de kennis van deze samenhangen in ons hoofd hebben, zoals we de omgang met de computer of de auto in het hoofd hebben, dan hebben we het volgende grote voordeel; bij de meeste noodprogramma's hebben we de eerste symptomen in de eerste dagen of weken na het conflict. En dan hebben we het conflict (van het orgaansymptoom komen we op de conflictinhoud) nog vers in het geheugen - dit was pas kort geleden gebeurd en is eenvoudig te herkennen aan zijn criteria: hoog-acuut dramatisch, isolatief ervaren en als een donderslag bij heldere hemel.
Onze schrijvende chauffeur beschrijft zijn conflict toch zeer goed.
En met het conflict weten we de oorzaak. We weten wat we moeten doen (conflictoplossing) en hoelang de genezing zal duren. Daardoor raken we de angst kwijt en zijn baas in onze oerpersoonlijke aangelegenheid (niemand was bij ons conflict aanwezig, niemand kan dat weten. Niemand kan iemand zijn leven leven, dat kunnen we alleen zelf. En niemand kan iemand genezen, want genezen kan alleen het lichaam zelf. In de Germaanse is de patiënt de baas en moet deze functie ook uitoefenen! De therapeut is en blijft helper, in de regel een goede en ervaren vriend.)
Bij het conflict worden ook de sporen meegeprogrammeerd, die de chronische conflictverlopen veroorzaken. Met de kennis van het conflict vindt men ook de sporen!
De conflictinhoud wordt geassocieerd! onze chauffeur had doorgaans ook met territorium-angst of schrikangst kunnen reageren. Dan had hij de bronchiën of het strottenhoofd erin betrokken. Dus één en dezelfde gebeuren kan zeker verschillend worden ervaren (geassocieerd). Net zo goed had hij met een frontaalangst of anders kunnen reageren. Zeer mooi omschrijft onze chauffeur zijn ervaring het niet te hebben geklaard! En dit ervaren in het moment van het conflict bepaalt de locatie van de Hamerse Haard in de hersenen en daarmee het orgaanprogramma. Het bot heeft altijd een eigenwaarde-inbreuk als conflictinhoud (oorzaak). En elk bot heeft bovendien nog een specifieke eigenwaarde-inhoud. Dat onze bestuurder met heup en been reageerde, heeft eveneens zijn reden in zijn ervaring (het niet te redden). Zou hij een intellectuele eigenwaarde-inbreuk (ongerechtigheid van de wereld) hebben geleden, dan zou dit op de nekwervels zijn gegaan.
Juist bij het bot is de pijn in de genezingsfase vaak heftig.
Patiënten in de academische geneeskunde associëren pijn met kanker en grijpen vrijwillig naar de hun rijkelijk aangeboden morfine. Met morfine praktiseert men echter "euthanasie". In de diepe vagotonie, als de patiënt dus gloeiend warme handen heeft, dan is vaak een enkele toediening van morfine genoeg om hem om te brengen vanwege zijn hersenoedeem en de plotseling optredende sympaticotone werking van de morfine, dat dit oedeem laat "samentrekken" (zoals de "gouden shot" bij drugsverslaafden)! De morfine verlamt echter ook de darm en de patiënt die al in de conflictactieve fase amper heeft gegeten, verhongert nu in de genezingsfase waarin hij zonder morfine zou kunnen 'schransen'. Het neemt hem ook nog zijn zelfvertrouwen, die hij echter nog nodig heeft om door de genezingsfase te komen. Patiënten onder morfine zijn willoos en laten zich nog makkelijker "inslapen"!
Als de patiënt echter deze biologische samenhangen heeft begrepen, als hij weet dat de pijn in de botten genezing betekent, dan verandert het subjectieve gevoel van de patiënt en - leest u nogmaals het ervaringsbericht van onze chauffeur. Hij verdraagt daardoor zijn pijn veel makkelijker en dat zonder bijwerking! Hij laat zich ook niet in paniek brengen, omdat hij zeker van zijn zaak kan zijn. Onze chauffeur gelooft niet meer, hij weet dat de Germaanse juist is! En met elke persoonlijke ervaring wordt hij zekerder en zekerder.
En pas door weten raakt men de angst kwijt!
Pijn is geen objectieve grootte, maar een subjectieve grootte! Als het kind zich bv bezeert en daarom huilt, dan is het vaak voldoende dat de moeder zacht over de wond blaast of haar hand erop legt en het kind heeft het snel weer vergeten.
Ons als Germaanse Nieuwe geneeskundigen wordt voor voorgeworpen, dat we de patiënten laten lijden, ze niet een adequate pijnbehandeling geven! We geven de bal terug! Aan pijn sterft men niet, echter wel aan morfine en aan paniek veroorzaken!
Maakt u de Germaanse tot uw hobby!
Met vriendelijke groet,
Helmut Pilhar
Ervaringsbericht - Been
Hallo meneer Pilhar,
halverwege 2003 heb ik van een bekende over de GNM ervaren (mijn vrouw leed aan eierstokkanker en is helaas - we hebben te laat van de GNM gehoord - in 2004 gestorven).
Sinds deze tijd houd ik mij intensief bezig met de inzichten en vind deze ervaringsberichten die ik in de nieuwsbrieven krijg toegezonden heel goed. Ik heb alle boeken gelezen en was meerdere malen bij u op een voordracht.
Ik observeer doorlopend de verlopen in mijn lichaam en analyseer deze volgens de van Dr. Hamer gevonden wetmatigheden. Nu een gebeurtenis van 5 weken geleden:
Ik had op de autosnelweg een aanrijding buiten mijn schuld. In ieder geval zag ik (het was vroeg en nog donker) ver voor mij de remlichten oplichten. Er waren drie rijbanen en ik reed op de middelste. Na inschatting van de situatie dat ik alleen met een directe noodstop de auto veilig tot stilstand kon brengen (ik had eigenlijk voldoende afstand tot mijn voorligger), begon ik het voertuig af te remmen (zijdelings kon ik niet uitwijken, omdat deze rijstroken vol bezet waren). Ik trapte met mijn voet vol op de rem en trok ook nog de handrem aan, zodat ik niet op mijn voorligger zou inrijden. Ik had het ook gered om kort voor mijn voorligger tot stilstand te komen, maar daar ramde er al één achterop mij en ik werd door de klap nu toch op mijn voorligger gedrukt. Achter mij klapten er nog meerderen op elkaar.
Er was echter niemand gewond, alleen de auto's hadden deels behoorlijke schade.
Ik was blij dat ik de zaak nog relatief goed had doorstaan. Ik had een bedrijfsauto en was dus goed verzekerd. De hele week was ik topfit, zodat ik het ongeluk niet bij mijn arts wilde melden. Waarom zou ik. Ook deden zich ook geen verschijnselen van een whiplash voor. Ik dacht dat alles in orde was.
Maar 6 tot 7 dagen na het ongeluk kreeg ik steeds meer pijn in mijn rechter heup en in het been. Ik had mij noch ingespannen, noch een andere aanleiding waarmee ik deze sterke pijn kon verklaren. Het was een pijn die ik in zo'n vorm nog niet had meegemaakt. Het werd steeds erger. Ik kon 's nachts niet meer slapen en wist niet hoe ik het been moest leggen, de pijn was constant aanwezig. Maar ik kon alles normaal bewegen. Ondertussen kon ik alleen nog maar hinken en heel langzaam lopen. Ik had ongeveer 7 verdere dagen veel pijn die niet minder werd.
Ondertussen dacht ik er natuurlijk over na, wat geweest zou kunnen zijn.
En toen werd het mij allemaal duidelijk. Het was een eigenwaarde-inbreuk in het skelet. Het ongeval was dus een conflictschok. Alle criteria klopten. Het kwam zo plotseling onverwachts, ik was alleen in de auto en het was hoog dramatisch. Ondanks mijn inspanningen en eigenlijk snelle en bezonnen reactie had ik het eenvoudig niet voor elkaar gekregen om de auto onbeschadigd tot stilstand te brengen. Ik stond vol op de rem om te verhinderen dat mijn achterligger mij op mijn voorligger zou drukken (als men op zijn voorligger inrijdt, dan is men altijd schuldig!).
Nu wist ik wat er aan de hand was en bekeek het hele geval met mijn pijn optimistisch en met een glimlach. Ook tegenover mijn omgeving, die mij naar een arts wilde sturen, zei ik steeds dat het slechts nog een paar dagen zou duren en dan zou verdwijnen. Na acht dagen bemerkte ik dan een lichte verbetering (door het hinken had ik natuurlijk op de andere heup ook pijn gekregen door het eenzijdige lopen).
Nu werd het elke dag beter en ik kon steeds beter slapen. Ik had de nachten ervoor ook lichte verzwakking en nachtelijk zweten.
Veertien dagen na het uitbreken van de pijn was dan alles weer zover in orde en nu merkte ik er helemaal niets meer van.
Dat alles was voor mij weer eens een "leervoorbeeld" hoe alles natuurlijk functioneert en de wetmatigheden aan het eigen lichaam kunnen worden ervaren. In het bijzonder had ik geen angst en had de zekerheid dat de pijn een poosje zou duren en dan vanzelf weer weg zou gaan, zonder dat ik een arts bezocht of een of ander medicijn nam, alhoewel ik zo'n botpijn noch nooit heb gehad en ik me soms afvroeg wanneer het nou eindelijk zou ophouden; en het hield uiteindelijk op. Ik wist dat het niet zo lang kon duren, want ik had het conflict toch snel opgelost - ik had dus weinig conflictmassa opgebouwd.
Misschien kunt u meneer Pilhar, indien ik dit juist heb geïnterpreteerd, dit gegeven ook publiceren om de anderen te tonen hoe natuurlijk eigenlijk alles in de natuur afloopt, als men het zich bewust is en de nodige basiskennis heeft.
Hartelijke groeten en bedankt aan u en Dr. Hamer en verder veel succes.
W. W.
Opmerking:
De Germaanse leert ons hoe ons lichaam functioneert. Deze kennis behoort tot onze algemene ontwikkeling en zal spoedig (!) op school bij biologieles worden bijgebracht. Beloofd! Alleen het heersende onrechtsysteem dient nog te worden afgeschaft en door een echt rechtsysteem te worden vervangen. Samen krijgen we dat voor elkaar...
Als we de kennis van deze samenhangen in ons hoofd hebben, zoals we de omgang met de computer of de auto in het hoofd hebben, dan hebben we het volgende grote voordeel; bij de meeste noodprogramma's hebben we de eerste symptomen in de eerste dagen of weken na het conflict. En dan hebben we het conflict (van het orgaansymptoom komen we op de conflictinhoud) nog vers in het geheugen - dit was pas kort geleden gebeurd en is eenvoudig te herkennen aan zijn criteria: hoog-acuut dramatisch, isolatief ervaren en als een donderslag bij heldere hemel.
Onze schrijvende chauffeur beschrijft zijn conflict toch zeer goed.
En met het conflict weten we de oorzaak. We weten wat we moeten doen (conflictoplossing) en hoelang de genezing zal duren. Daardoor raken we de angst kwijt en zijn baas in onze oerpersoonlijke aangelegenheid (niemand was bij ons conflict aanwezig, niemand kan dat weten. Niemand kan iemand zijn leven leven, dat kunnen we alleen zelf. En niemand kan iemand genezen, want genezen kan alleen het lichaam zelf. In de Germaanse is de patiënt de baas en moet deze functie ook uitoefenen! De therapeut is en blijft helper, in de regel een goede en ervaren vriend.)
Bij het conflict worden ook de sporen meegeprogrammeerd, die de chronische conflictverlopen veroorzaken. Met de kennis van het conflict vindt men ook de sporen!
De conflictinhoud wordt geassocieerd! onze chauffeur had doorgaans ook met territorium-angst of schrikangst kunnen reageren. Dan had hij de bronchiën of het strottenhoofd erin betrokken. Dus één en dezelfde gebeuren kan zeker verschillend worden ervaren (geassocieerd). Net zo goed had hij met een frontaalangst of anders kunnen reageren. Zeer mooi omschrijft onze chauffeur zijn ervaring het niet te hebben geklaard! En dit ervaren in het moment van het conflict bepaalt de locatie van de Hamerse Haard in de hersenen en daarmee het orgaanprogramma. Het bot heeft altijd een eigenwaarde-inbreuk als conflictinhoud (oorzaak). En elk bot heeft bovendien nog een specifieke eigenwaarde-inhoud. Dat onze bestuurder met heup en been reageerde, heeft eveneens zijn reden in zijn ervaring (het niet te redden). Zou hij een intellectuele eigenwaarde-inbreuk (ongerechtigheid van de wereld) hebben geleden, dan zou dit op de nekwervels zijn gegaan.
Juist bij het bot is de pijn in de genezingsfase vaak heftig.
Patiënten in de academische geneeskunde associëren pijn met kanker en grijpen vrijwillig naar de hun rijkelijk aangeboden morfine. Met morfine praktiseert men echter "euthanasie". In de diepe vagotonie, als de patiënt dus gloeiend warme handen heeft, dan is vaak een enkele toediening van morfine genoeg om hem om te brengen vanwege zijn hersenoedeem en de plotseling optredende sympaticotone werking van de morfine, dat dit oedeem laat "samentrekken" (zoals de "gouden shot" bij drugsverslaafden)! De morfine verlamt echter ook de darm en de patiënt die al in de conflictactieve fase amper heeft gegeten, verhongert nu in de genezingsfase waarin hij zonder morfine zou kunnen 'schransen'. Het neemt hem ook nog zijn zelfvertrouwen, die hij echter nog nodig heeft om door de genezingsfase te komen. Patiënten onder morfine zijn willoos en laten zich nog makkelijker "inslapen"!
Als de patiënt echter deze biologische samenhangen heeft begrepen, als hij weet dat de pijn in de botten genezing betekent, dan verandert het subjectieve gevoel van de patiënt en - leest u nogmaals het ervaringsbericht van onze chauffeur. Hij verdraagt daardoor zijn pijn veel makkelijker en dat zonder bijwerking! Hij laat zich ook niet in paniek brengen, omdat hij zeker van zijn zaak kan zijn. Onze chauffeur gelooft niet meer, hij weet dat de Germaanse juist is! En met elke persoonlijke ervaring wordt hij zekerder en zekerder.
En pas door weten raakt men de angst kwijt!
Pijn is geen objectieve grootte, maar een subjectieve grootte! Als het kind zich bv bezeert en daarom huilt, dan is het vaak voldoende dat de moeder zacht over de wond blaast of haar hand erop legt en het kind heeft het snel weer vergeten.
Ons als Germaanse Nieuwe geneeskundigen wordt voor voorgeworpen, dat we de patiënten laten lijden, ze niet een adequate pijnbehandeling geven! We geven de bal terug! Aan pijn sterft men niet, echter wel aan morfine en aan paniek veroorzaken!
Maakt u de Germaanse tot uw hobby!
Met vriendelijke groet,
Helmut Pilhar
Intolerantie van lactose
Ervaringsbericht - Intolerantie van lactose
Hallo meneer Pilhar,
zoals kort geleden in Karlsbad beloofd, stuur ik u hierbij voor algemene publicatie mijn directe ervaringsbericht met betrekking tot de Germaanse Nieuwe Geneeskunde
Ik ben 49 jaar oud, getrouwd en heb 2 volwassen kinderen. Op de GNM kwam ik ongeveer 5 maanden geleden en ik heb bijna alles gelezen wat met Dr. Hamer te maken heeft.
Op 6-jarige leeftijd werd ik voor het eerst van mijn ouders gescheiden, omdat ik naar een kuuroord werd gestuurd. Als 6-jarige denkt men er niet over na hoe het zou zijn als op een trein wordt gezet en je dan vier weken 600 km van thuis bent, totdat het zover was. In de trein en weg was ik. Alleen een vreemde vrouw reisde met mij mee.
De eerste 14 dagen waren een hel en ik moest voor het eerst melk drinken. Dat kende ik tot op dat moment niet en ik heb me verzet en geprobeerd om de melk te weigeren, echter zonder succes. Ik weigerde zelf een tijdje alle voeding, ook zonder succes.
Deze ervaring bleef tot voor ongeveer 4 weken in het hoofd en het spoor tegen de melk was gelegd. Mijn vrouw gebruikte voor mij zo goed als het ging alleen lactosevrije melk of room. Ik heb het af en toe elke keer weer met normale melk of chocolademelk geprobeerd. De gevolgen waren altijd hetzelfde: binnen 5 tot 10 minuten kreeg ik heftige diarree. Hetzelfde gold voor kant-en-klaar sauzen waar melkpoeder in verwerkt was.
Wanneer wij uit eten waren, dan was de weg naar het toilet binnen 10 minuten ingecalculeerd.
Dat ging zoals gezegd tot 4 weken geleden. Daar viel me het extreme voorval van destijds met de koeien op de weide, die ik elke dag voor ogen had, de melk die weigerde en de abrupte scheiding weer te binnen. Het werd mij plotseling duidelijk wat de oorzaak was.
Ik ging naar de koelkast en haalde er een normaal pak melk met 3,5% vet uit en dronk een glas in twee slokken leeg en wachtte af. Er gebeurde niets. Dan een tweede en een derde glas en wachtte op de reactie. Er gebeurde niets. Mijn vrouw en ik gingen toen ongeveer 1 uur zwemmen en er gebeurde niets. Toen wilde ik het zeker weten en ging met mijn vrouw boodschappen doen. We kochten 2 liter chocolademelk. Mijn vrouw zei, dat kan toch niet waar zijn; iets klopt hier niet. Thuis dronk ik de 2 liter in de volgende 2 dagen op verschillende tijdstippen op. Eens voor het eten, eens na het eten en er gebeurde niets. Tot op de dag van vandaag (12/12/2008) heb ik geen diarree meer gehad.
Ik kan mij alleen bij Dr. Hamer voor zijn strijd voor een gerechte geneeskunde bedanken en zal wanneer ik voor de cursus voor psychologische natuurgenezer ben geslaagd, verder gaan om op basis van Dr. Hamer mijn patiënten te helpen. Ik zal aan de zijde van Dr. Hamer meestrijden voor de Germaanse Nieuwe Geneeskunde totdat iedereen het heeft begrepen.
Met vriendelijke groet,
H.J.H.
Opmerking:
Onze vriend reageert met de onderste dunne darm (diarree).
Conflictinhoud: Een brok niet kunnen verteren. Onverteerbare erger, meestal met verhongeringsangst in de ruimste zin.
Diarree is de genezingsfase. In de conflictactieve fase zouden het verstoppingen zijn.
Zou de middelste dunne darm meereageren, dan zou men in de genezingsfase diarree met overgeven hebben.
Men kan uit dit ervaringsbericht het conflict mooi herkennen:
Isolatief - de 6-jarige jongen is ongelooflijk ver van zijn geborgenheid gevende familie (moeder). Hij beschrijft het als scheiding.
Donderslag bij heldere hemel - Hij had nog nooit melk gedronken.
Hoog-acuut dramatisch - Hij wilde de melk niet drinken, ervoer het als onverteerbare erger. Hij weigerde zelfs tijdelijk de voedselopname volledig (verhongering).
Let op: Het conflict zelf, het DHS, is een kwestie van een ogenblik! Aan alle drie criteria moet voldaan zijn en in dit moment wordt de conflictinhoud geassocieerd. Hier dus "onverteerbare erger met het aspect van het verhongeren"! En in dit moment worden de sporen "geprogrammeerd". Hier de melk.
Een conflict is opgelost wanneer er geen sporen meer zijn. En sporen lossen zich op wanneer het veroorzakende moment nu inhoudsloos is geworden, dus niet meer kan gebeuren.
Destijds was onze vriend 6 jaar oud en een kind. Nu is hij 49 jaar en vader van 2 volwassen kinderen. Dat, wat hem destijds is overkomen, kan voor hem nu niet meer gebeuren. Het conflict van destijds is voor hem nu inhoudsloos geworden.
43 jaar lijden en onaangenaamheden hebben zich door het herkennen en begrijpen van de samenhangen in lucht opgelost.
De Germaanse kost niets en heeft geen bijwerkingen. Met de Germaanse is de patiënt de baas van zijn eigen oerprobleem. Tussen hem en zijn gezondheid staat noch een arts, noch een medicijn.
De Germaanse is de geneeskunde van de vrijheid!
Met vriendelijke groet,
Helmut Pilhar
Ervaringsbericht - Intolerantie van lactose
Hallo meneer Pilhar,
zoals kort geleden in Karlsbad beloofd, stuur ik u hierbij voor algemene publicatie mijn directe ervaringsbericht met betrekking tot de Germaanse Nieuwe Geneeskunde
Ik ben 49 jaar oud, getrouwd en heb 2 volwassen kinderen. Op de GNM kwam ik ongeveer 5 maanden geleden en ik heb bijna alles gelezen wat met Dr. Hamer te maken heeft.
Op 6-jarige leeftijd werd ik voor het eerst van mijn ouders gescheiden, omdat ik naar een kuuroord werd gestuurd. Als 6-jarige denkt men er niet over na hoe het zou zijn als op een trein wordt gezet en je dan vier weken 600 km van thuis bent, totdat het zover was. In de trein en weg was ik. Alleen een vreemde vrouw reisde met mij mee.
De eerste 14 dagen waren een hel en ik moest voor het eerst melk drinken. Dat kende ik tot op dat moment niet en ik heb me verzet en geprobeerd om de melk te weigeren, echter zonder succes. Ik weigerde zelf een tijdje alle voeding, ook zonder succes.
Deze ervaring bleef tot voor ongeveer 4 weken in het hoofd en het spoor tegen de melk was gelegd. Mijn vrouw gebruikte voor mij zo goed als het ging alleen lactosevrije melk of room. Ik heb het af en toe elke keer weer met normale melk of chocolademelk geprobeerd. De gevolgen waren altijd hetzelfde: binnen 5 tot 10 minuten kreeg ik heftige diarree. Hetzelfde gold voor kant-en-klaar sauzen waar melkpoeder in verwerkt was.
Wanneer wij uit eten waren, dan was de weg naar het toilet binnen 10 minuten ingecalculeerd.
Dat ging zoals gezegd tot 4 weken geleden. Daar viel me het extreme voorval van destijds met de koeien op de weide, die ik elke dag voor ogen had, de melk die weigerde en de abrupte scheiding weer te binnen. Het werd mij plotseling duidelijk wat de oorzaak was.
Ik ging naar de koelkast en haalde er een normaal pak melk met 3,5% vet uit en dronk een glas in twee slokken leeg en wachtte af. Er gebeurde niets. Dan een tweede en een derde glas en wachtte op de reactie. Er gebeurde niets. Mijn vrouw en ik gingen toen ongeveer 1 uur zwemmen en er gebeurde niets. Toen wilde ik het zeker weten en ging met mijn vrouw boodschappen doen. We kochten 2 liter chocolademelk. Mijn vrouw zei, dat kan toch niet waar zijn; iets klopt hier niet. Thuis dronk ik de 2 liter in de volgende 2 dagen op verschillende tijdstippen op. Eens voor het eten, eens na het eten en er gebeurde niets. Tot op de dag van vandaag (12/12/2008) heb ik geen diarree meer gehad.
Ik kan mij alleen bij Dr. Hamer voor zijn strijd voor een gerechte geneeskunde bedanken en zal wanneer ik voor de cursus voor psychologische natuurgenezer ben geslaagd, verder gaan om op basis van Dr. Hamer mijn patiënten te helpen. Ik zal aan de zijde van Dr. Hamer meestrijden voor de Germaanse Nieuwe Geneeskunde totdat iedereen het heeft begrepen.
Met vriendelijke groet,
H.J.H.
Opmerking:
Onze vriend reageert met de onderste dunne darm (diarree).
Conflictinhoud: Een brok niet kunnen verteren. Onverteerbare erger, meestal met verhongeringsangst in de ruimste zin.
Diarree is de genezingsfase. In de conflictactieve fase zouden het verstoppingen zijn.
Zou de middelste dunne darm meereageren, dan zou men in de genezingsfase diarree met overgeven hebben.
Men kan uit dit ervaringsbericht het conflict mooi herkennen:
Isolatief - de 6-jarige jongen is ongelooflijk ver van zijn geborgenheid gevende familie (moeder). Hij beschrijft het als scheiding.
Donderslag bij heldere hemel - Hij had nog nooit melk gedronken.
Hoog-acuut dramatisch - Hij wilde de melk niet drinken, ervoer het als onverteerbare erger. Hij weigerde zelfs tijdelijk de voedselopname volledig (verhongering).
Let op: Het conflict zelf, het DHS, is een kwestie van een ogenblik! Aan alle drie criteria moet voldaan zijn en in dit moment wordt de conflictinhoud geassocieerd. Hier dus "onverteerbare erger met het aspect van het verhongeren"! En in dit moment worden de sporen "geprogrammeerd". Hier de melk.
Een conflict is opgelost wanneer er geen sporen meer zijn. En sporen lossen zich op wanneer het veroorzakende moment nu inhoudsloos is geworden, dus niet meer kan gebeuren.
Destijds was onze vriend 6 jaar oud en een kind. Nu is hij 49 jaar en vader van 2 volwassen kinderen. Dat, wat hem destijds is overkomen, kan voor hem nu niet meer gebeuren. Het conflict van destijds is voor hem nu inhoudsloos geworden.
43 jaar lijden en onaangenaamheden hebben zich door het herkennen en begrijpen van de samenhangen in lucht opgelost.
De Germaanse kost niets en heeft geen bijwerkingen. Met de Germaanse is de patiënt de baas van zijn eigen oerprobleem. Tussen hem en zijn gezondheid staat noch een arts, noch een medicijn.
De Germaanse is de geneeskunde van de vrijheid!
Met vriendelijke groet,
Helmut Pilhar
Melanoom
Ervaringsbericht - Melanoom
Rond december 2006 merkte ik op mijn borst een kleine verdikking, die ik voor een 'mee-eter' hield. Deze veroorzaakte een licht jeukend gevoel en daarom zat ik er van tijd tot tijd aan. Ik zei tegen mezelf: "Wacht tot hij rijp is om hem uit te knijpen".
Op een bepaald moment, een paar weken later ontdekte ik dat er zich onder de huid een kleine bult had gevormd. De opperhuid was volledig intact en ook niet verkleurd, alleen gespannen en wat glanzend.
Ik werd door een elektrische schok overvallen toen ik mij bewust werd dat het een melanoom zou kunnen zijn.
Omdat ik mij op dat moment al met de GNM bezig hield, stelde ik mezelf gerust en analyseerde het verloop aan de hand van de informatiebronnen uit het internet.
1e resultaat: het gezwel betreft de onderhuid. Deze behoort tot de oude hersenen en maakt dus een celtoename in de conflictactieve fase. Ik was dus nog niet in de genezingsfase.
De diagnose: "Gaat vanzelf weer weg!" had ik liever gehad, maar wat zou het. Ik moest dus het conflict boven tafel krijgen!
Zoals ik Dr. Hamer heb begrepen is het bijbehorende conflict een aanval op de huid. De onderhuid vormt een verdikking (olifantenhuid) om het binnendringen van vreemde lichamen te verhinderen. Dat kan men ook in overdrachtelijke zin opvatten, bijvoorbeeld "die opmerking trof mij als een dolk."
Aldus mijn eerste overdenking:
Ik werk beroepshalve vaker met een zware handboormachine met grote boren. Als de boor zich onvoorzien blokkeert, dan slaat de boormachine hard terug. Daaronder lijden meestal de schoudergewrichten en de borstspieren.
De voorwaarden voor een Biologische Conflictinslag waren naar mijn mening gegeven:
hoog acuut dramatisch en
isolatief ("hopelijk heeft niemand gemerkt, dat ik zojuist geklungeld heb") en
onverwachts
Zo hoopte ik het conflict te hebben gevonden.
Maar de bult ging niet weg. Na een paar maanden stelde ik zelfs vast dat ze groter was geworden, alhoewel ik het omschreven voorval met de boormachine vermeed. Ze was nu ongeveer zo groot als een cent.
Dus was ik weer op zoek naar het conflict.
Op een avond dat ik een heftige discussie met mijn vrouw had, vond ik uiteindelijk het conflict.
Mijn vrouw had de gewoonte om met een gebarende beweging en een woordverzameling in de trend van "Jijij ventje!" met de scherpe wijsvingernagel op mijn borstspier te prikken.
Alhoewel ik dat als zeer pijnlijk ervoer, deed ik mijn uiterste best om geen spier te vertrekken. Een vent is tenslotte een vent!
De volgende dag sprak ik met mijn vrouw over het thema. Ze beloofde me om deze aanval in de toekomst te laten. Ik observeerde de bult meerdere weken. Ze was weliswaar niet meer groter geworden, maar ook niet kleiner.
Zijdelings opgemerkt, de kennis van de GNM werkt uitgesproken bevrijdend.
Voor mij was het kleine gezwel geen bedreiging, alleen lastig en dat vooral in het zwembad. Zonder de GNM had ik dat beslist anders gezien.
Dan kwam toch nog de conflictoplossing.
We hadden weer eens een heftig meningsverschil en mijn vrouw zette weer aan tot "Jijijij ventje!", stopte echter voordat ze mijn borstspier aanraakte.
Toen wist ik het: nu is het opgelost!
Enkele weken later was de bult verdwenen.
A.R.
PS: ik bedank Dr. Hamer voor zijn standvastigheid.
Opmerking:
Dit geval is een wonderbaarlijk helder en eenvoudig voorbeeld!
Het toont hoe belangrijk het is om het DHS met de bijbehorende sporen te vinden en tevens wat een conflictoplossing is.
De conflictinhoud voor het melanoom luidt zoals bekend: bezoedeling (ook in overdrachtelijke zin, bv. "jij, klootzak!). Verminking, beschadiging van de integriteit.
Met het eerste vermoeden dat het zich bij het conflict om het uitslaan van de boormachine zou handelen was de betroffene blijkbaar op de verkeerde weg, want de verdikking van de lederhuid werd groter, hoewel hij het gemeende spoor 'boormachine' vermeed.
Zoals Dr. Hamer het altijd zo mooi zegt: "Is er wat, dan is er wat. Is er niets, dan is er ook niets!".
En bij onze vriend was er wat, ook al was het niet herkend, de huidverandering werd groter. Nu waren echter zijn zintuigen op scherp gezet en hij was wakker op zoek. Het was enkel nog een kwestie van tijd tot hij de oorzaak van zijn 'beschadiging van zijn integriteit' zou vinden: de scherpe vingernagel die hem in de borst steekt in verbinding met de woorden en de intonatie van zijn vrouw!
Eenvoudig fantastisch, dit voorbeeld! Precies zoals het in de diagnosetabel van Dr. Hamer staat.
En met het herkennen van de oorzaak was ook direct een verandering constateerbaar: de huidverandering werd niet groter!
Nochtans verdween hij ook niet! Waarom niet?
Eenvoudigweg vanwege het spoor! Het conflict zelf was weliswaar bekend, maar nog niet opgelost. Het spoor was nog actief. Zijn vrouw kon hem elk moment weer haar scherpe vingernagel in de borst rammen.
De oplossing trad pas op toen zijn vrouw bij de volgende strijd in haar van ouds bekende en voor hem lijdensvolle steekaanval zich inhield. Pas nu was het de in zijn integriteit gekwetste echtgenoot duidelijk, dat zijn vrouw dat vanaf nu niet meer zou doen. Nu was het haar blijkbaar bewust geworden, dat juist deze aanval met de scherpe vingernagel tegen zijn integriteit de oorzaak van zijn (huid-)probleem was. Ze hield in! Ze deed het niet meer! Dat was voor hem de oplossing!
In Berlijn toen hij zijn verhaal en zijn conflictoplossing vertelde, voegde hij er nog inhoudelijk aan toe: "Het elektriseerde mij! Ik wist direct dat de huidverandering nu zou verdwijnen."
Is het niet fantastisch? Vaak berichten de patiënten uitgebreid over hun conflict, indringend en begrijpelijk dramatisch. Deze patiënt bericht over zijn oplossing!! Eveneens volledig merkbaar! (Ik kan dat persoonlijk bevestigen. Bij één van mijn eigen gevonden sporen had ik hetzelfde gevoel. Ik wist direct: dat is het!)
Lieve lezers!
Dr. Hamer zegt vaak op zijn seminars: "Lieve vrienden! Vergeef het me als ik over mijn eigen ontdekkingen vaak zo enthousiast wordt." Zo goed ik het zelf kan inleven. Deze oprechtheid van de GNM is het ook, die mij vaak in zware tijden niet laat falen. Ja, ook ik ben enthousiast! En hoe!
Dit geval is volledig onspectaculair. Hij wordt alleen hier gepubliceerd en ook nog anoniem gehouden.
Ik hoor onze cynische tegenstanders in gedachte al zeggen: "Wie weet wat deze huidverandering in werkelijkheid was. Er is helemaal geen diagnose. Eenvoudig waardeloos."
Nu, in ieder geval was het niet de opperhuid, maar de onderhuid. Zoveel zelfdiagnose moet men de betroffen persoon al toekennen. En bij de onderhuid is er alleen maar celtoename in de actieve fase. En zoals bekend geldt in de heersende medicynische sekte celtoename als "kwaadaardig"!
Men moet ook bedenken dat een academisch-medische diagnose zou betekenen: biopsie! Dus een nu reel steken juist in dit veranderde lichaamsdeel. Wat zou dat in de psyche van de betroffen persoon voor uitwerking hebben gehad?
En dan nog de te verwachte diagnose: Melanoom! Kanker!
Vaak is juist de diagnose "melanoom!" het begin van een VICIEUZE CIRKEL. Wegens het melanoom voelt de patiënt zich juist bezoedeld en misvormd en geeft het melanoom nog extra conflictintensiteit en wordt daardoor nog groter. En omdat het nu nog groter wordt, voelt hij zich nu nog meer misvormd en wordt het nog groter enz.
Ik spoor onze critici aan: "Werp toch een blik in de academische geneeskunde! Precies zo vergaat het toch de arme melanoompatiënten! Daar kunnen jullie deze vicieuze cirkel in het dozijn dagelijks controleren! Met een mortaliteit van 98%!"
Bovendien heeft het verleden ons geleerd: zelfs als we alle 'bewijzen' zouden opvoeren, dan zouden deze toch niet worden aangenomen. Klopt toch?!
Bovendien: welke waarde heeft een diagnose van een geneeskunde die van geen enkel noodprogramma de oorzaak kent? Een geneeskunde die onze psyche volledig buiten beschouwing laat! Het is toch juist hun mening die waardeloos is! Het enige wat deze verwaande farma-dealers kunnen is ons angst en schrik aanjagen en ons te misvormen, verbranden en vergiftigen (afgezien van een paar uitzonderingen). Als we eerlijk zijn, dan behandelen ze ons toch als vee! De zwakken worden uitgezocht... Ze fokken ons regelrecht, als we eerlijk zijn...
Telt het resultaat van dit geval niet veel meer?
Lieve lezers! Vele van jullie kennen mij persoonlijk en hebben al meerdere malen mijn nadrukkelijke raad gehoord: maakt u zich de GERMAANSE tot uw hobby! Ze verklaart hoe uw lichaam functioneert.
Bestaat er een belangrijker weten? Eigenlijk behoort dit weten tot onze algemene ontwikkeling en zou ons al op school bij de biologielessen moeten worden bijgebracht.
De GERMAANSE heeft bovendien het voordeel dat men ze niet hoeft te geloven. Men kan ze aan den lijve ervaren, aan de hand van een eenvoudige verkoudheid.
We kunnen weliswaar geen hersen-CT-scan (hersenniveau) lezen, maar niemand kent onze PSYCHE en ons ORGAANVIVEAU beter als wijzelf en deze drie niveaus verlopen altijd synchroon.
Neemt u uw eerstvolgende kwaaltje en probeert u het in de GERMAANSE terug te vinden. Ik kan u beloven: u zult het ook vinden! En na verloop van tijd vindt u de weg in de GERMAANSE (Diagnose-tabelen boeken van Dr. Hamer) steeds makkelijker.
Dit weten kan u weliswaar niet voor een conflict beschermen. Hoe zou dat ook kunnen als het criterium voor een conflict is: "Als een donderslag bij heldere hemel getroffen worden!". Voor iets wat men niet ziet aankomen kan men zich ook niet beschermen. En als men het ziet aankomen dan wordt het geen biologisch conflict.>br> Uw verdere leven - dat kan ik u voorspellen - zult u nog vele conflicten lijden. U heeft dan echter de diagnosetabel voor ogen en dan weet u, dat u dit orgaansymptoom sinds dit conflictieve gebeuren (DHS) heeft. En daarmee heeft u de oorzaak en weet wat u te doen heeft. U kunt heel gericht te werk gaan, zoals onze vriend in het bovenstaande voorbeeld. U kunt daarmee oorzakelijk te werk gaan en de conflictmassa beperkt houden en daarmee ook de volgende genezingsfase. U kunt uzelf en uw naasten helpen!
Absoluut onspektakulair, weliswaar moeizaam, maar uiterst efficiënt!
PS
Wie kan genezen?
Geen medicijn kan genezen! Genezen kan enkel de patiënt zelf!
In de GERMAANSE is de patiënt absoluut de chef! Niemand was bij zijn conflict, alleen hij kan dit weten. Niemand kan zijn leven leven, dat wil zeggen: hij dient zijn probleem zelf op te lossen. En niemand kan de patiënt genezen, dat kan hij alleen zelf.
Mijn speculatie daartoe: Als u niet meer hoeft te 'geloven', maar 'wetend' bent, als u dus de omvang van deze plaatsvindende misdaad kunt inschatten, dan zult u - in eigen interesse en die van uw naasten - meehelpen om aan deze massamoord een eind te maken.
Voor de GERMAANSE - en daarmee voor de VRIJHEID!
en tegen bijgeloof en tirannie!
Met vriendelijke groet,
Ing. Helmut Pilhar
Ervaringsbericht - Melanoom
Rond december 2006 merkte ik op mijn borst een kleine verdikking, die ik voor een 'mee-eter' hield. Deze veroorzaakte een licht jeukend gevoel en daarom zat ik er van tijd tot tijd aan. Ik zei tegen mezelf: "Wacht tot hij rijp is om hem uit te knijpen".
Op een bepaald moment, een paar weken later ontdekte ik dat er zich onder de huid een kleine bult had gevormd. De opperhuid was volledig intact en ook niet verkleurd, alleen gespannen en wat glanzend.
Ik werd door een elektrische schok overvallen toen ik mij bewust werd dat het een melanoom zou kunnen zijn.
Omdat ik mij op dat moment al met de GNM bezig hield, stelde ik mezelf gerust en analyseerde het verloop aan de hand van de informatiebronnen uit het internet.
1e resultaat: het gezwel betreft de onderhuid. Deze behoort tot de oude hersenen en maakt dus een celtoename in de conflictactieve fase. Ik was dus nog niet in de genezingsfase.
De diagnose: "Gaat vanzelf weer weg!" had ik liever gehad, maar wat zou het. Ik moest dus het conflict boven tafel krijgen!
Zoals ik Dr. Hamer heb begrepen is het bijbehorende conflict een aanval op de huid. De onderhuid vormt een verdikking (olifantenhuid) om het binnendringen van vreemde lichamen te verhinderen. Dat kan men ook in overdrachtelijke zin opvatten, bijvoorbeeld "die opmerking trof mij als een dolk."
Aldus mijn eerste overdenking:
Ik werk beroepshalve vaker met een zware handboormachine met grote boren. Als de boor zich onvoorzien blokkeert, dan slaat de boormachine hard terug. Daaronder lijden meestal de schoudergewrichten en de borstspieren.
De voorwaarden voor een Biologische Conflictinslag waren naar mijn mening gegeven:
hoog acuut dramatisch en
isolatief ("hopelijk heeft niemand gemerkt, dat ik zojuist geklungeld heb") en
onverwachts
Zo hoopte ik het conflict te hebben gevonden.
Maar de bult ging niet weg. Na een paar maanden stelde ik zelfs vast dat ze groter was geworden, alhoewel ik het omschreven voorval met de boormachine vermeed. Ze was nu ongeveer zo groot als een cent.
Dus was ik weer op zoek naar het conflict.
Op een avond dat ik een heftige discussie met mijn vrouw had, vond ik uiteindelijk het conflict.
Mijn vrouw had de gewoonte om met een gebarende beweging en een woordverzameling in de trend van "Jijij ventje!" met de scherpe wijsvingernagel op mijn borstspier te prikken.
Alhoewel ik dat als zeer pijnlijk ervoer, deed ik mijn uiterste best om geen spier te vertrekken. Een vent is tenslotte een vent!
De volgende dag sprak ik met mijn vrouw over het thema. Ze beloofde me om deze aanval in de toekomst te laten. Ik observeerde de bult meerdere weken. Ze was weliswaar niet meer groter geworden, maar ook niet kleiner.
Zijdelings opgemerkt, de kennis van de GNM werkt uitgesproken bevrijdend.
Voor mij was het kleine gezwel geen bedreiging, alleen lastig en dat vooral in het zwembad. Zonder de GNM had ik dat beslist anders gezien.
Dan kwam toch nog de conflictoplossing.
We hadden weer eens een heftig meningsverschil en mijn vrouw zette weer aan tot "Jijijij ventje!", stopte echter voordat ze mijn borstspier aanraakte.
Toen wist ik het: nu is het opgelost!
Enkele weken later was de bult verdwenen.
A.R.
PS: ik bedank Dr. Hamer voor zijn standvastigheid.
Opmerking:
Dit geval is een wonderbaarlijk helder en eenvoudig voorbeeld!
Het toont hoe belangrijk het is om het DHS met de bijbehorende sporen te vinden en tevens wat een conflictoplossing is.
De conflictinhoud voor het melanoom luidt zoals bekend: bezoedeling (ook in overdrachtelijke zin, bv. "jij, klootzak!). Verminking, beschadiging van de integriteit.
Met het eerste vermoeden dat het zich bij het conflict om het uitslaan van de boormachine zou handelen was de betroffene blijkbaar op de verkeerde weg, want de verdikking van de lederhuid werd groter, hoewel hij het gemeende spoor 'boormachine' vermeed.
Zoals Dr. Hamer het altijd zo mooi zegt: "Is er wat, dan is er wat. Is er niets, dan is er ook niets!".
En bij onze vriend was er wat, ook al was het niet herkend, de huidverandering werd groter. Nu waren echter zijn zintuigen op scherp gezet en hij was wakker op zoek. Het was enkel nog een kwestie van tijd tot hij de oorzaak van zijn 'beschadiging van zijn integriteit' zou vinden: de scherpe vingernagel die hem in de borst steekt in verbinding met de woorden en de intonatie van zijn vrouw!
Eenvoudig fantastisch, dit voorbeeld! Precies zoals het in de diagnosetabel van Dr. Hamer staat.
En met het herkennen van de oorzaak was ook direct een verandering constateerbaar: de huidverandering werd niet groter!
Nochtans verdween hij ook niet! Waarom niet?
Eenvoudigweg vanwege het spoor! Het conflict zelf was weliswaar bekend, maar nog niet opgelost. Het spoor was nog actief. Zijn vrouw kon hem elk moment weer haar scherpe vingernagel in de borst rammen.
De oplossing trad pas op toen zijn vrouw bij de volgende strijd in haar van ouds bekende en voor hem lijdensvolle steekaanval zich inhield. Pas nu was het de in zijn integriteit gekwetste echtgenoot duidelijk, dat zijn vrouw dat vanaf nu niet meer zou doen. Nu was het haar blijkbaar bewust geworden, dat juist deze aanval met de scherpe vingernagel tegen zijn integriteit de oorzaak van zijn (huid-)probleem was. Ze hield in! Ze deed het niet meer! Dat was voor hem de oplossing!
In Berlijn toen hij zijn verhaal en zijn conflictoplossing vertelde, voegde hij er nog inhoudelijk aan toe: "Het elektriseerde mij! Ik wist direct dat de huidverandering nu zou verdwijnen."
Is het niet fantastisch? Vaak berichten de patiënten uitgebreid over hun conflict, indringend en begrijpelijk dramatisch. Deze patiënt bericht over zijn oplossing!! Eveneens volledig merkbaar! (Ik kan dat persoonlijk bevestigen. Bij één van mijn eigen gevonden sporen had ik hetzelfde gevoel. Ik wist direct: dat is het!)
Lieve lezers!
Dr. Hamer zegt vaak op zijn seminars: "Lieve vrienden! Vergeef het me als ik over mijn eigen ontdekkingen vaak zo enthousiast wordt." Zo goed ik het zelf kan inleven. Deze oprechtheid van de GNM is het ook, die mij vaak in zware tijden niet laat falen. Ja, ook ik ben enthousiast! En hoe!
Dit geval is volledig onspectaculair. Hij wordt alleen hier gepubliceerd en ook nog anoniem gehouden.
Ik hoor onze cynische tegenstanders in gedachte al zeggen: "Wie weet wat deze huidverandering in werkelijkheid was. Er is helemaal geen diagnose. Eenvoudig waardeloos."
Nu, in ieder geval was het niet de opperhuid, maar de onderhuid. Zoveel zelfdiagnose moet men de betroffen persoon al toekennen. En bij de onderhuid is er alleen maar celtoename in de actieve fase. En zoals bekend geldt in de heersende medicynische sekte celtoename als "kwaadaardig"!
Men moet ook bedenken dat een academisch-medische diagnose zou betekenen: biopsie! Dus een nu reel steken juist in dit veranderde lichaamsdeel. Wat zou dat in de psyche van de betroffen persoon voor uitwerking hebben gehad?
En dan nog de te verwachte diagnose: Melanoom! Kanker!
Vaak is juist de diagnose "melanoom!" het begin van een VICIEUZE CIRKEL. Wegens het melanoom voelt de patiënt zich juist bezoedeld en misvormd en geeft het melanoom nog extra conflictintensiteit en wordt daardoor nog groter. En omdat het nu nog groter wordt, voelt hij zich nu nog meer misvormd en wordt het nog groter enz.
Ik spoor onze critici aan: "Werp toch een blik in de academische geneeskunde! Precies zo vergaat het toch de arme melanoompatiënten! Daar kunnen jullie deze vicieuze cirkel in het dozijn dagelijks controleren! Met een mortaliteit van 98%!"
Bovendien heeft het verleden ons geleerd: zelfs als we alle 'bewijzen' zouden opvoeren, dan zouden deze toch niet worden aangenomen. Klopt toch?!
Bovendien: welke waarde heeft een diagnose van een geneeskunde die van geen enkel noodprogramma de oorzaak kent? Een geneeskunde die onze psyche volledig buiten beschouwing laat! Het is toch juist hun mening die waardeloos is! Het enige wat deze verwaande farma-dealers kunnen is ons angst en schrik aanjagen en ons te misvormen, verbranden en vergiftigen (afgezien van een paar uitzonderingen). Als we eerlijk zijn, dan behandelen ze ons toch als vee! De zwakken worden uitgezocht... Ze fokken ons regelrecht, als we eerlijk zijn...
Telt het resultaat van dit geval niet veel meer?
Lieve lezers! Vele van jullie kennen mij persoonlijk en hebben al meerdere malen mijn nadrukkelijke raad gehoord: maakt u zich de GERMAANSE tot uw hobby! Ze verklaart hoe uw lichaam functioneert.
Bestaat er een belangrijker weten? Eigenlijk behoort dit weten tot onze algemene ontwikkeling en zou ons al op school bij de biologielessen moeten worden bijgebracht.
De GERMAANSE heeft bovendien het voordeel dat men ze niet hoeft te geloven. Men kan ze aan den lijve ervaren, aan de hand van een eenvoudige verkoudheid.
We kunnen weliswaar geen hersen-CT-scan (hersenniveau) lezen, maar niemand kent onze PSYCHE en ons ORGAANVIVEAU beter als wijzelf en deze drie niveaus verlopen altijd synchroon.
Neemt u uw eerstvolgende kwaaltje en probeert u het in de GERMAANSE terug te vinden. Ik kan u beloven: u zult het ook vinden! En na verloop van tijd vindt u de weg in de GERMAANSE (Diagnose-tabelen boeken van Dr. Hamer) steeds makkelijker.
Dit weten kan u weliswaar niet voor een conflict beschermen. Hoe zou dat ook kunnen als het criterium voor een conflict is: "Als een donderslag bij heldere hemel getroffen worden!". Voor iets wat men niet ziet aankomen kan men zich ook niet beschermen. En als men het ziet aankomen dan wordt het geen biologisch conflict.>br> Uw verdere leven - dat kan ik u voorspellen - zult u nog vele conflicten lijden. U heeft dan echter de diagnosetabel voor ogen en dan weet u, dat u dit orgaansymptoom sinds dit conflictieve gebeuren (DHS) heeft. En daarmee heeft u de oorzaak en weet wat u te doen heeft. U kunt heel gericht te werk gaan, zoals onze vriend in het bovenstaande voorbeeld. U kunt daarmee oorzakelijk te werk gaan en de conflictmassa beperkt houden en daarmee ook de volgende genezingsfase. U kunt uzelf en uw naasten helpen!
Absoluut onspektakulair, weliswaar moeizaam, maar uiterst efficiënt!
PS
Wie kan genezen?
Geen medicijn kan genezen! Genezen kan enkel de patiënt zelf!
In de GERMAANSE is de patiënt absoluut de chef! Niemand was bij zijn conflict, alleen hij kan dit weten. Niemand kan zijn leven leven, dat wil zeggen: hij dient zijn probleem zelf op te lossen. En niemand kan de patiënt genezen, dat kan hij alleen zelf.
Mijn speculatie daartoe: Als u niet meer hoeft te 'geloven', maar 'wetend' bent, als u dus de omvang van deze plaatsvindende misdaad kunt inschatten, dan zult u - in eigen interesse en die van uw naasten - meehelpen om aan deze massamoord een eind te maken.
Voor de GERMAANSE - en daarmee voor de VRIJHEID!
en tegen bijgeloof en tirannie!
Met vriendelijke groet,
Ing. Helmut Pilhar
Melkallergie
Hallo meneer Pilhar,
ik had u op het laatste seminar in Frankfurt beloofd om een ervaringsbericht over mijn melkallergie te sturen.
Hier is het:
Ik leed sinds mijn jeugd aan een storing van de lymfeafvoer. Zeer ernstig werd het wanneer ik koemelk had gedronken. Ik had daarna elke keer dikke lymfknopen onder de oksels en in de lies. Room kon ik daarentegen goed verdragen, zonder dat mijn lymfesysteem reageerde.
Ik weet dat mijn moeder me geen borstvoeding heeft gegeven, omdat in de jaren 70 in de ziekenhuizen de melkvervangende producten aan de man dan wel vrouw moesten worden gebracht en borstvoeding voor ouderwets werd gehouden. Men had mijn moeder verteld: "Uw tepels zijn niet geschikt om borstvoeding te geven. U hoeft het nog niet eens te proberen!"
Het feit dat ik geen borstvoeding heb gehad, hield ik intuïtief altijd al verantwoordelijk voor mijn "melk-allergie". Echter eerder met de achterliggende gedachte dat mijn darm waarschijnlijk vanwege het ontbrekende collestrum [Bem.: eerste moedermelk] niet juist was ontwikkeld en daardoor sommige levensmiddelen niet konden worden verteerd.
Na uw seminar werd mij echter de vermoedelijk ware reden voor dit probleem bewust:
Ik geloof dat ik door het missen van de moedermelk destijds een eigenwaarde-inbreuk heb geleden in de zin van: "Ik ben het niet waard dat mijn moeder mij voedt!" Dit conflict was elke keer actief als ik niet de borst maar melk uit een zak of poedermelk kreeg (spoor). Daardoor kon het in de eerste maanden van mijn leven niet tot een genezing komen. Als ouder kind hield ik niet van melk en heb het zelf gemeden. In deze tijd (eventueel ook in de pubertijd, dat herinner ik me niet meer zo precies) traden de dikke lymfeknopen voor het eerst op.
Na een bezoek aan de huisarts schreef deze mij eerst penicilline voor en meende: "Als het niet beter wordt, dan moeten we het eruit snijden!" Ik kan me nog herinneren hoe moeilijk ik het vond om de tabletten te slikken. Uit angst voor een operatie ben ik later niet meer naar de arts teruggegaan.
Als volwassene dronk ik dan dagelijks melk in de koffie, zodat het conflict weer actief werd.
Toen heb ik ergens gelezen dat in room nog al het goede uit de melk (moedermelk) behouden was. Daarmee ben ik bijvoorbeeld bij het koffiedrinken blijvend omgeschakeld op room en de zwelling van de lymfeknopen bleven direct weg.
Heel erg werd het toen ik eens 10 dagen vakantie in Spanje heb gehouden, waar ik dagelijks minstens twee 'cafe con Leche' (koffie met melk) had gedronken. Amper thuis aangekomen en weer overgeschakeld op koffie met room kreeg ik pijnlijk gezwollen lymfeknopen.
Ik geloof dat ik dit conflict heb kunnen oplossen, omdat ik mij bewust werd dat ik vandaag de dag niet meer afhankelijk ben van de borstvoeding. Bovendien ben ik nu zelf moeder en heb onze dochter 8 maanden lang de borst gegeven.
Melk kan ik nu verdragen, zonder dat mijn lymfesysteem "reageert"!
Onze 5-jarige dochter reageert op melk echter met open billen. Het lag er waarschijnlijk aan dat ik haar melk altijd als iets slechts heb voorgesteld, omdat ik zelf geen melk kon verdragen. Sari dronk echter heel graag melk. Bij ons thuis kreeg ze echter geen.
Ze kreeg echter van haar oma melk, als ze enkele dagen bij haar op bezoek was. Ik vermoed dat het conflict van sari destijds was: "Als ik melk drink dan is mamma boos op mij (scheiding) en krijg ik billenkoek!" De genezing begon en daarmee krijg ze, zodra ze weer thuis (bij mamma) was, haar open billen.
Nadat ik mijn eigen melkconflict had opgelost, wilde ik ook Sari weer melk te drinken geven.
Ik gaf haar dus haar lievelings-chocolademusli (die ze anders alleen met verdunde room kreeg) met een flinke scheut koemelk. Sari probeerde het en zei: "Maar mamma, dat is toch melk!?!?" Ik zei: "Ja, eet het gerust! Ik geloof dat je nu oud genoeg bent en het nu kan verdragen!" Sari reageerde de volgende dag met pijnlijke open billen.
Sindsdien drinkt ze dagelijks melk en heeft nooit meer gereageerd!
Heel vriendelijke groeten uit Sauerland van
Karin B.
Opmerking:
Wanneer men de Germaanse heeft begrepen, dan kan men zichzelf en anderen helpen!
Met vriendelijke groet,
Helmut Pilhar
Hallo meneer Pilhar,
ik had u op het laatste seminar in Frankfurt beloofd om een ervaringsbericht over mijn melkallergie te sturen.
Hier is het:
Ik leed sinds mijn jeugd aan een storing van de lymfeafvoer. Zeer ernstig werd het wanneer ik koemelk had gedronken. Ik had daarna elke keer dikke lymfknopen onder de oksels en in de lies. Room kon ik daarentegen goed verdragen, zonder dat mijn lymfesysteem reageerde.
Ik weet dat mijn moeder me geen borstvoeding heeft gegeven, omdat in de jaren 70 in de ziekenhuizen de melkvervangende producten aan de man dan wel vrouw moesten worden gebracht en borstvoeding voor ouderwets werd gehouden. Men had mijn moeder verteld: "Uw tepels zijn niet geschikt om borstvoeding te geven. U hoeft het nog niet eens te proberen!"
Het feit dat ik geen borstvoeding heb gehad, hield ik intuïtief altijd al verantwoordelijk voor mijn "melk-allergie". Echter eerder met de achterliggende gedachte dat mijn darm waarschijnlijk vanwege het ontbrekende collestrum [Bem.: eerste moedermelk] niet juist was ontwikkeld en daardoor sommige levensmiddelen niet konden worden verteerd.
Na uw seminar werd mij echter de vermoedelijk ware reden voor dit probleem bewust:
Ik geloof dat ik door het missen van de moedermelk destijds een eigenwaarde-inbreuk heb geleden in de zin van: "Ik ben het niet waard dat mijn moeder mij voedt!" Dit conflict was elke keer actief als ik niet de borst maar melk uit een zak of poedermelk kreeg (spoor). Daardoor kon het in de eerste maanden van mijn leven niet tot een genezing komen. Als ouder kind hield ik niet van melk en heb het zelf gemeden. In deze tijd (eventueel ook in de pubertijd, dat herinner ik me niet meer zo precies) traden de dikke lymfeknopen voor het eerst op.
Na een bezoek aan de huisarts schreef deze mij eerst penicilline voor en meende: "Als het niet beter wordt, dan moeten we het eruit snijden!" Ik kan me nog herinneren hoe moeilijk ik het vond om de tabletten te slikken. Uit angst voor een operatie ben ik later niet meer naar de arts teruggegaan.
Als volwassene dronk ik dan dagelijks melk in de koffie, zodat het conflict weer actief werd.
Toen heb ik ergens gelezen dat in room nog al het goede uit de melk (moedermelk) behouden was. Daarmee ben ik bijvoorbeeld bij het koffiedrinken blijvend omgeschakeld op room en de zwelling van de lymfeknopen bleven direct weg.
Heel erg werd het toen ik eens 10 dagen vakantie in Spanje heb gehouden, waar ik dagelijks minstens twee 'cafe con Leche' (koffie met melk) had gedronken. Amper thuis aangekomen en weer overgeschakeld op koffie met room kreeg ik pijnlijk gezwollen lymfeknopen.
Ik geloof dat ik dit conflict heb kunnen oplossen, omdat ik mij bewust werd dat ik vandaag de dag niet meer afhankelijk ben van de borstvoeding. Bovendien ben ik nu zelf moeder en heb onze dochter 8 maanden lang de borst gegeven.
Melk kan ik nu verdragen, zonder dat mijn lymfesysteem "reageert"!
Onze 5-jarige dochter reageert op melk echter met open billen. Het lag er waarschijnlijk aan dat ik haar melk altijd als iets slechts heb voorgesteld, omdat ik zelf geen melk kon verdragen. Sari dronk echter heel graag melk. Bij ons thuis kreeg ze echter geen.
Ze kreeg echter van haar oma melk, als ze enkele dagen bij haar op bezoek was. Ik vermoed dat het conflict van sari destijds was: "Als ik melk drink dan is mamma boos op mij (scheiding) en krijg ik billenkoek!" De genezing begon en daarmee krijg ze, zodra ze weer thuis (bij mamma) was, haar open billen.
Nadat ik mijn eigen melkconflict had opgelost, wilde ik ook Sari weer melk te drinken geven.
Ik gaf haar dus haar lievelings-chocolademusli (die ze anders alleen met verdunde room kreeg) met een flinke scheut koemelk. Sari probeerde het en zei: "Maar mamma, dat is toch melk!?!?" Ik zei: "Ja, eet het gerust! Ik geloof dat je nu oud genoeg bent en het nu kan verdragen!" Sari reageerde de volgende dag met pijnlijke open billen.
Sindsdien drinkt ze dagelijks melk en heeft nooit meer gereageerd!
Heel vriendelijke groeten uit Sauerland van
Karin B.
Opmerking:
Wanneer men de Germaanse heeft begrepen, dan kan men zichzelf en anderen helpen!
Met vriendelijke groet,
Helmut Pilhar
Schildkliercyste
Ervaringsbericht - Schildkliercyste
Hallo Helmut,
ook ik heb vandaag (eindelijk) eens de tijd genomen en mijn verhaal op papier gebracht.
Het gaat om mijn eerste geval, waaraan ik de GNM bij mijzelf kon ervaren.
Het was in het voorjaar van 2003, ik (rechtshandige man) kende de GNM op dat moment nog niet.
Het ging mij goed en ik had geen klachten, tot ik op een morgen mijn hals rechts aftastte, omdat ik een lichte druk voelde. Bij het aftasten bemerkte ik een kogelvormige verharding, die ongeveer een diameter van 1 cm had. Ik verstarde en tastte de plaats nogmaals af. Met elke aftasting werd de angst en de pijn groter.
ik was zo veronzekerd, dat ik nog binnen 30 minuten mijn huisarts opbelde en om een afspraak vroeg. Bij de echo werd vastgesteld dat het een schildkliercyste was. Naast deze grote cyste stelde hij nog vele kleine cysten vast. Bovendien liet hij een schildklierscintigram maken, die de diagnose van de echo bevestigde.
Enkele dagen later ging de cyste weer weg, in ieder geval zo ver, dat ik niets meer kon voelen. ik kreeg schildklierhormoontabletten (L-thyroxine Henning 75 / dagelijks een halve tablet) voorgeschreven, die ik regelmatig moest nemen en ook nam. Bovendien werd er in de daarop volgende 2 jaar om de 6 maanden de bloedwaarden gecontroleerd en een echo gemaakt om het verloop te controleren. De volle 2 jaar had de aanvankelijk grote cyste op de echo een grootte van ongeveer 4 mm in diameter. De bloedwaarden waren ook altijd exact binnen de norm, dit dankzij de tabletten, zo verzekerde de arts mij (op dat moment geloofde ik hem nog).
Vervolgens hoorde ik een voordracht van jou (herfst 2004) en hield mij vervolgens bezig met de GNM.
Toen ik na enige tijd geloofde dat de GNM juist zou kunnen zijn, schoot mij mijn cyste weer te binnen en de tabletten die ik altijd nog dagelijks slikte. Nu wilde ik het zeker weten: klopt de GNM of klopt ze niet. Dus ging ik op zoek naar mijn conflict.
Het duurde lang tot ik had gevonden wat het conflict was. Eigenlijk heb ik het niet alleen gevonden. Ik leerde omstreeks deze tijd ook een natuurgenezer kennen die de GNM kende en toepaste.. hij heeft mij een beetje op weg geholpen om mijn conflict te vinden.
Pas door zijn toelichting klikte het bij mij opeens en ik herinnerde mij een situatie die precies bij dit geval, dat Dr. Hamer in zijn tabel (1 Ra li - schildkliercyste / onmachtigheidsconflict - mij zijn de handen gebonden, ik kan niets doen) beschrijft, past:
Ik kreeg een telefoontje van een vriend die mij vertelde, dat een goede bekende kanker had! Zoals ik nu weet had dat telefoontje en de uitspraak: "Hij heeft kanker!" mij vol getroffen. Aan de situatie kan ik mij nog zo goed herinneren alsof het gisteren was gebeurd. Ik weet nog dat ik in de woonkamer voor de bank stond toen ik het gesprek aannam. Het had mij regelrecht mijn stem genomen. Ik kon een tijd lang geen woord uitbrengen. Ik was geschokt. Ik zou hem zo graag geholpen hebben en kon niets voor hem doen. Dagenlang kon ik alleen aan de vriend denken, mijn gedachten waren constant bij hem.
Ongeveer 6 weken na zijn operatie kon hij zijn werk weer opnemen en het ging hem ook weer heel goed, wat voor mij ook een hele opluchting was.
Het enige dat ik nu nog niet wist, was of het telefoontje en het ziekteverloop van mijn vriend in tijd overeenkwam met mijn cyste. Als ik achteraf het tijdsverloop van de conflictschok, conflictoplossing en de cyste (die kwam nadat hij weer ging werken) beschouwde, moest ik vaststellen dat het precies zo was zoals Dr. Hamer het beschrijft.
De tabletten heb ik toen natuurlijk gestopt en ik heb nog enkele keren mijn bloed laten controleren. Ook nu was tot grote verbazing van mijn arts het bloedbeeld in orde. Sindsdien heb ik mijn arts niet meer gezien.
Zo werd uit geloven dat de GNM klopt, WETEN dat de GNM klopt.
Ik dank Dr. Hamer en jou, Helmut hartelijk.
Vele groeten,
Jürgen Kirsch
Viva la medicina segrada!
Opmerking:
Is het niet prachtig om te begrijpen hoe ons lichaam functioneert?
We leven een leven lang in ons lichaam en weten niet hoe neurodamitis, migraine, de allergieën enz. ontstaan en hoe ze weer verdwijnen. Dat verklaart ons de Germaanse Nieuwe Geneeskunde (GNM) van Dr. Hamer. De Germaanse is zuivere biologie: men hoeft haar niet te 'geloven', men kan ze ervaren, zoals Jûrgen ons hier heel mooi bericht. Eigenlijk zou men de Germaanse al op school bij moeten brengen. Eigenlijk behoort dit weten tot de algemene opleiding.
Nemen we eens aan, dat we het weten van de Germaanse al op school in de biologieles hadden geleerd. We zouden dus de diagnosetabel en vele, vele voorbeelden kennen: bij veel noodprogramma's hebben we in de eerste dagen of weken de eerste symptomen. Op basis van ons weten van de biologische samenhangen zouden we dan ook de oorzaak tot deze symptomen weten, dus de conflictinhoud. En dan zouden we het conflict (hoog-acuut dramatisch, isolatief ervaren, donderslag bij heldere hemel) nog vers in het geheugen liggen, want DAT WAS PAS EEN PAAR DAGEN OF WEKEN GELEDEN GEBEURD!
Achteraf is het vaak een speurders meesterwerk om de oorzaak, dus het conflict te vinden. Nemen we eens aan, dat u een chronisch verloop van een noodprogramma al sinds meerdere jaren hebt lopen: zoekt u maar eens dit conflictieve ogenblik van jaren geleden! Dat is vaak bijna onmogelijk! Maar het conflict moet worden gevonden, want die is de oorzaak! Pas als we het conflict kennen, dan weten we wat er gedaan moet worden!
Niemand kent onze psyche en ons orgaanniveau beter als wijzelf. We zouden dan weten: sinds deze gebeurtenis (conflict) hebben we dit symptoom! En met het weten van het conflict zouden we dan de oorzaak hebben! En: een gevaar herkennen is een gevaar vermijden! We zouden dan weten wat we zouden moeten doen: dit probleem moet definitief worden opgelost. Meestal handelt het zich bij de symptomen al om de genezingsfase. We zouden dan daardoor heel doelgericht te werk kunnen gaan en de conflictmassa gering houden en daarmee de genezingsfase. We zouden de sporen makkelijk herkennen, want deze worden bij het conflict (dat we ons nog nauwgezet kunnen herinneren) ingeprogrammeerd. We zouden onszelf uiterst effectief kunnen helpen. Tussen ons en onze gezondheid zou noch een arts, noch een medicijn staan, want in de meeste gevallen hebben geen van beide nodig. We zouden vrij van angst zijn, want we zouden de naam "repelsteeltje" kennen. We zouden geen angst hebben. We weten waarom we het symptoom hebben, zouden weten wat we zouden moeten doen en zouden ook weten hoelang het ongeveer zou gaan duren. We zouden ons volgconflicten en volgkankers besparen. Het weten van de oorzaak is al "het halve werk"!
En: we zouden dan ook weten dat het niet om iets "kwaadaardigs" (religieus bijgeloof) in ons lichaam gaat, maar alleen om een Zinvol Biologisch Noodprogramma, dat ons door Moeder Natuur is gegeven om daarmee het conflict (oorzaak) beter te kunnen oplossen.
De Germaanse toe te passen wil zeggen - afgezien van de noodzakelijke legaliteit, om zonder paniek en in alle rust te kunnen herstellen en afgezien van de noodzakelijke noodgeneeskunde van geval tot geval - dat zich de patiënt verstandig gedraagt! De beste therapeut helpt een betroffen persoon niet, als hij het zelf niet heeft begrepen.
Maak de Germaanse tot uw hobby! Ze is misschien moeizaam te leren, maar dat zijn andere thema's ook (bv. talen, software, koken, naaien ...). De Germaanse verklaart jullie, hoe jullie lichaam functioneert. Jullie leren jezelf beter begrijpen. Haar te leren is misschien onspectaculair, maar uiterst efficiënt! Jullie kunnen daardoor jezelf helpen, jullie kinderen en verwanten!
Let wel: niemand was bij jullie conflict, niemand kan jullie leven leven (conflict oplossen) en niemand kan jullie genezen (genezen kan alleen het lichaam zelf). En ik kan jullie beloven, dat jullie in je verdere leven met grote waarschijnlijkheid nog een of ander conflict zullen lijden. Zo is het leven nu eenmaal!
Als jullie de Germaanse hebben begrepen, dan zullen jullie zelf een enorme 'bijwerking' vaststellen: JULLIE HEBBEN GEEN ANGST MEER!
De Germaanse is de geneeskunde van de vrijheid!
Dr. Hamer bedankt!
Met vriendelijke groet,
Helmut Pilhar
Ervaringsbericht - Schildkliercyste
Hallo Helmut,
ook ik heb vandaag (eindelijk) eens de tijd genomen en mijn verhaal op papier gebracht.
Het gaat om mijn eerste geval, waaraan ik de GNM bij mijzelf kon ervaren.
Het was in het voorjaar van 2003, ik (rechtshandige man) kende de GNM op dat moment nog niet.
Het ging mij goed en ik had geen klachten, tot ik op een morgen mijn hals rechts aftastte, omdat ik een lichte druk voelde. Bij het aftasten bemerkte ik een kogelvormige verharding, die ongeveer een diameter van 1 cm had. Ik verstarde en tastte de plaats nogmaals af. Met elke aftasting werd de angst en de pijn groter.
ik was zo veronzekerd, dat ik nog binnen 30 minuten mijn huisarts opbelde en om een afspraak vroeg. Bij de echo werd vastgesteld dat het een schildkliercyste was. Naast deze grote cyste stelde hij nog vele kleine cysten vast. Bovendien liet hij een schildklierscintigram maken, die de diagnose van de echo bevestigde.
Enkele dagen later ging de cyste weer weg, in ieder geval zo ver, dat ik niets meer kon voelen. ik kreeg schildklierhormoontabletten (L-thyroxine Henning 75 / dagelijks een halve tablet) voorgeschreven, die ik regelmatig moest nemen en ook nam. Bovendien werd er in de daarop volgende 2 jaar om de 6 maanden de bloedwaarden gecontroleerd en een echo gemaakt om het verloop te controleren. De volle 2 jaar had de aanvankelijk grote cyste op de echo een grootte van ongeveer 4 mm in diameter. De bloedwaarden waren ook altijd exact binnen de norm, dit dankzij de tabletten, zo verzekerde de arts mij (op dat moment geloofde ik hem nog).
Vervolgens hoorde ik een voordracht van jou (herfst 2004) en hield mij vervolgens bezig met de GNM.
Toen ik na enige tijd geloofde dat de GNM juist zou kunnen zijn, schoot mij mijn cyste weer te binnen en de tabletten die ik altijd nog dagelijks slikte. Nu wilde ik het zeker weten: klopt de GNM of klopt ze niet. Dus ging ik op zoek naar mijn conflict.
Het duurde lang tot ik had gevonden wat het conflict was. Eigenlijk heb ik het niet alleen gevonden. Ik leerde omstreeks deze tijd ook een natuurgenezer kennen die de GNM kende en toepaste.. hij heeft mij een beetje op weg geholpen om mijn conflict te vinden.
Pas door zijn toelichting klikte het bij mij opeens en ik herinnerde mij een situatie die precies bij dit geval, dat Dr. Hamer in zijn tabel (1 Ra li - schildkliercyste / onmachtigheidsconflict - mij zijn de handen gebonden, ik kan niets doen) beschrijft, past:
Ik kreeg een telefoontje van een vriend die mij vertelde, dat een goede bekende kanker had! Zoals ik nu weet had dat telefoontje en de uitspraak: "Hij heeft kanker!" mij vol getroffen. Aan de situatie kan ik mij nog zo goed herinneren alsof het gisteren was gebeurd. Ik weet nog dat ik in de woonkamer voor de bank stond toen ik het gesprek aannam. Het had mij regelrecht mijn stem genomen. Ik kon een tijd lang geen woord uitbrengen. Ik was geschokt. Ik zou hem zo graag geholpen hebben en kon niets voor hem doen. Dagenlang kon ik alleen aan de vriend denken, mijn gedachten waren constant bij hem.
Ongeveer 6 weken na zijn operatie kon hij zijn werk weer opnemen en het ging hem ook weer heel goed, wat voor mij ook een hele opluchting was.
Het enige dat ik nu nog niet wist, was of het telefoontje en het ziekteverloop van mijn vriend in tijd overeenkwam met mijn cyste. Als ik achteraf het tijdsverloop van de conflictschok, conflictoplossing en de cyste (die kwam nadat hij weer ging werken) beschouwde, moest ik vaststellen dat het precies zo was zoals Dr. Hamer het beschrijft.
De tabletten heb ik toen natuurlijk gestopt en ik heb nog enkele keren mijn bloed laten controleren. Ook nu was tot grote verbazing van mijn arts het bloedbeeld in orde. Sindsdien heb ik mijn arts niet meer gezien.
Zo werd uit geloven dat de GNM klopt, WETEN dat de GNM klopt.
Ik dank Dr. Hamer en jou, Helmut hartelijk.
Vele groeten,
Jürgen Kirsch
Viva la medicina segrada!
Opmerking:
Is het niet prachtig om te begrijpen hoe ons lichaam functioneert?
We leven een leven lang in ons lichaam en weten niet hoe neurodamitis, migraine, de allergieën enz. ontstaan en hoe ze weer verdwijnen. Dat verklaart ons de Germaanse Nieuwe Geneeskunde (GNM) van Dr. Hamer. De Germaanse is zuivere biologie: men hoeft haar niet te 'geloven', men kan ze ervaren, zoals Jûrgen ons hier heel mooi bericht. Eigenlijk zou men de Germaanse al op school bij moeten brengen. Eigenlijk behoort dit weten tot de algemene opleiding.
Nemen we eens aan, dat we het weten van de Germaanse al op school in de biologieles hadden geleerd. We zouden dus de diagnosetabel en vele, vele voorbeelden kennen: bij veel noodprogramma's hebben we in de eerste dagen of weken de eerste symptomen. Op basis van ons weten van de biologische samenhangen zouden we dan ook de oorzaak tot deze symptomen weten, dus de conflictinhoud. En dan zouden we het conflict (hoog-acuut dramatisch, isolatief ervaren, donderslag bij heldere hemel) nog vers in het geheugen liggen, want DAT WAS PAS EEN PAAR DAGEN OF WEKEN GELEDEN GEBEURD!
Achteraf is het vaak een speurders meesterwerk om de oorzaak, dus het conflict te vinden. Nemen we eens aan, dat u een chronisch verloop van een noodprogramma al sinds meerdere jaren hebt lopen: zoekt u maar eens dit conflictieve ogenblik van jaren geleden! Dat is vaak bijna onmogelijk! Maar het conflict moet worden gevonden, want die is de oorzaak! Pas als we het conflict kennen, dan weten we wat er gedaan moet worden!
Niemand kent onze psyche en ons orgaanniveau beter als wijzelf. We zouden dan weten: sinds deze gebeurtenis (conflict) hebben we dit symptoom! En met het weten van het conflict zouden we dan de oorzaak hebben! En: een gevaar herkennen is een gevaar vermijden! We zouden dan weten wat we zouden moeten doen: dit probleem moet definitief worden opgelost. Meestal handelt het zich bij de symptomen al om de genezingsfase. We zouden dan daardoor heel doelgericht te werk kunnen gaan en de conflictmassa gering houden en daarmee de genezingsfase. We zouden de sporen makkelijk herkennen, want deze worden bij het conflict (dat we ons nog nauwgezet kunnen herinneren) ingeprogrammeerd. We zouden onszelf uiterst effectief kunnen helpen. Tussen ons en onze gezondheid zou noch een arts, noch een medicijn staan, want in de meeste gevallen hebben geen van beide nodig. We zouden vrij van angst zijn, want we zouden de naam "repelsteeltje" kennen. We zouden geen angst hebben. We weten waarom we het symptoom hebben, zouden weten wat we zouden moeten doen en zouden ook weten hoelang het ongeveer zou gaan duren. We zouden ons volgconflicten en volgkankers besparen. Het weten van de oorzaak is al "het halve werk"!
En: we zouden dan ook weten dat het niet om iets "kwaadaardigs" (religieus bijgeloof) in ons lichaam gaat, maar alleen om een Zinvol Biologisch Noodprogramma, dat ons door Moeder Natuur is gegeven om daarmee het conflict (oorzaak) beter te kunnen oplossen.
De Germaanse toe te passen wil zeggen - afgezien van de noodzakelijke legaliteit, om zonder paniek en in alle rust te kunnen herstellen en afgezien van de noodzakelijke noodgeneeskunde van geval tot geval - dat zich de patiënt verstandig gedraagt! De beste therapeut helpt een betroffen persoon niet, als hij het zelf niet heeft begrepen.
Maak de Germaanse tot uw hobby! Ze is misschien moeizaam te leren, maar dat zijn andere thema's ook (bv. talen, software, koken, naaien ...). De Germaanse verklaart jullie, hoe jullie lichaam functioneert. Jullie leren jezelf beter begrijpen. Haar te leren is misschien onspectaculair, maar uiterst efficiënt! Jullie kunnen daardoor jezelf helpen, jullie kinderen en verwanten!
Let wel: niemand was bij jullie conflict, niemand kan jullie leven leven (conflict oplossen) en niemand kan jullie genezen (genezen kan alleen het lichaam zelf). En ik kan jullie beloven, dat jullie in je verdere leven met grote waarschijnlijkheid nog een of ander conflict zullen lijden. Zo is het leven nu eenmaal!
Als jullie de Germaanse hebben begrepen, dan zullen jullie zelf een enorme 'bijwerking' vaststellen: JULLIE HEBBEN GEEN ANGST MEER!
De Germaanse is de geneeskunde van de vrijheid!
Dr. Hamer bedankt!
Met vriendelijke groet,
Helmut Pilhar
********************************************************************************************