Informatie van artsen en specialisten
E-mail adres: info@franshoek.info
E-mail adres: info@franshoek.info
Hier praktische voorbeelden en ervaringsberichten hoe je deze GNM geneeskunde zelf kunt gebruiken.
Evaringsverhalen Deel 1 Terug naar GNM
Acute nierfalen (Nieren)
Aids-diagnose 1 (Aids)
Aids-diagnose 2 (Aids)
Lymfoblastoom-leukemie (Leukemie)
Slag onder de gordel (Leukemie)
Een drie voor muziek (Lever/Gal/Maag+Leukemie)
De hand uitgeschoten (Gewrichtsrheuma)
Uitgerangeerd (Bronchiaal-Ca Kanker)
Groenestaar (Groenestaar+Strottenhoofd)
Binnenbaarmoederlijk-vloeistofconflict (Linker Nier Cyste)
Tekkel met melkklier-carcinoom (Kanker)
Omdat ze haar moeder niet wilde verplegen (Borstklierkanker)
Borstklierkanker-door muizenplaag (Borstklierkanker)
Ductale borstkanker (Borstmelkgangkanker)
Omdat de kokkinnen steeds weg liepen (Lever+Borstkanker)
Ouderlijke ruzie (Rib-osteosarcoom+klein leukemie)
Epilepsie (Epilepsie)
Rijpingsontwikkelingsstop (Epilepsie)
De ene na de andere aanrijding (Hersentumor)
Slaapt hij nog met Ursel? (Baarmoederhals+Longkanker)
De burgermeesterverkiezing (Hartinfarct)
Voorbeeld van een territoriumconflict (Hartinfarct)
Een oud bronchiaal-carcinoom (Kanker)
Alcoholtest (Mondholte carcnoom)
De tumormerkers zijn omhoog-gegaan (Teelbal carcinoom)
Oude teelbalcarcinoom (Teelbal carcinoom)
*********************************************************
Evaringsverhalen Deel 1 Terug naar GNM
Acute nierfalen (Nieren)
Aids-diagnose 1 (Aids)
Aids-diagnose 2 (Aids)
Lymfoblastoom-leukemie (Leukemie)
Slag onder de gordel (Leukemie)
Een drie voor muziek (Lever/Gal/Maag+Leukemie)
De hand uitgeschoten (Gewrichtsrheuma)
Uitgerangeerd (Bronchiaal-Ca Kanker)
Groenestaar (Groenestaar+Strottenhoofd)
Binnenbaarmoederlijk-vloeistofconflict (Linker Nier Cyste)
Tekkel met melkklier-carcinoom (Kanker)
Omdat ze haar moeder niet wilde verplegen (Borstklierkanker)
Borstklierkanker-door muizenplaag (Borstklierkanker)
Ductale borstkanker (Borstmelkgangkanker)
Omdat de kokkinnen steeds weg liepen (Lever+Borstkanker)
Ouderlijke ruzie (Rib-osteosarcoom+klein leukemie)
Epilepsie (Epilepsie)
Rijpingsontwikkelingsstop (Epilepsie)
De ene na de andere aanrijding (Hersentumor)
Slaapt hij nog met Ursel? (Baarmoederhals+Longkanker)
De burgermeesterverkiezing (Hartinfarct)
Voorbeeld van een territoriumconflict (Hartinfarct)
Een oud bronchiaal-carcinoom (Kanker)
Alcoholtest (Mondholte carcnoom)
De tumormerkers zijn omhoog-gegaan (Teelbal carcinoom)
Oude teelbalcarcinoom (Teelbal carcinoom)
*********************************************************
Praktijkvoorbeelden.
Acute nierfalen
bij mijn zoon Dirk
Als ik destijds geweten had, wat ik nu weet, namelijk de samenhangen bij het zogenaamde water-retentie-conflict of vluchtelingsconflict, dan zou mijn zoon DIRK nu nog leven.
Dirk had in juni 1978 het eerste vluchtelingsconflict geleden.
Destijds was hij in Rome op een hoofdpostkantoor, om een zending geld af te halen, samen met onze boxer Viola. Blijkbaar zijn honden in het postkantoor verboden. De loketbeambte zei hem, dat hij zijn hond naar buiten moest brengen.
Dirk vroeg, of hij enkel het geld in ontvangst kon nemen, dan zou hij ook direct met onze zeer vreedzame hond de post verlaten. De beambte belde echter ogenblikkelijk met de politie.
Er kwamen twee kleine roomse agenten, die Dirk dan maanden, ogenblikkelijk met de hond het gebouw te verlaten. Dirk vroeg ook hun zeer hoffelijk, of ze hem toe stonden, dat hij zijn geld in ontvangst mocht nemen, dan zou hij direct met de hond verdwijnen.
Vervolgens legden ze hem zonder verdere discussie de handboeien om "wegens weerstand" (dan wel weerwoord) tegen het openbaar gezag en voerde hem af naar de gevangenis. Hij was daar opgesloten in een kleine kamer met twaalf gevangenen: rovers, moordenaars, pooiers, drugsdealers en maffiosi. Voor Dirk was dat afgrijselijk.
Hij was een zeer goedmoedig mens. Daar hadden echter vele gevangenen messen bij zich, met medeweten van de bewakers. Dirk was geen nacht meer zeker van zijn leven. Men mocht hem niet bezoeken. Na drie weken werd hij veroordeeld voor de tijd, die hij had gezeten. Daarbij werd hij , juist in zijn examenjaar aan een Duitse school, ogenblikkelijk voor twee jaar uit het land verwezen.
Een maand later voer Dirk, die eigenlijk tot dan van Itali? hield, als het ware illegaal naar onze familie op Sardini?, op vakantie.
Daar sloeg dan het vluchtelingsconflict in, toen Dirk (zoals in de inleiding beschreven staat) op de morgen van 18 augustus 1978 in een boot voor het eiland Cavallo aan de middellandse zee in zijn slaap door twee kogels uit een oorlogs-karabijn van een gek geworden Italiaanse prins dodelijk in de buik werd getroffen en in de daarop volgende 4 uur hulpeloos en "moederziel-alleen-gelaten" in de buik bloedde. Vanaf dat moment was hij in de schizofrene hersenstam-constellatie met nier-verzamelbuis-carcinomen in beide nieren en een oligurie van 150 tot 200ml urine uitscheiding per dag.
Dat noemde we vroeger "acute nierfalen".
Het was echter in principe een schizofrene hersenstam-constellatie van beide nier-verzamelbuizen, dat wil zeggen twee water-retentie-conflicten of vluchtelingsconflicten. Het organisme gebruikt namelijk dan het orgaan, dat toch al van het vagotone genezingsfase-oedeem is volgelopen, nog bijkomend als waterreservoir, omdat elke druppel water bij het vluchtelingsconflict wordt gespaard en opgeslagen. Zo hebben we dan bijvoorbeeld bij het pleura-mesothelioom een pleura-uitstorting, die de ademhaling sterk beperkt. Of bij het peritoneaal-mesothelioom een sterke ascites, die moet worden afgepuncteerd. Een onschuldige transsudatieve uitstorting (zonder actief vluchtelingsconflict) wordt gewoonlijk helemaal niet bemerkt, omdat het organisme de transsudatieve uitstorting in hetzelfde tempo resorbeert als ze ontstaat.
DIRK, die niet door de prins werd geholpen, alhoewel hij een helikopter ter beschikking had, werd na 4 uur klinisch dood in het ziekenhuis in Porto Vecchio gebracht, leeggebloed.
Daar slaagde men erin hem te reanimeren.
De volgende dag werd hij met de helikopter naar Marseille gevlogen. Sinds de schoten was Dirk gedesori?nteerd.
Zowel in Marseille op de intensive care, alhoewel mijn vrouw en ik dag en nacht bij hem waren, als ook na de avontuurlijke vlucht uit Marseille naar Heidelberg, geloofde Dirk, dat hij in de gevangenis zou zijn (met een kort durende uitzondering einde augustus in Heidelberg, met een tijdelijke oplossing van de beide conflicten).
Hij had een hersenstam-waan van de plaatselijke desori?ntering.
De tijdelijke oplossingsfase van de beide vluchtelingsconflicten einde augustus 1978 werd tragischerwijze door vernieuwde complicaties teniet gedaan. Destijds scheidde bij kortstondig 1000 ml urine per dag uit, had een tbc met nachtelijk zweten en subfebriele temperaturen.
Dirk werd 19 maal geopereerd en had oneindig veel complicaties, die ik destijds niet begreep, maar nu echter wel begrijp:
Hij had een pericard-uitstorting en pleura-uitstortingen, die dan werden gepuncteerd. Deze punctie leidde telkens tot een pneumothorax. Hij had een ascites, die eveneens werd gepuncteerd en was opgeblazen. Hij werd om de dag gedialyseerd. Daarbij had hij slechts een gering verhoogde creatininewaarde van ca. 3,5 % mg.
De therapie was volgens mijn huidige inzichten zo bespottelijk, dat ze niet bespottelijker kon zijn. Dirk werd tijdelijk ge?ntubeerd (telkens na de 19 operaties), had een maagsonde, waarmee hij echter niet werd gevoed, maar waardoor enkel maagsappen werden afgezogen. Gevoed werd hij intraveneus (direct in het bloed) met dagelijks ongeveer 2 liter voedingsoplossing, wat echter telkens de volgende dialyse noodzakelijk maakte.
Men werkte dus constant tegen de kringloop van de natuur.
Een groot gedeelte van de complicaties zouden zonder het "verzamelbuis-carcinoom-syndroom" helemaal niet zijn opgetreden, zoals de pericard-uitstorting, pleura-uitstortingen rechts en links, ascites enz. Bijna 20 jaar lang heb ik nodig gehad, om deze samenhangen te doorgronden.
Dirk stierf op 7 december 1978 in mijn armen aan een acuut linker hartinfarct, een zogenaamd kransslagader-(territoriumconflict-)infarct met kamer-arrhythmie en hartstilstand. Normaal gesproken zou hij na zo een korte conflictduur daaraan niet kunnen sterven.
Ook hier was het verzamelbuis-carcinoom-syndroom ervoor verantwoordelijk, dat het oedeem uit het territorium-relais rechts niet werd geresorbeerd, zoals het normaal gesproken bij het hartinfarct proces het geval is.
Bij de genezing van het verzamelbuis-carcinoom onderscheiden we de biologische genezing met verkazend necrotiserende tbc en de onbiologische genezing zonder tbc.
Bij de onbiologische genezing kan het ondanks oplossing tot verstopping van de nierbekken-uitgang komen (stille nieren). De uremie is geen dodelijke ziekte, zoals we vroeger dachten, maar ze verdwijnt spontaan bij de oplossing van het vluchtelings-/ bestaansconflict.
Zelfs bij een onbiologische genezing, dus bij voortbestaan van het verzamelbuis-carcinoom scheidt het organisme desondanks grotere hoeveelheden urine uit.
Vroeger diagnostiseerde men r?ntgenologisch een niertuberculose aan de gedeeltelijk zeer sterk verklonterde nierbekken, dan wel nierkelk, dat wil zeggen, hier waren compacte adeno-ca-tumoren door mycobacteri?n (tbc) verkaasd. Door de cavernen leken dan de nierkelken verklonterd.
De biologische zin ligt hier in de actieve fase, namelijk:
De besparing van water, om het individu een langere overlevingstijd (op het strand of in de woestijn) mogelijk te maken.
{mospagebreak title=Maar er was nog meer bijgekomen}
Maar er was nog meer bijgekomen:
In de laatste dagen voor Dirk zijn dood kreeg ik een ziekenhuisverbod en ik mocht hem enkel nog 1 uur per dag bezoeken. De motivatie was, dat het geen "gelijke kansen" zou geven, als ik dag en nacht aan het bed van mijn zoon zou mogen zitten en alle fouten zou kunnen corrigeren, terwijl andere pati?nten die mogelijkheid niet zouden hebben.
Thans had men "de vrije hand"....
Vlak na de dood van Dirk heeft de Zweedse professor R?hl, een uro-nefroloog van de chirurgische universiteitskliniek Heidelberg toegegeven, dat de advocaat van de familie van de prins (de advocaat zat later vanwege een enorme misdaad met bedrijfskapitaal in de gevangenis) met de kliniek-chef prof. Linder, bijna dagelijks zouden hebben getelefoneerd, als het ware op hoogste loge-niveau.
Professor Linder zou hem hebben gezegd, dat de familie van de prins hem zou hebben verzocht, om toch " een einde aan het lijden van Dirk te maken".
Hij gaat er vanuit, dat het ook zo in de zin van de familie van de prins gedaan zou zijn. Hij meende: met morfine!
Hijzelf heeft daaraan niet meegeholpen. Hij heeft echter moeten beloven, tegenover mij daarover te zwijgen. Hij heeft ook waargenomen, dat in de dagen, dat ik niet meer (dan 1 uur per dag) bij mijn zoon mocht zijn, een snelle verandering zou zijn opgetreden, naar zijn mening door morfine.
Dat betekent heel eenduidig: Dirk is op hoogste loge-bevel vermoord..., op wens van de familie van de moordenaar.
Maar zijn dood was niet voor niets. Hij heeft ons de nalatenschap van de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE geschonken. Ook het opdiepen van de samenhangen van het "verzamelbuis-carcinoom-syndroom", waarvoor ik na zijn dood 20 jaar nodig had, is een soort laatste opgave geweest, die hij mij heeft gesteld.
Zoals de heer Garcia, de procureur-generaal van Bastia mij heeft gezegd, werd de moordzaak DIRK "vanaf het eerste uur volledig gecorrumpeerd". De prins had destijds, in opdracht van zijn vader, die als enige uit de familie zich bij mijn vrouw en mij heeft verontschuldigd, een schriftelijke bekentenis ondertekend.
Daarna liep de loge-machinerie op volle toeren...
13 jaar later vond een showproces-komedie plaats.
Daarvoor had groot logemeester Mitterand (grote ori?nt) voor zijn boezemvriend, de prins (groot logemeester van de misdadigste loge P2), een geheel nieuwe orde enkel voor hem geconstrueerd, waarbij alle betrokkene officials met de hand waren geselecteerd: louter loge- en geloofsbroeders. Zelfs de gezworenen uit een bepaald Parijse wijk, waren uitgezocht...
De voorzittende rechter, die mij steeds na de eerste zin onderbrak en dreigde om mij uit de zaal te verwijderen (Colomb), adviseerde de prins zelfs, om zijn bekentenis terug te nemen.
Dan construeerde allen een "dubium", wat wil zeggen:
"In twijfel voor de aangeklaagde".
De rechter zelf construeerde voor zijn aangeklaagde loge- en geloofsbroeder: het zou toch kunnen zijn, dat met een 1 op 10.000.000 theoretische irrationele waarschijnlijkheid, alhoewel ongeveer 30 mensen bij de dodelijke schoten erbij stonden en hebben toegekeken...
dus het zou toch kunnen zijn, dat met een 0,00000001% theoretische waarschijnlijkheid een weliswaar van niemand geziene schutter, toevallig met dezelfde karabijn en toevallig met hetzelfde kaliber, in de schietbaan, dus in de boot van de prins zou zijn gesprongen, tweemaal heeft gevuurd en dan weer zou zijn weggesprongen. Helaas heeft niemand hem gezien.
De schietbaan zelf was op 7 cm nauwkeurig te reconstrueren.
"Dus", verkondigde de voorzitter van het rabijnengerecht: "We hebben een dubium." Weliswaar is het zeer klein, maar "in dubio pro reo" (in geval van twijfel voor de aangeklaagde) dus zou hij onschuldig zijn geweest wegens "gebrek aan bewijzen".
Dit tot voorbeeld dienende proces van de staatskriminelen zal de juridische geschiedenis ingaan als "Parijse proces", als typisch voorbeeld van staatsrechtscorruptie op allerhoogste loge-bevel van de B'nai B'rith. Deze mensen denken altijd, dat ze zich uit een misdaad kunnen draaien. Daarbij laden ze 10 nieuwe misdaden op zich, die hun de walging van de gehele mensheid oplevert.
Natuurlijk heeft ook de hele kennisonderdrukking van de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE, die tot op heden onverminderd aanhoudt, daar haar begin genomen (1981). Daarbij wilde men als eerste het proces tegen de prins van Savoyen verhinderen. Als ik uiteindelijk de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE had ontdekt, wilde men mij als een "wondergenezer en charlatan" (waarbij pers en media vlijtig hebben meegeholpen) en "tot niet ernstig te nemen" tegenstander hebben.
De misdaad werd welhaast globaal, toen vanaf 1984 alle Joden van de wereld op bevel van hun opperrabbijn Schneerson de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE gingen praktiseren en tot 98% overleven en gelijktijdig met alle middelen verhinderden, dat niet-joden onze GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE ook mogen praktiseren. De niet-joden worden met 98% zekerheid met rattengif - chemo en morfine - gedood, men kan ook zeggen vermoord.
Acute nierfalen
bij mijn zoon Dirk
Als ik destijds geweten had, wat ik nu weet, namelijk de samenhangen bij het zogenaamde water-retentie-conflict of vluchtelingsconflict, dan zou mijn zoon DIRK nu nog leven.
Dirk had in juni 1978 het eerste vluchtelingsconflict geleden.
Destijds was hij in Rome op een hoofdpostkantoor, om een zending geld af te halen, samen met onze boxer Viola. Blijkbaar zijn honden in het postkantoor verboden. De loketbeambte zei hem, dat hij zijn hond naar buiten moest brengen.
Dirk vroeg, of hij enkel het geld in ontvangst kon nemen, dan zou hij ook direct met onze zeer vreedzame hond de post verlaten. De beambte belde echter ogenblikkelijk met de politie.
Er kwamen twee kleine roomse agenten, die Dirk dan maanden, ogenblikkelijk met de hond het gebouw te verlaten. Dirk vroeg ook hun zeer hoffelijk, of ze hem toe stonden, dat hij zijn geld in ontvangst mocht nemen, dan zou hij direct met de hond verdwijnen.
Vervolgens legden ze hem zonder verdere discussie de handboeien om "wegens weerstand" (dan wel weerwoord) tegen het openbaar gezag en voerde hem af naar de gevangenis. Hij was daar opgesloten in een kleine kamer met twaalf gevangenen: rovers, moordenaars, pooiers, drugsdealers en maffiosi. Voor Dirk was dat afgrijselijk.
Hij was een zeer goedmoedig mens. Daar hadden echter vele gevangenen messen bij zich, met medeweten van de bewakers. Dirk was geen nacht meer zeker van zijn leven. Men mocht hem niet bezoeken. Na drie weken werd hij veroordeeld voor de tijd, die hij had gezeten. Daarbij werd hij , juist in zijn examenjaar aan een Duitse school, ogenblikkelijk voor twee jaar uit het land verwezen.
Een maand later voer Dirk, die eigenlijk tot dan van Itali? hield, als het ware illegaal naar onze familie op Sardini?, op vakantie.
Daar sloeg dan het vluchtelingsconflict in, toen Dirk (zoals in de inleiding beschreven staat) op de morgen van 18 augustus 1978 in een boot voor het eiland Cavallo aan de middellandse zee in zijn slaap door twee kogels uit een oorlogs-karabijn van een gek geworden Italiaanse prins dodelijk in de buik werd getroffen en in de daarop volgende 4 uur hulpeloos en "moederziel-alleen-gelaten" in de buik bloedde. Vanaf dat moment was hij in de schizofrene hersenstam-constellatie met nier-verzamelbuis-carcinomen in beide nieren en een oligurie van 150 tot 200ml urine uitscheiding per dag.
Dat noemde we vroeger "acute nierfalen".
Het was echter in principe een schizofrene hersenstam-constellatie van beide nier-verzamelbuizen, dat wil zeggen twee water-retentie-conflicten of vluchtelingsconflicten. Het organisme gebruikt namelijk dan het orgaan, dat toch al van het vagotone genezingsfase-oedeem is volgelopen, nog bijkomend als waterreservoir, omdat elke druppel water bij het vluchtelingsconflict wordt gespaard en opgeslagen. Zo hebben we dan bijvoorbeeld bij het pleura-mesothelioom een pleura-uitstorting, die de ademhaling sterk beperkt. Of bij het peritoneaal-mesothelioom een sterke ascites, die moet worden afgepuncteerd. Een onschuldige transsudatieve uitstorting (zonder actief vluchtelingsconflict) wordt gewoonlijk helemaal niet bemerkt, omdat het organisme de transsudatieve uitstorting in hetzelfde tempo resorbeert als ze ontstaat.
DIRK, die niet door de prins werd geholpen, alhoewel hij een helikopter ter beschikking had, werd na 4 uur klinisch dood in het ziekenhuis in Porto Vecchio gebracht, leeggebloed.
Daar slaagde men erin hem te reanimeren.
De volgende dag werd hij met de helikopter naar Marseille gevlogen. Sinds de schoten was Dirk gedesori?nteerd.
Zowel in Marseille op de intensive care, alhoewel mijn vrouw en ik dag en nacht bij hem waren, als ook na de avontuurlijke vlucht uit Marseille naar Heidelberg, geloofde Dirk, dat hij in de gevangenis zou zijn (met een kort durende uitzondering einde augustus in Heidelberg, met een tijdelijke oplossing van de beide conflicten).
Hij had een hersenstam-waan van de plaatselijke desori?ntering.
De tijdelijke oplossingsfase van de beide vluchtelingsconflicten einde augustus 1978 werd tragischerwijze door vernieuwde complicaties teniet gedaan. Destijds scheidde bij kortstondig 1000 ml urine per dag uit, had een tbc met nachtelijk zweten en subfebriele temperaturen.
Dirk werd 19 maal geopereerd en had oneindig veel complicaties, die ik destijds niet begreep, maar nu echter wel begrijp:
Hij had een pericard-uitstorting en pleura-uitstortingen, die dan werden gepuncteerd. Deze punctie leidde telkens tot een pneumothorax. Hij had een ascites, die eveneens werd gepuncteerd en was opgeblazen. Hij werd om de dag gedialyseerd. Daarbij had hij slechts een gering verhoogde creatininewaarde van ca. 3,5 % mg.
De therapie was volgens mijn huidige inzichten zo bespottelijk, dat ze niet bespottelijker kon zijn. Dirk werd tijdelijk ge?ntubeerd (telkens na de 19 operaties), had een maagsonde, waarmee hij echter niet werd gevoed, maar waardoor enkel maagsappen werden afgezogen. Gevoed werd hij intraveneus (direct in het bloed) met dagelijks ongeveer 2 liter voedingsoplossing, wat echter telkens de volgende dialyse noodzakelijk maakte.
Men werkte dus constant tegen de kringloop van de natuur.
Een groot gedeelte van de complicaties zouden zonder het "verzamelbuis-carcinoom-syndroom" helemaal niet zijn opgetreden, zoals de pericard-uitstorting, pleura-uitstortingen rechts en links, ascites enz. Bijna 20 jaar lang heb ik nodig gehad, om deze samenhangen te doorgronden.
Dirk stierf op 7 december 1978 in mijn armen aan een acuut linker hartinfarct, een zogenaamd kransslagader-(territoriumconflict-)infarct met kamer-arrhythmie en hartstilstand. Normaal gesproken zou hij na zo een korte conflictduur daaraan niet kunnen sterven.
Ook hier was het verzamelbuis-carcinoom-syndroom ervoor verantwoordelijk, dat het oedeem uit het territorium-relais rechts niet werd geresorbeerd, zoals het normaal gesproken bij het hartinfarct proces het geval is.
Bij de genezing van het verzamelbuis-carcinoom onderscheiden we de biologische genezing met verkazend necrotiserende tbc en de onbiologische genezing zonder tbc.
Bij de onbiologische genezing kan het ondanks oplossing tot verstopping van de nierbekken-uitgang komen (stille nieren). De uremie is geen dodelijke ziekte, zoals we vroeger dachten, maar ze verdwijnt spontaan bij de oplossing van het vluchtelings-/ bestaansconflict.
Zelfs bij een onbiologische genezing, dus bij voortbestaan van het verzamelbuis-carcinoom scheidt het organisme desondanks grotere hoeveelheden urine uit.
Vroeger diagnostiseerde men r?ntgenologisch een niertuberculose aan de gedeeltelijk zeer sterk verklonterde nierbekken, dan wel nierkelk, dat wil zeggen, hier waren compacte adeno-ca-tumoren door mycobacteri?n (tbc) verkaasd. Door de cavernen leken dan de nierkelken verklonterd.
De biologische zin ligt hier in de actieve fase, namelijk:
De besparing van water, om het individu een langere overlevingstijd (op het strand of in de woestijn) mogelijk te maken.
{mospagebreak title=Maar er was nog meer bijgekomen}
Maar er was nog meer bijgekomen:
In de laatste dagen voor Dirk zijn dood kreeg ik een ziekenhuisverbod en ik mocht hem enkel nog 1 uur per dag bezoeken. De motivatie was, dat het geen "gelijke kansen" zou geven, als ik dag en nacht aan het bed van mijn zoon zou mogen zitten en alle fouten zou kunnen corrigeren, terwijl andere pati?nten die mogelijkheid niet zouden hebben.
Thans had men "de vrije hand"....
Vlak na de dood van Dirk heeft de Zweedse professor R?hl, een uro-nefroloog van de chirurgische universiteitskliniek Heidelberg toegegeven, dat de advocaat van de familie van de prins (de advocaat zat later vanwege een enorme misdaad met bedrijfskapitaal in de gevangenis) met de kliniek-chef prof. Linder, bijna dagelijks zouden hebben getelefoneerd, als het ware op hoogste loge-niveau.
Professor Linder zou hem hebben gezegd, dat de familie van de prins hem zou hebben verzocht, om toch " een einde aan het lijden van Dirk te maken".
Hij gaat er vanuit, dat het ook zo in de zin van de familie van de prins gedaan zou zijn. Hij meende: met morfine!
Hijzelf heeft daaraan niet meegeholpen. Hij heeft echter moeten beloven, tegenover mij daarover te zwijgen. Hij heeft ook waargenomen, dat in de dagen, dat ik niet meer (dan 1 uur per dag) bij mijn zoon mocht zijn, een snelle verandering zou zijn opgetreden, naar zijn mening door morfine.
Dat betekent heel eenduidig: Dirk is op hoogste loge-bevel vermoord..., op wens van de familie van de moordenaar.
Maar zijn dood was niet voor niets. Hij heeft ons de nalatenschap van de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE geschonken. Ook het opdiepen van de samenhangen van het "verzamelbuis-carcinoom-syndroom", waarvoor ik na zijn dood 20 jaar nodig had, is een soort laatste opgave geweest, die hij mij heeft gesteld.
Zoals de heer Garcia, de procureur-generaal van Bastia mij heeft gezegd, werd de moordzaak DIRK "vanaf het eerste uur volledig gecorrumpeerd". De prins had destijds, in opdracht van zijn vader, die als enige uit de familie zich bij mijn vrouw en mij heeft verontschuldigd, een schriftelijke bekentenis ondertekend.
Daarna liep de loge-machinerie op volle toeren...
13 jaar later vond een showproces-komedie plaats.
Daarvoor had groot logemeester Mitterand (grote ori?nt) voor zijn boezemvriend, de prins (groot logemeester van de misdadigste loge P2), een geheel nieuwe orde enkel voor hem geconstrueerd, waarbij alle betrokkene officials met de hand waren geselecteerd: louter loge- en geloofsbroeders. Zelfs de gezworenen uit een bepaald Parijse wijk, waren uitgezocht...
De voorzittende rechter, die mij steeds na de eerste zin onderbrak en dreigde om mij uit de zaal te verwijderen (Colomb), adviseerde de prins zelfs, om zijn bekentenis terug te nemen.
Dan construeerde allen een "dubium", wat wil zeggen:
"In twijfel voor de aangeklaagde".
De rechter zelf construeerde voor zijn aangeklaagde loge- en geloofsbroeder: het zou toch kunnen zijn, dat met een 1 op 10.000.000 theoretische irrationele waarschijnlijkheid, alhoewel ongeveer 30 mensen bij de dodelijke schoten erbij stonden en hebben toegekeken...
dus het zou toch kunnen zijn, dat met een 0,00000001% theoretische waarschijnlijkheid een weliswaar van niemand geziene schutter, toevallig met dezelfde karabijn en toevallig met hetzelfde kaliber, in de schietbaan, dus in de boot van de prins zou zijn gesprongen, tweemaal heeft gevuurd en dan weer zou zijn weggesprongen. Helaas heeft niemand hem gezien.
De schietbaan zelf was op 7 cm nauwkeurig te reconstrueren.
"Dus", verkondigde de voorzitter van het rabijnengerecht: "We hebben een dubium." Weliswaar is het zeer klein, maar "in dubio pro reo" (in geval van twijfel voor de aangeklaagde) dus zou hij onschuldig zijn geweest wegens "gebrek aan bewijzen".
Dit tot voorbeeld dienende proces van de staatskriminelen zal de juridische geschiedenis ingaan als "Parijse proces", als typisch voorbeeld van staatsrechtscorruptie op allerhoogste loge-bevel van de B'nai B'rith. Deze mensen denken altijd, dat ze zich uit een misdaad kunnen draaien. Daarbij laden ze 10 nieuwe misdaden op zich, die hun de walging van de gehele mensheid oplevert.
Natuurlijk heeft ook de hele kennisonderdrukking van de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE, die tot op heden onverminderd aanhoudt, daar haar begin genomen (1981). Daarbij wilde men als eerste het proces tegen de prins van Savoyen verhinderen. Als ik uiteindelijk de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE had ontdekt, wilde men mij als een "wondergenezer en charlatan" (waarbij pers en media vlijtig hebben meegeholpen) en "tot niet ernstig te nemen" tegenstander hebben.
De misdaad werd welhaast globaal, toen vanaf 1984 alle Joden van de wereld op bevel van hun opperrabbijn Schneerson de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE gingen praktiseren en tot 98% overleven en gelijktijdig met alle middelen verhinderden, dat niet-joden onze GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE ook mogen praktiseren. De niet-joden worden met 98% zekerheid met rattengif - chemo en morfine - gedood, men kan ook zeggen vermoord.
AIDS-diagnose (1)
Een 72-jarige boswachter, die privé nog een jachtgebied van een fabrikant beheerde, leed een typische territorium-erger-conflict. Dat gebeurde toen het tot een ruzie kwam met de architect om het jachthuis van de fabrikant, dat de boswachter beheerde.
Toen het conflict was opgelost, maakte de boswachter in de genezingsfase de obligate hepatitis door.
Hij had wat koorts, om de 38,5 en de leverwaarden waren verhoogd. Hij kwam in het ziekenhuis. Daar behandelde men hem op "hepatitis", de koorts zakte spoedig en ook de leverwaarden normaliseerden zich weer na enige weken.
In zoverre zou het een heel normaal geval zijn geweest.
Helaas hadden de "nauwgezette artsen" ook een HIV-test gemaakt. En die was positief!
De professor kwam direct heel opgewonden tot hem, stelde zich voor zijn bed en verkondigde hem ernstig het vermeende doodvonnis: "Meneer de houtvester, U heeft AIDS."
De oude man trof het, zoals hij het berichtte, als een donderslag. Uitgerekend hij, de braafste en met het meeste aanzien van het dorp, mocht binnenkort bespot worden en gerekend worden tot de groep van homoseksuelen en zedendeliquenten. Niemand zou hem nog een hand geven, in geen café kon hij zich nog laten zien. Overal zouden dezelfde dorpsbewoners, die hem nog voor kort met een warme handdruk hadden begroet, zich van hem distantiëren. Elke wandeling zou voor hem een lopen door spitsroeden betekenen. De oude boswachter weende.
De professor nam afscheid, zonder handdruk wel te verstaan, vanwege het besmettingsgevaar!
Hij werd meteen de volgende dag ontslagen, ook vanwege het besmettingsgevaar natuurlijk. Men keek hem zo vreemd aan, alsof een ieder het nog eens zeker wilde weten: "Nou, van hem zou men zoiets niet hebben gedacht. Menen ze het werkelijk, dat hij homo is?"
Niemand nam nog afscheid van hem, de professor was zelfs helemaal niet meer te spreken en liet zich verontschuldigen.
Thuis was zijn vrouw nog het meest begripvol voor hem, echter raadde ze hem aan, om zijn kinderen en kleinkinderen niet meer aan te raken. Men kon toch niet weten, hoe besmettelijk het was.
Twee dagen later maakte zijn huisarts een afspraak met hem.
Ze kwam direct en onverwachts om zijn "dodelijke ziekte" te spreken (ze was reeds door de kliniek gealarmeerd): "Meneer de boswachter", begon ze, "We moeten nu maar eens over het sterven spreken. Ik zal U niet in de steek laten en u zult alle medicijnen van mij krijgen, die U het sterven kunnen verlichten." De arme oude boswachter, die al enkele dagen voorheen bij de diagnoseverkondiging door de professor chefarts was ingestort, viel nu in een bodemloze put. Bijna twee weken was de boswachter in totale paniek, nam aan gewicht af, wat direct als typisch "Aids-symptoom" werd geduid.
Dan kreeg hij van zijn zus Hamers boek toegestoken:
"Vermächtnis einer Neuen Medizin".
Daarin staat, dat de hele AIDS-paniekdoenerij louter schandelijke leugens, sprookjes zijn. Dat kalmeerde hem zeer!
Vanaf dat moment kreeg hij weer een goede eetlust, sliep weer goed en had weer warme handen. Hij belde mij op en overtuigde zich ervan, dat het werkelijk de reinste oplichterij was, die men hem had wijsgemaakt. Hij liet een hersen-CT maken en toen ik 14 dagen later in Graz was, zocht hij mij op en ik kon hem van de laatste resten van zijn paniek bevrijden.
Ik raadde hem aan, de controles niet over te slaan, omdat men dan zou kunnen denken, dat hij aan de heilige dogma's van de medicynici zou twijfelen. In plaats daarvan zou hij zijn gesprekspartner toelachen en heimelijk uitlachen om zijn onwetendheid.
Ik weet, dat hij verstandig genoeg is, om het ook zo te doen. Er is nog te vermelden, dat hij bij de diagnosestelling ook een eigenwaarde-inbreuk-conflict heeft geleden, dat door het begrip van de samenhangen direct in oplossing is gegaan.
Opmerking:
Het komt zeer nauwkeurig overeen met mijn observaties en ook van observaties van andere "Aids-onderzoekers", dat enkel de mens onmiskenbaar ziek kan worden met concrete (vermeende) "Aids-symptomen", eenmaal dat die weet dat hij HIV-positief is, of tenminste de nadrukkelijke vrees heeft, het te zijn!
Men stelt ook vast, dat door de Aids-diagnose, de associatie van zijn omgeving ("Aha, die is homo of een zedendeliquent") in beide gevallen een eigenwaarde-inbreuk met bot-osteolyse is opgetreden.
Dit biedt dan weer de Aids-speculanten de mogelijkheid om te zeggen: de hematopoese is betroffen (bloedvorming), dus "immuunzwakte-ziekte Aids"!
In werkelijkheid is de inbreuk van de eigenwaarde de meest normale reactie voor iemand, die van het ene op het andere moment als een melaatse zedendeliquent of homo wordt aangezien, temeer als een, die (terecht) spoedig moet sterven!
In 1995/96 heeft de politie van Rösrath mij 15 maal 's nachts om 2 voor mijn huisdeur ver op het platteland opgewacht, toen ik van een etentje met vrienden uit Keulen naar huis kwam: Alcoholcontrole. Men hoopte, dat ik slechts een slok alcohol zou hebben gedronken. Dan had men een bloedtest kunnen maken en daarbij direct een HIV-test. Zeer zeker zou men mij dan voor HIV-positief verklaren. Want er zijn geen Aids-laboratoria onder controle van de overheid, alle behoren de "geloofsbroeders" toe.
Een 72-jarige boswachter, die privé nog een jachtgebied van een fabrikant beheerde, leed een typische territorium-erger-conflict. Dat gebeurde toen het tot een ruzie kwam met de architect om het jachthuis van de fabrikant, dat de boswachter beheerde.
Toen het conflict was opgelost, maakte de boswachter in de genezingsfase de obligate hepatitis door.
Hij had wat koorts, om de 38,5 en de leverwaarden waren verhoogd. Hij kwam in het ziekenhuis. Daar behandelde men hem op "hepatitis", de koorts zakte spoedig en ook de leverwaarden normaliseerden zich weer na enige weken.
In zoverre zou het een heel normaal geval zijn geweest.
Helaas hadden de "nauwgezette artsen" ook een HIV-test gemaakt. En die was positief!
De professor kwam direct heel opgewonden tot hem, stelde zich voor zijn bed en verkondigde hem ernstig het vermeende doodvonnis: "Meneer de houtvester, U heeft AIDS."
De oude man trof het, zoals hij het berichtte, als een donderslag. Uitgerekend hij, de braafste en met het meeste aanzien van het dorp, mocht binnenkort bespot worden en gerekend worden tot de groep van homoseksuelen en zedendeliquenten. Niemand zou hem nog een hand geven, in geen café kon hij zich nog laten zien. Overal zouden dezelfde dorpsbewoners, die hem nog voor kort met een warme handdruk hadden begroet, zich van hem distantiëren. Elke wandeling zou voor hem een lopen door spitsroeden betekenen. De oude boswachter weende.
De professor nam afscheid, zonder handdruk wel te verstaan, vanwege het besmettingsgevaar!
Hij werd meteen de volgende dag ontslagen, ook vanwege het besmettingsgevaar natuurlijk. Men keek hem zo vreemd aan, alsof een ieder het nog eens zeker wilde weten: "Nou, van hem zou men zoiets niet hebben gedacht. Menen ze het werkelijk, dat hij homo is?"
Niemand nam nog afscheid van hem, de professor was zelfs helemaal niet meer te spreken en liet zich verontschuldigen.
Thuis was zijn vrouw nog het meest begripvol voor hem, echter raadde ze hem aan, om zijn kinderen en kleinkinderen niet meer aan te raken. Men kon toch niet weten, hoe besmettelijk het was.
Twee dagen later maakte zijn huisarts een afspraak met hem.
Ze kwam direct en onverwachts om zijn "dodelijke ziekte" te spreken (ze was reeds door de kliniek gealarmeerd): "Meneer de boswachter", begon ze, "We moeten nu maar eens over het sterven spreken. Ik zal U niet in de steek laten en u zult alle medicijnen van mij krijgen, die U het sterven kunnen verlichten." De arme oude boswachter, die al enkele dagen voorheen bij de diagnoseverkondiging door de professor chefarts was ingestort, viel nu in een bodemloze put. Bijna twee weken was de boswachter in totale paniek, nam aan gewicht af, wat direct als typisch "Aids-symptoom" werd geduid.
Dan kreeg hij van zijn zus Hamers boek toegestoken:
"Vermächtnis einer Neuen Medizin".
Daarin staat, dat de hele AIDS-paniekdoenerij louter schandelijke leugens, sprookjes zijn. Dat kalmeerde hem zeer!
Vanaf dat moment kreeg hij weer een goede eetlust, sliep weer goed en had weer warme handen. Hij belde mij op en overtuigde zich ervan, dat het werkelijk de reinste oplichterij was, die men hem had wijsgemaakt. Hij liet een hersen-CT maken en toen ik 14 dagen later in Graz was, zocht hij mij op en ik kon hem van de laatste resten van zijn paniek bevrijden.
Ik raadde hem aan, de controles niet over te slaan, omdat men dan zou kunnen denken, dat hij aan de heilige dogma's van de medicynici zou twijfelen. In plaats daarvan zou hij zijn gesprekspartner toelachen en heimelijk uitlachen om zijn onwetendheid.
Ik weet, dat hij verstandig genoeg is, om het ook zo te doen. Er is nog te vermelden, dat hij bij de diagnosestelling ook een eigenwaarde-inbreuk-conflict heeft geleden, dat door het begrip van de samenhangen direct in oplossing is gegaan.
Opmerking:
Het komt zeer nauwkeurig overeen met mijn observaties en ook van observaties van andere "Aids-onderzoekers", dat enkel de mens onmiskenbaar ziek kan worden met concrete (vermeende) "Aids-symptomen", eenmaal dat die weet dat hij HIV-positief is, of tenminste de nadrukkelijke vrees heeft, het te zijn!
Men stelt ook vast, dat door de Aids-diagnose, de associatie van zijn omgeving ("Aha, die is homo of een zedendeliquent") in beide gevallen een eigenwaarde-inbreuk met bot-osteolyse is opgetreden.
Dit biedt dan weer de Aids-speculanten de mogelijkheid om te zeggen: de hematopoese is betroffen (bloedvorming), dus "immuunzwakte-ziekte Aids"!
In werkelijkheid is de inbreuk van de eigenwaarde de meest normale reactie voor iemand, die van het ene op het andere moment als een melaatse zedendeliquent of homo wordt aangezien, temeer als een, die (terecht) spoedig moet sterven!
In 1995/96 heeft de politie van Rösrath mij 15 maal 's nachts om 2 voor mijn huisdeur ver op het platteland opgewacht, toen ik van een etentje met vrienden uit Keulen naar huis kwam: Alcoholcontrole. Men hoopte, dat ik slechts een slok alcohol zou hebben gedronken. Dan had men een bloedtest kunnen maken en daarbij direct een HIV-test. Zeer zeker zou men mij dan voor HIV-positief verklaren. Want er zijn geen Aids-laboratoria onder controle van de overheid, alle behoren de "geloofsbroeders" toe.
AIDS-diagnose (2)
Bij een brave, homoseksuele gelukkig getrouwde verzekeringsagent werd bij een vrijwillig onderzoek een positieve HIV-test gevonden. Zijn vriend was negatief!
Tot dan was de wereld in orde geweest.
Maar op deze dag sloegen de conflicten eenvoudig op hem neer.
Men bracht hem direct in een isoleercel van een groot ziekenhuis. Niemand raakte hem nog aan.
Zijn vriend verliet hem aanvankelijk nog niet, later echter wel.
Hij weet nog precies, wanneer het DHS insloeg:
Men had hem van top tot teen (met latex handschoenen) onderzocht, niets gevonden. Hij was kerngezond.
Maar de HIV-test was toch positief!
De beide doktoren zochten verder en verder.
Uiteindelijk ontdekte de ene aan de binnenkant van de rechter voetzool een plekje met voetschimmel, duidde er betekenisvol op en zei:
Aha, dus toch: "Caposi-sarcoom!"
Dan onderzochten beide nogmaals grondig zijn penis.
Bij de derde keer vond men uiteindelijk een minuscule rhagade van net 2 millimeter.
"Aha", riep de andere dokter, "dus ook al aan de penis!"
De pati?nt zei, dat hij instortte als in een bodemloze put.
Hij heeft zich bezoedeld gevoeld, heeft het gevoel gehad, alles te hebben verloren, zijn beroep, zijn vrienden.
Zijn eigenwaarde stortte in, in het bijzonder op seksueel gebied.
Vanaf dat moment verspreidde zich vanaf de rechter voet (ondanks bestraling met kobalt tegen de boze HIV-virussen, die niemand ooit heeft gezien en dus helemaal niet bestaan) een melanoom, als teken voor een geleden bezoedelingsconflict. De donkerblauwe melanoomplekken traden eveneens bij de penis op, aan de hals en later ook op de andere voet.
Hadden de doktoren dan toch gelijk gehad?
In tegendeel, ze hadden een volledig gezonde pati?nt in een bezoedelingsconflict geworpen, zoals men het op de hersen-CT-scan van de kleine hersenen goed herkennen kan (nog actief).
Gelijktijdig was de pati?nt vanaf het DHS toenemend impotent.
Alle snel na elkaar optredende carcinomen
gegeneraliseerd melanoom = bezoedelings-, misvormingsconflict
bot-osteolyse = eigenwaarde-inbreuk
bronchiaal-carcinoom = territorium-angst (rechtshandige)
die bij al deze conflicten horen, werden thans als "Aids-kanker-metastasen" vastgesteld.
Uiteindelijk zei men hem, dat er voor hem geen therapie meer was en stuurde hem naar huis om te sterven.
Hij nam snel af aan gewicht en was in totale paniek.
Het scheen, dat het slechts om enkele weken zou gaan.
Daar kreeg hij mijn boek in handen "Verm?chtnis einer Neuen Medizin", juist nog op tijd, zoals het schijnt. Daar las hij, dat Aids het grootste bedrog van onze eeuw zou zijn, wat hem volkomen overtuigde.
Sindsdien kan hij weer eten, slapen, neemt weer aan gewicht toe en het melanoom verspreidt zich niet meer verder.
Ik ben zeker, dat hij het redt. En als hij het redt, dan mogen alle anderen zeker zijn, dat het werkelijk het grootste bedrog van onze eeuw is.
Deze pati?nt zou op precies dezelfde manier, exact volgens de IJzeren Regels van Kanker, ziek geworden zijn, als de HIV-test abusievelijk "foutief positief" zou zijn geweest of zelfs was.
Beslissend was enkel, dat hij het geloofde, dat het zo erg en dodelijk zou zijn. Enkel dat was doorslaggevend.
Zou de pati?nt niet vrijwillig naar de HIV-test zijn gegaan, dan zou hem in 20 jaar nog niets gebeuren, want hij was destijds kerngezond!
Opmerking:
Het komt zeer nauwkeurig overeen met mijn observaties en ook van observaties van andere "Aids-onderzoekers", dat enkel de mens onmiskenbaar ziek kan worden met concrete (vermeende) "Aids-symptomen", eenmaal dat die weet dat hij HIV-positief is, of tenminste de nadrukkelijke vrees heeft, het te zijn!
Men stelt ook vast, dat door de Aids-diagnose, de associatie van zijn omgeving ("Aha, die is homo of een zedendeliquent") in beide gevallen een eigenwaarde-inbreuk met bot-osteolyse is opgetreden.
Dit biedt dan weer de Aids-speculanten de mogelijkheid om te zeggen: de hematopoese is betroffen (bloedvorming), dus "immuunzwakte-ziekte Aids"!
In werkelijkheid is de inbreuk van de eigenwaarde de meest normale reactie voor iemand, die van het ene op het andere moment als een melaatse zedendeliquent of homo wordt aangezien, temeer als een, die (terecht) spoedig moet sterven!
In 1995/96 heeft de politie van R?srath mij 15 maal 's nachts om 2 voor mijn huisdeur ver op het platteland opgewacht, toen ik van een etentje met vrienden uit Keulen naar huis kwam: Alcoholcontrole. Men hoopte, dat ik slechts een slok alcohol zou hebben gedronken. Dan had men een bloedtest kunnen maken en daarbij direct een HIV-test. Zeer zeker zou men mij dan voor HIV-positief verklaren. Want er zijn geen Aids-laboratoria onder controle van de overheid, alle behoren de "geloofsbroeders" toe.
Bij een brave, homoseksuele gelukkig getrouwde verzekeringsagent werd bij een vrijwillig onderzoek een positieve HIV-test gevonden. Zijn vriend was negatief!
Tot dan was de wereld in orde geweest.
Maar op deze dag sloegen de conflicten eenvoudig op hem neer.
Men bracht hem direct in een isoleercel van een groot ziekenhuis. Niemand raakte hem nog aan.
Zijn vriend verliet hem aanvankelijk nog niet, later echter wel.
Hij weet nog precies, wanneer het DHS insloeg:
Men had hem van top tot teen (met latex handschoenen) onderzocht, niets gevonden. Hij was kerngezond.
Maar de HIV-test was toch positief!
De beide doktoren zochten verder en verder.
Uiteindelijk ontdekte de ene aan de binnenkant van de rechter voetzool een plekje met voetschimmel, duidde er betekenisvol op en zei:
Aha, dus toch: "Caposi-sarcoom!"
Dan onderzochten beide nogmaals grondig zijn penis.
Bij de derde keer vond men uiteindelijk een minuscule rhagade van net 2 millimeter.
"Aha", riep de andere dokter, "dus ook al aan de penis!"
De pati?nt zei, dat hij instortte als in een bodemloze put.
Hij heeft zich bezoedeld gevoeld, heeft het gevoel gehad, alles te hebben verloren, zijn beroep, zijn vrienden.
Zijn eigenwaarde stortte in, in het bijzonder op seksueel gebied.
Vanaf dat moment verspreidde zich vanaf de rechter voet (ondanks bestraling met kobalt tegen de boze HIV-virussen, die niemand ooit heeft gezien en dus helemaal niet bestaan) een melanoom, als teken voor een geleden bezoedelingsconflict. De donkerblauwe melanoomplekken traden eveneens bij de penis op, aan de hals en later ook op de andere voet.
Hadden de doktoren dan toch gelijk gehad?
In tegendeel, ze hadden een volledig gezonde pati?nt in een bezoedelingsconflict geworpen, zoals men het op de hersen-CT-scan van de kleine hersenen goed herkennen kan (nog actief).
Gelijktijdig was de pati?nt vanaf het DHS toenemend impotent.
Alle snel na elkaar optredende carcinomen
gegeneraliseerd melanoom = bezoedelings-, misvormingsconflict
bot-osteolyse = eigenwaarde-inbreuk
bronchiaal-carcinoom = territorium-angst (rechtshandige)
die bij al deze conflicten horen, werden thans als "Aids-kanker-metastasen" vastgesteld.
Uiteindelijk zei men hem, dat er voor hem geen therapie meer was en stuurde hem naar huis om te sterven.
Hij nam snel af aan gewicht en was in totale paniek.
Het scheen, dat het slechts om enkele weken zou gaan.
Daar kreeg hij mijn boek in handen "Verm?chtnis einer Neuen Medizin", juist nog op tijd, zoals het schijnt. Daar las hij, dat Aids het grootste bedrog van onze eeuw zou zijn, wat hem volkomen overtuigde.
Sindsdien kan hij weer eten, slapen, neemt weer aan gewicht toe en het melanoom verspreidt zich niet meer verder.
Ik ben zeker, dat hij het redt. En als hij het redt, dan mogen alle anderen zeker zijn, dat het werkelijk het grootste bedrog van onze eeuw is.
Deze pati?nt zou op precies dezelfde manier, exact volgens de IJzeren Regels van Kanker, ziek geworden zijn, als de HIV-test abusievelijk "foutief positief" zou zijn geweest of zelfs was.
Beslissend was enkel, dat hij het geloofde, dat het zo erg en dodelijk zou zijn. Enkel dat was doorslaggevend.
Zou de pati?nt niet vrijwillig naar de HIV-test zijn gegaan, dan zou hem in 20 jaar nog niets gebeuren, want hij was destijds kerngezond!
Opmerking:
Het komt zeer nauwkeurig overeen met mijn observaties en ook van observaties van andere "Aids-onderzoekers", dat enkel de mens onmiskenbaar ziek kan worden met concrete (vermeende) "Aids-symptomen", eenmaal dat die weet dat hij HIV-positief is, of tenminste de nadrukkelijke vrees heeft, het te zijn!
Men stelt ook vast, dat door de Aids-diagnose, de associatie van zijn omgeving ("Aha, die is homo of een zedendeliquent") in beide gevallen een eigenwaarde-inbreuk met bot-osteolyse is opgetreden.
Dit biedt dan weer de Aids-speculanten de mogelijkheid om te zeggen: de hematopoese is betroffen (bloedvorming), dus "immuunzwakte-ziekte Aids"!
In werkelijkheid is de inbreuk van de eigenwaarde de meest normale reactie voor iemand, die van het ene op het andere moment als een melaatse zedendeliquent of homo wordt aangezien, temeer als een, die (terecht) spoedig moet sterven!
In 1995/96 heeft de politie van R?srath mij 15 maal 's nachts om 2 voor mijn huisdeur ver op het platteland opgewacht, toen ik van een etentje met vrienden uit Keulen naar huis kwam: Alcoholcontrole. Men hoopte, dat ik slechts een slok alcohol zou hebben gedronken. Dan had men een bloedtest kunnen maken en daarbij direct een HIV-test. Zeer zeker zou men mij dan voor HIV-positief verklaren. Want er zijn geen Aids-laboratoria onder controle van de overheid, alle behoren de "geloofsbroeders" toe.
Lymfoblastoom-leukemie
met meerdere recidieven
Het destijds 4-jarige kind viel van een schommel en brak het linker schouderblad. Het werd ingegipst.
De jongen had bij de val van de schommel een locale eigenwaarde-inbreuk voor de schouder geleden.
Hij was in deze tijd ook afgevallen, was de hele tijd duidelijk psychisch veranderd en niet meer vrolijk.
Na de conflictoplossing (het conflict had nog een tijdlang aangehouden) was alles weer normaal.
Toen na 4 maanden het gips definitief werd verwijderd, werd een lymfoblasten-leukemie met 88.000 leukocyten vastgesteld en men begon daarop de gewoonlijke schoolmedische cytostatica-"therapie", die de jongen gelukkig heeft doorstaan.
Met acht jaar leed hij een nieuw eigenwaarde-inbreuk-conflict, toen hij op school bleef zitten.
Ook deze langere conflicttijd eindigde, toen het knaapje in de nieuwe klas eindelijk zijn draai had gevonden.
Weer zette er zich na de oplossing van het conflict de obligate lymfoblasten-leukemie in, die ook weer precies zo met cytostatica werd behandeld.
Weer overleefde de jongen deze martelende duivelsuitdrijving en overleefde alle iatrogene folter.
Met 13 jaar leed hij een zwaar ski-ongeluk en moest langere tijd liggen en sukkelde dan ook langere tijd met pijn aan de knie.
Daarna was alles weer in orde - eigenlijk.
Niet volgens de schoolmedici, want nu ontdekte men hier het "leukemie-recidief", dat wil zeggen de nieuwe genezingsfase na een nieuw plaatsgevonden eigenwaarde-inbreuk-conflict en na oplossing van dit conflict.
Weer werd de jongen, ditmaal in Australië, op een cytostatica-folter getrakteerd en weer doorstaat hij ze.
Uit deze tijd stamt de brief van een professor uit Ulm, wie zijn raad de ouders gelukkig niet hebben opgevolgd:
"... De collega's in Australië hebben een allogene beenmergtransplantatie in volledige derde remissie aanbevolen.
Ik zou mij bij deze mening aansluiten, omdat helaas de vooruitzichten, een evenzo lange remissie te bereiken, zeer gering, de vooruitzichten op een volledige genezing door nieuwe cytostatica-therapie nog geringer zijn..."
Vier jaar later (17-jarig) had de jongen een ongeluk met zijn bromfiets en daarna een twist met de politie.
Hij was bang, dat zijn rijbewijs zou worden afgenomen.
Hij ervoer, zoals hij zelf zei, dit gevaar als een eigenwaarde-inbreuk, want zonder bromfiets-rijbewijs zou een jongen in het geheel niets waard zijn. Vanzelfsprekend voelt zo een jongen zich dan "onsportief".
Als gevolg ziet men dan ook op de röntgenopname van de rechter knie de osteolyse.
Bovendien had hij bij dit DHS een "angst-in-de-nek-conflict" geleden, daar hij voortdurend het zwaard van Damocles boven zich voelde hangen, omdat men hem zijn rijbewijs zou kunnen afnemen.
Hoe sterk het conflict voor de jongen was, toont zich het beste door het feit, dat hij in zes weken 10 kg aan gewicht had afgenomen.
De conflict-oplossing kwam met het milde oordeel van het gerechtshof, dat hij zijn rijbewijs mocht houden, maar 10 uur in een bejaardentehuis moest werken.
Natuurlijk vond men ook nu weer een stijgend aantal leukocyten en verhoogde BKS, een gezwollen knie en in het differentiaalbloedbeeld een sterke toename van de lymfocytose.
Weer zou de cytostatica-folter starten.
Echter dit keer hoorden de ouders van de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE en lieten zich over de hele onzin informeren.
De jongen was nog een tijd lang moe, maar dan ging het hem weer zo goed als voorheen.
Zoals deze laatste genezingsfase van leukemie zonder complicaties te overwinnen was, zo zouden de voorgaande ook zonder grote problemen en zonder cytostatica heel eenvoudig genezen zijn.
Daarbij is het enkel nodig een beetje opmerkzaam te zijn voor mogelijke complicaties.
Opmerking:
Zoals we uit dit geval zien, speelt het voor de academische geneeskunde in het geheel geen rol, welke soort leukemie het is, als hun kunst ten einde is. Vroeger of later zullen ze dus altijd een beenmerg-transplantatie aanbevelen, omdat de psychische processen in de mens hun niet interesseren.
De beenmergtransplantatie is echter het toppunt van de pseudo-therapeutische medicynische maatregelen, die dan ook meestal dodelijk eindigen. Hier wordt het slachtoffer zijn beenmerg door middel van het bestralen van de botten met röntgen vernietigd en aansluitend een zogenaamd bijpassend beenmerg van een donor weer ingespoten.
Het erge daaraan is echter: Men kan door een radioactieve markering van het donormerg nawijzen, dat deze na enkele weken niet meer aantoonbaar is. Het is door het lichaam van de ontvanger volledig afgebouwd, als vreemd lichaam.
Een beenmergtransplantatie overleven dus enkel diegene, waarbij men het eigen beenmerg gelukkig niet voldoende heeft bestraald en vernietigd, zodat het zich na enige tijd weer moeizaam kan herstellen.
Verwijzing:
Het thema leukemie is uitgebreid in "Vermächtnis einer neuen Medizin" - Die Germanische Neue Medizin (zie literatuur) beschreven.
met meerdere recidieven
Het destijds 4-jarige kind viel van een schommel en brak het linker schouderblad. Het werd ingegipst.
De jongen had bij de val van de schommel een locale eigenwaarde-inbreuk voor de schouder geleden.
Hij was in deze tijd ook afgevallen, was de hele tijd duidelijk psychisch veranderd en niet meer vrolijk.
Na de conflictoplossing (het conflict had nog een tijdlang aangehouden) was alles weer normaal.
Toen na 4 maanden het gips definitief werd verwijderd, werd een lymfoblasten-leukemie met 88.000 leukocyten vastgesteld en men begon daarop de gewoonlijke schoolmedische cytostatica-"therapie", die de jongen gelukkig heeft doorstaan.
Met acht jaar leed hij een nieuw eigenwaarde-inbreuk-conflict, toen hij op school bleef zitten.
Ook deze langere conflicttijd eindigde, toen het knaapje in de nieuwe klas eindelijk zijn draai had gevonden.
Weer zette er zich na de oplossing van het conflict de obligate lymfoblasten-leukemie in, die ook weer precies zo met cytostatica werd behandeld.
Weer overleefde de jongen deze martelende duivelsuitdrijving en overleefde alle iatrogene folter.
Met 13 jaar leed hij een zwaar ski-ongeluk en moest langere tijd liggen en sukkelde dan ook langere tijd met pijn aan de knie.
Daarna was alles weer in orde - eigenlijk.
Niet volgens de schoolmedici, want nu ontdekte men hier het "leukemie-recidief", dat wil zeggen de nieuwe genezingsfase na een nieuw plaatsgevonden eigenwaarde-inbreuk-conflict en na oplossing van dit conflict.
Weer werd de jongen, ditmaal in Australië, op een cytostatica-folter getrakteerd en weer doorstaat hij ze.
Uit deze tijd stamt de brief van een professor uit Ulm, wie zijn raad de ouders gelukkig niet hebben opgevolgd:
"... De collega's in Australië hebben een allogene beenmergtransplantatie in volledige derde remissie aanbevolen.
Ik zou mij bij deze mening aansluiten, omdat helaas de vooruitzichten, een evenzo lange remissie te bereiken, zeer gering, de vooruitzichten op een volledige genezing door nieuwe cytostatica-therapie nog geringer zijn..."
Vier jaar later (17-jarig) had de jongen een ongeluk met zijn bromfiets en daarna een twist met de politie.
Hij was bang, dat zijn rijbewijs zou worden afgenomen.
Hij ervoer, zoals hij zelf zei, dit gevaar als een eigenwaarde-inbreuk, want zonder bromfiets-rijbewijs zou een jongen in het geheel niets waard zijn. Vanzelfsprekend voelt zo een jongen zich dan "onsportief".
Als gevolg ziet men dan ook op de röntgenopname van de rechter knie de osteolyse.
Bovendien had hij bij dit DHS een "angst-in-de-nek-conflict" geleden, daar hij voortdurend het zwaard van Damocles boven zich voelde hangen, omdat men hem zijn rijbewijs zou kunnen afnemen.
Hoe sterk het conflict voor de jongen was, toont zich het beste door het feit, dat hij in zes weken 10 kg aan gewicht had afgenomen.
De conflict-oplossing kwam met het milde oordeel van het gerechtshof, dat hij zijn rijbewijs mocht houden, maar 10 uur in een bejaardentehuis moest werken.
Natuurlijk vond men ook nu weer een stijgend aantal leukocyten en verhoogde BKS, een gezwollen knie en in het differentiaalbloedbeeld een sterke toename van de lymfocytose.
Weer zou de cytostatica-folter starten.
Echter dit keer hoorden de ouders van de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE en lieten zich over de hele onzin informeren.
De jongen was nog een tijd lang moe, maar dan ging het hem weer zo goed als voorheen.
Zoals deze laatste genezingsfase van leukemie zonder complicaties te overwinnen was, zo zouden de voorgaande ook zonder grote problemen en zonder cytostatica heel eenvoudig genezen zijn.
Daarbij is het enkel nodig een beetje opmerkzaam te zijn voor mogelijke complicaties.
Opmerking:
Zoals we uit dit geval zien, speelt het voor de academische geneeskunde in het geheel geen rol, welke soort leukemie het is, als hun kunst ten einde is. Vroeger of later zullen ze dus altijd een beenmerg-transplantatie aanbevelen, omdat de psychische processen in de mens hun niet interesseren.
De beenmergtransplantatie is echter het toppunt van de pseudo-therapeutische medicynische maatregelen, die dan ook meestal dodelijk eindigen. Hier wordt het slachtoffer zijn beenmerg door middel van het bestralen van de botten met röntgen vernietigd en aansluitend een zogenaamd bijpassend beenmerg van een donor weer ingespoten.
Het erge daaraan is echter: Men kan door een radioactieve markering van het donormerg nawijzen, dat deze na enkele weken niet meer aantoonbaar is. Het is door het lichaam van de ontvanger volledig afgebouwd, als vreemd lichaam.
Een beenmergtransplantatie overleven dus enkel diegene, waarbij men het eigen beenmerg gelukkig niet voldoende heeft bestraald en vernietigd, zodat het zich na enige tijd weer moeizaam kan herstellen.
Verwijzing:
Het thema leukemie is uitgebreid in "Vermächtnis einer neuen Medizin" - Die Germanische Neue Medizin (zie literatuur) beschreven.
Slag onder de gordel
Een patiënt, juist met pensioen, was lid van de gemeenteraad en voorzitter van de plaatselijke schoonheidscommissie.
Op een dag zei de burgemeester tijdens een gemeenteraadsvergadering: "Zo, die functie neem ik nu zelf maar over."
Dit was voor de patiënt een totale eigenwaarde-inbreuk-conflict.
De oplossing volgde na ongeveer 4 maanden, enkele weken voor een wedstrijd, waaraan het dorp zou meedoen.
Daar kwam de burgemeester persoonlijk heel bescheiden naar de patiënt thuis en verzocht hem, of hij niet weer alles zou willen doen zoals voorheen. Dat zou toch veel beter zijn. Vanaf dat moment kwam de patiënt in de genezingsfase en kreeg een leukemie.
Hij had overigens zelf verklaard, deze eigenwaarde-inbreuk als "slag onder de gordel" te hebben ervaren, vervolgens associeerde hij in het moment van het DHS deze conflictinhoud ook "onder de gordel", namelijk in het bekken en kreeg osteolyse van het zit- en schaambeen.
Opmerking:
Bij elk conflict en dus ook bij een eigenwaarde-conflict komt het er niet op aan, voor hoe belangrijk anderen de zaak houden, waaraan de patiënt lijdt. Beslissend is enkel en alleen, wat de patiënt op het moment van het DHS heeft ervaren.
Een patiënt, juist met pensioen, was lid van de gemeenteraad en voorzitter van de plaatselijke schoonheidscommissie.
Op een dag zei de burgemeester tijdens een gemeenteraadsvergadering: "Zo, die functie neem ik nu zelf maar over."
Dit was voor de patiënt een totale eigenwaarde-inbreuk-conflict.
De oplossing volgde na ongeveer 4 maanden, enkele weken voor een wedstrijd, waaraan het dorp zou meedoen.
Daar kwam de burgemeester persoonlijk heel bescheiden naar de patiënt thuis en verzocht hem, of hij niet weer alles zou willen doen zoals voorheen. Dat zou toch veel beter zijn. Vanaf dat moment kwam de patiënt in de genezingsfase en kreeg een leukemie.
Hij had overigens zelf verklaard, deze eigenwaarde-inbreuk als "slag onder de gordel" te hebben ervaren, vervolgens associeerde hij in het moment van het DHS deze conflictinhoud ook "onder de gordel", namelijk in het bekken en kreeg osteolyse van het zit- en schaambeen.
Opmerking:
Bij elk conflict en dus ook bij een eigenwaarde-conflict komt het er niet op aan, voor hoe belangrijk anderen de zaak houden, waaraan de patiënt lijdt. Beslissend is enkel en alleen, wat de patiënt op het moment van het DHS heeft ervaren.
Een drie voor muziek
De destijds 14-jarige jongen leed een drievoudig DHS
Ergerconflict (lever/galgang-/maag-ulcus-ca) en een intellectuele eigenwaarde-inbreuk-conflict (onrechtvaardigheid met osteolyse van de halsvervelkolom), bestaans-conflict met nier-verzamelbuis-ca.
Hij, die in muziek verreweg de beste van de klas was, een bevlogen organist was en als enige in de klas noten kon lezen, kreeg uit boosheid van de lerares een drie voor muziek!
De jongen irriteerde zich begrijpelijkerwijs enorm en leed een sterke eigenwaarde-inbreuk. Want zijn eigenwaarde baseerde zich voor een groot deel op het feit, dat hij zo muzikaal was.
Hij dacht vanaf dat moment voortdurend aan deze onrechtvaardigheid en ergerde zich dag en nacht, nam aan gewicht af, omdat hij geen honger meer had, kon 's nachts niet meer slapen en had vaak de neiging tot braken.
Na twee maanden zei hij echter tot zichzelf: "Wat zou het, dan krijg je toch weer bij het volgende rapport een 10, dan is alles weer in orde!"
Maar nu werd hij zo uitgeput en moe, dat hij op school nog amper mee kon komen.
Toen werd de acute lymfoblasten-leukemie vastgesteld en met chemo behandeld.
Als hij dan na maanden weer naar school ging, dan komt het tot een echt conflict-recidief-DHS want de lerares had hem ondanks de intussen bekende ziekte volledig onterecht nogmaals een drie gegeven.
Vanaf dat moment gebeurde dat, wat de cytostatica-pseudo-therapie niet voor elkaar had gekregen. Het aantal leukocyten daalde door de nieuwe conflict-actieve fase en de daardoor bepaalde beenmergdepressie snel tot leukopenie. Weer nam de jongen snel aan gewicht af, had doorlopend braakneigingen en braken, kon weer niet meer slapen en moest doorlopend aan de drie in muziek denken. Hij had exact hetzelfde conflict als recidief geleden. Het was gewoonweg belachelijk:
In deze tweede conflict-actieve ziektefase, als de jongen steeds aan gewicht afnam, overgaf, niet kon slapen en constant aan zijn drie in muziek moest denken, dan zou de jongen "gezond" zijn, volgens informatie van de artsen, omdat het bloedbeeld een leukopenie toont, alhoewel in werkelijkheid precies het tegendeel het geval was!
Toen de jongen zich, zoals hij vertelde, met kerst heeft gezegd:
"Ach, die lerares die kan me wat", en zo heeft hij opgehouden, zich over de drie te ergeren.
Vanaf dan kreeg hij weer eetlust, nam weer aan gewicht toe, kon weer slapen en tot groot gejammer van de artsen steeg het aantal leukocyten weer, als goed teken van de genezing van zijn eigenwaarde-inbreuk-conflict en als teken van de bot-recalcificering tot op 103.000!
Echter dan, toen het hem duidelijk goed ging, werd over hem als het ware een doodsoordeel uitgesproken: leukemie-recidief, geen overlevingskansen!
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De destijds 14-jarige jongen leed een drievoudig DHS
Ergerconflict (lever/galgang-/maag-ulcus-ca) en een intellectuele eigenwaarde-inbreuk-conflict (onrechtvaardigheid met osteolyse van de halsvervelkolom), bestaans-conflict met nier-verzamelbuis-ca.
Hij, die in muziek verreweg de beste van de klas was, een bevlogen organist was en als enige in de klas noten kon lezen, kreeg uit boosheid van de lerares een drie voor muziek!
De jongen irriteerde zich begrijpelijkerwijs enorm en leed een sterke eigenwaarde-inbreuk. Want zijn eigenwaarde baseerde zich voor een groot deel op het feit, dat hij zo muzikaal was.
Hij dacht vanaf dat moment voortdurend aan deze onrechtvaardigheid en ergerde zich dag en nacht, nam aan gewicht af, omdat hij geen honger meer had, kon 's nachts niet meer slapen en had vaak de neiging tot braken.
Na twee maanden zei hij echter tot zichzelf: "Wat zou het, dan krijg je toch weer bij het volgende rapport een 10, dan is alles weer in orde!"
Maar nu werd hij zo uitgeput en moe, dat hij op school nog amper mee kon komen.
Toen werd de acute lymfoblasten-leukemie vastgesteld en met chemo behandeld.
Als hij dan na maanden weer naar school ging, dan komt het tot een echt conflict-recidief-DHS want de lerares had hem ondanks de intussen bekende ziekte volledig onterecht nogmaals een drie gegeven.
Vanaf dat moment gebeurde dat, wat de cytostatica-pseudo-therapie niet voor elkaar had gekregen. Het aantal leukocyten daalde door de nieuwe conflict-actieve fase en de daardoor bepaalde beenmergdepressie snel tot leukopenie. Weer nam de jongen snel aan gewicht af, had doorlopend braakneigingen en braken, kon weer niet meer slapen en moest doorlopend aan de drie in muziek denken. Hij had exact hetzelfde conflict als recidief geleden. Het was gewoonweg belachelijk:
In deze tweede conflict-actieve ziektefase, als de jongen steeds aan gewicht afnam, overgaf, niet kon slapen en constant aan zijn drie in muziek moest denken, dan zou de jongen "gezond" zijn, volgens informatie van de artsen, omdat het bloedbeeld een leukopenie toont, alhoewel in werkelijkheid precies het tegendeel het geval was!
Toen de jongen zich, zoals hij vertelde, met kerst heeft gezegd:
"Ach, die lerares die kan me wat", en zo heeft hij opgehouden, zich over de drie te ergeren.
Vanaf dan kreeg hij weer eetlust, nam weer aan gewicht toe, kon weer slapen en tot groot gejammer van de artsen steeg het aantal leukocyten weer, als goed teken van de genezing van zijn eigenwaarde-inbreuk-conflict en als teken van de bot-recalcificering tot op 103.000!
Echter dan, toen het hem duidelijk goed ging, werd over hem als het ware een doodsoordeel uitgesproken: leukemie-recidief, geen overlevingskansen!
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De hand uitgeschoten
Deze patiënt leed een eigenwaarde-inbreuk-conflict met osteolyse in de rechter pols, omdat bij een ruzie met zijn echtgenote zijn hand was "uitgeschoten". Hij had haar een oorveeg gegeven.
Dat was hem tot dan nog nooit gebeurd.
Na de verzoening volgde de genezingsfase (kleine leukemie) met een zwelling van de pols.
Bij een nieuwe grote ruzie wierp zijn vrouw hem telkens voor de voeten: "Je hebt mij al eens geslagen".
Sindsdien zwelt na een ruzie met zijn vrouw de pols regelmatig weer op (spoor), een zogenaamde chronisch-recidiverende monarthritis, kort gezegd gewrichtsrheuma.
De eigenwaarde-inbreuk, die de patiënt uit schaamte vanwege de oorveeg had geleden, liet zich zeer praktisch planmatig oplossen, doordat de echtgenote een enorme grote bos bloemen werd aangeboden en tevens alle wensen van de laatste tijd vervuld kreeg. De patiënt maakte haar ook een groot deel van het vermogen op haar persoonlijke rekening over, waardoor ze niet meer het gevoel had, geen aandeel te hebben aan zijn bedrijf, waarin ze voltijds meewerkte.
Want daarom had zich de ruzie elke keer weer ontvlamd.
Sindsdien kunnen beiden met de oorvijg hartelijk lachen.
Opmerking:
Het genezings-oedeem, dat in de buurt van het gewricht, geösteolyseerde bot ontstaat, drukt door de kraakbeenlaag in de pols en veroorzaakt een gewrichts-uitstorting, dan wel een gewrichtszwelling. De osteolyse in de buurt van het gewricht in de genezingsfase, dus leukemie en de gewrichtsrheuma zijn een en dezelfde.
Men kan ook zeggen, de gewrichtsrheuma is enkel een locatiegebonden speciale soort van leukemie.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Deze patiënt leed een eigenwaarde-inbreuk-conflict met osteolyse in de rechter pols, omdat bij een ruzie met zijn echtgenote zijn hand was "uitgeschoten". Hij had haar een oorveeg gegeven.
Dat was hem tot dan nog nooit gebeurd.
Na de verzoening volgde de genezingsfase (kleine leukemie) met een zwelling van de pols.
Bij een nieuwe grote ruzie wierp zijn vrouw hem telkens voor de voeten: "Je hebt mij al eens geslagen".
Sindsdien zwelt na een ruzie met zijn vrouw de pols regelmatig weer op (spoor), een zogenaamde chronisch-recidiverende monarthritis, kort gezegd gewrichtsrheuma.
De eigenwaarde-inbreuk, die de patiënt uit schaamte vanwege de oorveeg had geleden, liet zich zeer praktisch planmatig oplossen, doordat de echtgenote een enorme grote bos bloemen werd aangeboden en tevens alle wensen van de laatste tijd vervuld kreeg. De patiënt maakte haar ook een groot deel van het vermogen op haar persoonlijke rekening over, waardoor ze niet meer het gevoel had, geen aandeel te hebben aan zijn bedrijf, waarin ze voltijds meewerkte.
Want daarom had zich de ruzie elke keer weer ontvlamd.
Sindsdien kunnen beiden met de oorvijg hartelijk lachen.
Opmerking:
Het genezings-oedeem, dat in de buurt van het gewricht, geösteolyseerde bot ontstaat, drukt door de kraakbeenlaag in de pols en veroorzaakt een gewrichts-uitstorting, dan wel een gewrichtszwelling. De osteolyse in de buurt van het gewricht in de genezingsfase, dus leukemie en de gewrichtsrheuma zijn een en dezelfde.
Men kan ook zeggen, de gewrichtsrheuma is enkel een locatiegebonden speciale soort van leukemie.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Uitgerangeerd
De patiënt werkte bij een grote verzekering en hij was nu, toen op zijn afdeling de post vacant werd, eindelijk aan de beurt om afdelingschef te worden.
Het zou de kroon op zijn loopbaan zijn geweest en zijn vrouw rekende al op deze promotie en financieel was ook alles al gepland.
Het eerste DHS een territorium-angst-conflict (bronchiaal-ca) leed de patiënt toen intussen was "doorgesijpeld", dat hij toch niet afdelingschef zou worden. Zo droeg hij zijn conflict maandenlang met zich en waagde het niet, zijn vrouw uit haar dromen te halen en haar te zeggen, wat hij allang wist. Bovendien, een beetje hoop had hij altijd nog en dan zou hij zijn vrouw onnodig teleurstellen.
Het tweede DHS met een geweldig eigenwaarde-inbreuk-conflict leed hij, toen de chef van de firma hem met een aan brutaliteit grenzende openheid zegt: "Uw bevordering tot afdelingschef wordt niets, we hebben jongere mensen nodig."
Bij zijn firma was hij dus al op het afstelspoor, bij het oud ijzer gezet als het ware. Dat had het eigenwaardegevoel van deze trotse man letterlijk met volle kracht ingedeukt.
Toen hij met zijn vrouw op vakantie was, verzamelde hij zijn moed en vertelde zijn vrouw, dat hij niet zou worden bevorderd.
Zijn vrouw nam het relatief beter op, als hij zich had voorgesteld.
Daarmee was het eerste conflict opgelost.
Niet spreken kon hij daarentegen over het tweede conflict.
Hij hoestte nu echter voortdurend, als uitdrukking van de genezingsfase van het eerste conflict.
Eerst toen hij de verpletterende diagnose "bronchiaal-carcinoom" kreeg, was voor hem ook het tweede conflict opgelost - zo heeft hij het in ieder geval verwoord.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De patiënt werkte bij een grote verzekering en hij was nu, toen op zijn afdeling de post vacant werd, eindelijk aan de beurt om afdelingschef te worden.
Het zou de kroon op zijn loopbaan zijn geweest en zijn vrouw rekende al op deze promotie en financieel was ook alles al gepland.
Het eerste DHS een territorium-angst-conflict (bronchiaal-ca) leed de patiënt toen intussen was "doorgesijpeld", dat hij toch niet afdelingschef zou worden. Zo droeg hij zijn conflict maandenlang met zich en waagde het niet, zijn vrouw uit haar dromen te halen en haar te zeggen, wat hij allang wist. Bovendien, een beetje hoop had hij altijd nog en dan zou hij zijn vrouw onnodig teleurstellen.
Het tweede DHS met een geweldig eigenwaarde-inbreuk-conflict leed hij, toen de chef van de firma hem met een aan brutaliteit grenzende openheid zegt: "Uw bevordering tot afdelingschef wordt niets, we hebben jongere mensen nodig."
Bij zijn firma was hij dus al op het afstelspoor, bij het oud ijzer gezet als het ware. Dat had het eigenwaardegevoel van deze trotse man letterlijk met volle kracht ingedeukt.
Toen hij met zijn vrouw op vakantie was, verzamelde hij zijn moed en vertelde zijn vrouw, dat hij niet zou worden bevorderd.
Zijn vrouw nam het relatief beter op, als hij zich had voorgesteld.
Daarmee was het eerste conflict opgelost.
Niet spreken kon hij daarentegen over het tweede conflict.
Hij hoestte nu echter voortdurend, als uitdrukking van de genezingsfase van het eerste conflict.
Eerst toen hij de verpletterende diagnose "bronchiaal-carcinoom" kreeg, was voor hem ook het tweede conflict opgelost - zo heeft hij het in ieder geval verwoord.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Groene staar
Met 18 jaar werd de rechtshandige patiënte op de thuisreis van een disco tussen metro en haar ouderlijk huis 's nachts door een man overvallen.
Ze wilde wegrennen, kon niet schreeuwen.
De patiënte had drie DHSen kort na elkaar geleden:
Toen de schaduw van de onbekende man uit het donker opdook, leed ze om te beginnen een schrikangst-conflict, vanaf dat moment weigerde haar stem.
Dit conflict heeft op organisch niveau een gedeeltelijke verlamming van het strottenhoofd, van het motorische en/of sensorische type. Ze kon geen klank meer uitstoten.
Toen de man direct op haar toerende, leed ze een tweede DHS op de mannelijke rechter hemisfeer, een frontaalangst- en territoriumangst-conflict.
Vanaf dit moment was de patiënte in de schizofrene constellatie en was van de schrik verstard. Het lukte haar weliswaar, om zich om te draaien, maar ze kon niet meer reageren.
Nu kon de aanrander haar van achteren grijpen en haar tegen de grond werpen. Dat was het moment, dat de patiënte haar derde DHS leed, met een angst-in-de-nek-conflict voor de rover, die achter haar aan was.
Dit conflict sloeg overwegend in de rechter visuele cortex in en had op organisch niveau een vertroebeling van het glaslichaam, hoofdzakelijk het linker oog, later ook het rechter oog tot gevolg.
Daarmee was de patiënte aan het einde van de overval zowel in de dubbele transversale schizofrene constellatie als ook in de dubbele fronto-occipitale constellatie. De patiënte leed vervolgens jarenlang recidieven, omdat ze steeds dezelfde weg van de metro naar huis had (2 km), in het bijzonder in de winter, als het vroeg donker werd, zag ze achter elke struik een aanrander loeren.
De patiënte had een veranderde stem en de glaslichamen werden door de kort durende dagelijkse recidieven, toenemend troebel en het zichtvermogen van het netvlies verslechterde steeds verder.
Een tweede overval (conflictrecidief dan wel conflictverlenging) vond een jaar later plaats: de patiënte was destijds 19 jaar oud, was alleen thuis en deed gymnastiek. Plotseling dook een mannenhoofd achter het venster op. Ze kreeg een enorme schrik en panische angst.
Een derde gebeurtenis (conflictrecidief dan wel conflictverlenging) gebeurde wederom korte tijd later, toen ze in de schuur van het ouderlijk huis in het donker een man aantrof, die daar overnachtte.
Nu ontdekte men aan het linker oog deze vertroebeling van het glaslichaam (groene staar). Het oog werd geënucleëerd (ontkernd), vanwege een zogenaamd secundair glaucoom, waarbij men een zogenaamde "retinopathia diabetica" als oorzaak aannam (vandaar secundair glaucoom), wat natuurlijk volgens de GNM niet klopt.
Dat wil niet zeggen, dat niet vaker een diabetische stofwisselings-situatie = conflict-van-het-zich-verzetten (diabetes) en bij het centraalconflict met de componenten van het angst-walging (hypoglycemie) samen met een angst-in-de-nek-conflict kunnen optreden.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Met 18 jaar werd de rechtshandige patiënte op de thuisreis van een disco tussen metro en haar ouderlijk huis 's nachts door een man overvallen.
Ze wilde wegrennen, kon niet schreeuwen.
De patiënte had drie DHSen kort na elkaar geleden:
Toen de schaduw van de onbekende man uit het donker opdook, leed ze om te beginnen een schrikangst-conflict, vanaf dat moment weigerde haar stem.
Dit conflict heeft op organisch niveau een gedeeltelijke verlamming van het strottenhoofd, van het motorische en/of sensorische type. Ze kon geen klank meer uitstoten.
Toen de man direct op haar toerende, leed ze een tweede DHS op de mannelijke rechter hemisfeer, een frontaalangst- en territoriumangst-conflict.
Vanaf dit moment was de patiënte in de schizofrene constellatie en was van de schrik verstard. Het lukte haar weliswaar, om zich om te draaien, maar ze kon niet meer reageren.
Nu kon de aanrander haar van achteren grijpen en haar tegen de grond werpen. Dat was het moment, dat de patiënte haar derde DHS leed, met een angst-in-de-nek-conflict voor de rover, die achter haar aan was.
Dit conflict sloeg overwegend in de rechter visuele cortex in en had op organisch niveau een vertroebeling van het glaslichaam, hoofdzakelijk het linker oog, later ook het rechter oog tot gevolg.
Daarmee was de patiënte aan het einde van de overval zowel in de dubbele transversale schizofrene constellatie als ook in de dubbele fronto-occipitale constellatie. De patiënte leed vervolgens jarenlang recidieven, omdat ze steeds dezelfde weg van de metro naar huis had (2 km), in het bijzonder in de winter, als het vroeg donker werd, zag ze achter elke struik een aanrander loeren.
De patiënte had een veranderde stem en de glaslichamen werden door de kort durende dagelijkse recidieven, toenemend troebel en het zichtvermogen van het netvlies verslechterde steeds verder.
Een tweede overval (conflictrecidief dan wel conflictverlenging) vond een jaar later plaats: de patiënte was destijds 19 jaar oud, was alleen thuis en deed gymnastiek. Plotseling dook een mannenhoofd achter het venster op. Ze kreeg een enorme schrik en panische angst.
Een derde gebeurtenis (conflictrecidief dan wel conflictverlenging) gebeurde wederom korte tijd later, toen ze in de schuur van het ouderlijk huis in het donker een man aantrof, die daar overnachtte.
Nu ontdekte men aan het linker oog deze vertroebeling van het glaslichaam (groene staar). Het oog werd geënucleëerd (ontkernd), vanwege een zogenaamd secundair glaucoom, waarbij men een zogenaamde "retinopathia diabetica" als oorzaak aannam (vandaar secundair glaucoom), wat natuurlijk volgens de GNM niet klopt.
Dat wil niet zeggen, dat niet vaker een diabetische stofwisselings-situatie = conflict-van-het-zich-verzetten (diabetes) en bij het centraalconflict met de componenten van het angst-walging (hypoglycemie) samen met een angst-in-de-nek-conflict kunnen optreden.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Binnenbaarmoederlijk vloeistofconflict
Een in de vijfde maand zwangere jonge vroedvrouw spoelde in de kraamkamer instrumenten aan een wasbak af. Naast haar stond het bed van een buitenlandse kraamvrouw. Omdat deze vrouw slecht Duits verstond, raakte ze door de weeën in paniek.
Plotseling schreeuwde ze "hysterisch", als een speenvarken, dat de hele kraamkamer deed beven, zoals de jonge vroedvrouw berichtte.
In deze seconde moet het embryo in het lichaam van de jonge vrouw een waterconflict en gelijktijdig een territorium-angst-conflict met DHS hebben geleden. Hij associeerde daarbij water met een zeer groot gevaar vanwege het door merg en been gaande geschreeuw van de kraamvrouw en omdat de vroedvrouw juist onder het stromende water de instrumenten spoelde en het water daarbij luid en duidelijk spetterde.
's Avonds traden bij de vroedvrouw weeën en lichte bloedingen op: dreigende abortus! Ze bleef een paar dagen thuis. Dan was de situatie weer een beetje tot rust gekomen, zo geloofde ze.
Ze ging weer in de kraamkamer, spoelde weer instrumenten en hoort, net als haar kind, weer schreeuwende kraamvrouwen, weliswaar niet meer zo verschrikkelijk, maar voldoende. Ze kreeg meerdere malen weeën en bloedingen en weer dreigde een abortus.
Uiteindelijk, halverwege de zesde maand, ging ze voortijdig met zwangerschapsverlof. Vanaf dat moment leed het embryo geen recidieven meer, realiseerde zich dat ook en het biologische conflict loste zich op. Toen het kind werd geboren, vond men een cyste van de linker nier.
De moeder bemerkte bovendien, dat het kind langere tijd sterk hoestte (pcl-fase na territorium-angst-conflict) en slecht zag.
Helaas liet de vroedvrouw zich overhalen, om de nier te laten verwijderen en de zuigeling zelfs nog, ondanks een goede gezondheid, chemo te laten geven.
Opmerking:
Embryo's kunnen absoluut al in de baarmoeder biologische conflicten lijden en wel als zelfstandig wezen, dus volledig los van de moeder. Een andere mogelijkheid is, dat de moeder een paniek lijdt en de verzorgings-vaten naar de placenta sluit. Dan verhongert het kind. De moeder kan echter om biologische redenen alleen in de eerste drie maanden van de zwangerschap een conflict lijden. Want vanaf de vierde maand kan er geen kanker meer groeien, omdat bij groei sympathicotonie behoort en het lichaam van de zwangere op zijn laatst in de vierde maand op vagotonie is overgeschakeld, omdat het uitdragen van de vrucht biologisch absolute voorrang geniet.
Was een conflict echter niet opgelost, maar door de zwangerschap enkel "op non-actief" gezet, dan wordt op zijn laatst door de persweeën, als de vrouw dan in volle sympathicotonie is, het conflict weer geactiveerd, ofwel als juist actief conflict met verder groeien van de kanker of als actief "hangend conflict".
Anders is het, als het kind in de baarmoeder zelf in de ca-fase is en daarmee een abortus veroorzaakt, zichzelf als het ware ombrengt. Dan zetten meestal bloedingen en weeën in en vanaf het begin van de weeën is dan de zwangerschap biologische ten einde. Dan kan de moeder als tegenzet de (niet meer) zwangerschap beëindigen.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een in de vijfde maand zwangere jonge vroedvrouw spoelde in de kraamkamer instrumenten aan een wasbak af. Naast haar stond het bed van een buitenlandse kraamvrouw. Omdat deze vrouw slecht Duits verstond, raakte ze door de weeën in paniek.
Plotseling schreeuwde ze "hysterisch", als een speenvarken, dat de hele kraamkamer deed beven, zoals de jonge vroedvrouw berichtte.
In deze seconde moet het embryo in het lichaam van de jonge vrouw een waterconflict en gelijktijdig een territorium-angst-conflict met DHS hebben geleden. Hij associeerde daarbij water met een zeer groot gevaar vanwege het door merg en been gaande geschreeuw van de kraamvrouw en omdat de vroedvrouw juist onder het stromende water de instrumenten spoelde en het water daarbij luid en duidelijk spetterde.
's Avonds traden bij de vroedvrouw weeën en lichte bloedingen op: dreigende abortus! Ze bleef een paar dagen thuis. Dan was de situatie weer een beetje tot rust gekomen, zo geloofde ze.
Ze ging weer in de kraamkamer, spoelde weer instrumenten en hoort, net als haar kind, weer schreeuwende kraamvrouwen, weliswaar niet meer zo verschrikkelijk, maar voldoende. Ze kreeg meerdere malen weeën en bloedingen en weer dreigde een abortus.
Uiteindelijk, halverwege de zesde maand, ging ze voortijdig met zwangerschapsverlof. Vanaf dat moment leed het embryo geen recidieven meer, realiseerde zich dat ook en het biologische conflict loste zich op. Toen het kind werd geboren, vond men een cyste van de linker nier.
De moeder bemerkte bovendien, dat het kind langere tijd sterk hoestte (pcl-fase na territorium-angst-conflict) en slecht zag.
Helaas liet de vroedvrouw zich overhalen, om de nier te laten verwijderen en de zuigeling zelfs nog, ondanks een goede gezondheid, chemo te laten geven.
Opmerking:
Embryo's kunnen absoluut al in de baarmoeder biologische conflicten lijden en wel als zelfstandig wezen, dus volledig los van de moeder. Een andere mogelijkheid is, dat de moeder een paniek lijdt en de verzorgings-vaten naar de placenta sluit. Dan verhongert het kind. De moeder kan echter om biologische redenen alleen in de eerste drie maanden van de zwangerschap een conflict lijden. Want vanaf de vierde maand kan er geen kanker meer groeien, omdat bij groei sympathicotonie behoort en het lichaam van de zwangere op zijn laatst in de vierde maand op vagotonie is overgeschakeld, omdat het uitdragen van de vrucht biologisch absolute voorrang geniet.
Was een conflict echter niet opgelost, maar door de zwangerschap enkel "op non-actief" gezet, dan wordt op zijn laatst door de persweeën, als de vrouw dan in volle sympathicotonie is, het conflict weer geactiveerd, ofwel als juist actief conflict met verder groeien van de kanker of als actief "hangend conflict".
Anders is het, als het kind in de baarmoeder zelf in de ca-fase is en daarmee een abortus veroorzaakt, zichzelf als het ware ombrengt. Dan zetten meestal bloedingen en weeën in en vanaf het begin van de weeën is dan de zwangerschap biologische ten einde. Dan kan de moeder als tegenzet de (niet meer) zwangerschap beëindigen.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Tekkel met melkklier-carcinoom
De hieronder afgebeelde teckel-teef, die steeds met de linker poot naar de worst bedelt, is blijkbaar "linkspotig".
{mosimage} De teckel leed, buiten een melkklier-carcinoom nog aan een zogenaamde "maag-epilepsie". Haar hoogbejaarde bazin was gestorven.
De dochter van de bazin nam de teckel op en haalde haar bij zich in huis en in haar sigarenwinkel.
De teckel leed daarbij gelijktijdig twee conflicten:
een nest-territorium-conflict
met het bijbehorende melkklier-ca rechts
(in plaats van links, vanwege linkspotigheid)
een identiteitsconflict
met bijbehorende maag-ulcus (rode kolom van de tabel)
(in plaats van rectum-slijmvlies-ulcus, vanwege linkspotigheid).
Zou de hond rechtspotig zijn geweest, dan zou de Hamerse Haard in de rechter kleine hersenen (met linker melkklier-ca) en in de linker grote hersenen (met rectum-platenepitheel-ulcus-ca)zijn ingeslagen.
Vanwege de linkspotigheid vinden we echter de Hamerse Haard in de linker kleine hersenen en het bijbehorende carcinoom in de rechter melkklier, alsook de andere HH in de rechter hemisfeer in het maag-relais, welbegrepen bij de identieke conflicten als bij een "rechtspotige".
Ik ontdekte, dat de hond elke keer haar epileptische braakaanval kreeg, als de broer van de nieuwe bezitster op bezoek was geweest. Dan geloofde de hond namelijk elke keer, dat hij haar mee naar haar vroegere thuis zou nemen, waar de broer van de nieuwe bezitster nog altijd woonde. De inhoud van het biologische identiteitsconflict is "ik weet niet, waar ik thuishoor."
Had ze zich er dan weer in berust, dat hij haar toch niet had meegenomen, dan kreeg ze haar epileptische crisis.
En zo verstaan we door de taal van de hersenen de kleine teckel, die al tweemaal aan de melkklier was geopereerd en zou worden ingeslapen, heel exact.
De therapie was, nadat we de taal van het diertje konden verstaan, relatief eenvoudig: We moesten voor een duurzame oplossing van het biologische identiteitsconflict "ik weet niet, waar ik thuishoor" zorgen. We losten het probleem zo op, dat de broer enkele maanden lang niet op bezoek mocht komen.
Bovendien bracht ik de hond ieder morgen een lekkere worst, wat haar natuurlijk zeer beviel.
Spoedig wist het beestje weer, waar ze thuishoorde.
Het melkklier-ca stopte en hoefde ook niet meer chirurgisch behandeld te worden.
De maag-epilepsie, die voorheen tweemaal per week na de bezoeken van de broer waren opgetreden, stopte abrupt.
Van inslapen spreekt niemand meer.
Het hondje is alweer sinds 4 jaren levenslustig en voelt zich "kiplekker".
Het kwam er "dus" enkel op aan, de taal van de "kameraad teckel" te begrijpen, dan was de therapie heel eenvoudig, dus logisch, consequent en overtuigend.
Want de taal van de hersenen, eenvoudigweg de inter-animalische taal is zowel ten aanzien van de locatie van de angsten en conflicten in de hersenen, als ook met betrekking tot de verloopsveranderingen in de hersenen analoog aan die bij ons mensen:
Een moeder/kind-conflict, een eigenwaarde-inbreuk-conflict, een angst-in-de-nek-conflict, allen liggen bij mens en (zoog-)dieren op vergelijkbare plaatsen en beheersen dwangmatig en overeenkomstig hun conflictverloop, als Hamerse Haard de conflicten in de hersenen van de mensen.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De hieronder afgebeelde teckel-teef, die steeds met de linker poot naar de worst bedelt, is blijkbaar "linkspotig".
{mosimage} De teckel leed, buiten een melkklier-carcinoom nog aan een zogenaamde "maag-epilepsie". Haar hoogbejaarde bazin was gestorven.
De dochter van de bazin nam de teckel op en haalde haar bij zich in huis en in haar sigarenwinkel.
De teckel leed daarbij gelijktijdig twee conflicten:
een nest-territorium-conflict
met het bijbehorende melkklier-ca rechts
(in plaats van links, vanwege linkspotigheid)
een identiteitsconflict
met bijbehorende maag-ulcus (rode kolom van de tabel)
(in plaats van rectum-slijmvlies-ulcus, vanwege linkspotigheid).
Zou de hond rechtspotig zijn geweest, dan zou de Hamerse Haard in de rechter kleine hersenen (met linker melkklier-ca) en in de linker grote hersenen (met rectum-platenepitheel-ulcus-ca)zijn ingeslagen.
Vanwege de linkspotigheid vinden we echter de Hamerse Haard in de linker kleine hersenen en het bijbehorende carcinoom in de rechter melkklier, alsook de andere HH in de rechter hemisfeer in het maag-relais, welbegrepen bij de identieke conflicten als bij een "rechtspotige".
Ik ontdekte, dat de hond elke keer haar epileptische braakaanval kreeg, als de broer van de nieuwe bezitster op bezoek was geweest. Dan geloofde de hond namelijk elke keer, dat hij haar mee naar haar vroegere thuis zou nemen, waar de broer van de nieuwe bezitster nog altijd woonde. De inhoud van het biologische identiteitsconflict is "ik weet niet, waar ik thuishoor."
Had ze zich er dan weer in berust, dat hij haar toch niet had meegenomen, dan kreeg ze haar epileptische crisis.
En zo verstaan we door de taal van de hersenen de kleine teckel, die al tweemaal aan de melkklier was geopereerd en zou worden ingeslapen, heel exact.
De therapie was, nadat we de taal van het diertje konden verstaan, relatief eenvoudig: We moesten voor een duurzame oplossing van het biologische identiteitsconflict "ik weet niet, waar ik thuishoor" zorgen. We losten het probleem zo op, dat de broer enkele maanden lang niet op bezoek mocht komen.
Bovendien bracht ik de hond ieder morgen een lekkere worst, wat haar natuurlijk zeer beviel.
Spoedig wist het beestje weer, waar ze thuishoorde.
Het melkklier-ca stopte en hoefde ook niet meer chirurgisch behandeld te worden.
De maag-epilepsie, die voorheen tweemaal per week na de bezoeken van de broer waren opgetreden, stopte abrupt.
Van inslapen spreekt niemand meer.
Het hondje is alweer sinds 4 jaren levenslustig en voelt zich "kiplekker".
Het kwam er "dus" enkel op aan, de taal van de "kameraad teckel" te begrijpen, dan was de therapie heel eenvoudig, dus logisch, consequent en overtuigend.
Want de taal van de hersenen, eenvoudigweg de inter-animalische taal is zowel ten aanzien van de locatie van de angsten en conflicten in de hersenen, als ook met betrekking tot de verloopsveranderingen in de hersenen analoog aan die bij ons mensen:
Een moeder/kind-conflict, een eigenwaarde-inbreuk-conflict, een angst-in-de-nek-conflict, allen liggen bij mens en (zoog-)dieren op vergelijkbare plaatsen en beheersen dwangmatig en overeenkomstig hun conflictverloop, als Hamerse Haard de conflicten in de hersenen van de mensen.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Omdat ze haar moeder niet wilde verplegen
De moeder van de rechtshandige patiënte was gevallen en daarom zou zij de verzorging overnemen. De patiënte wees dit echter af. Daardoor maakte ze zich echter spoedig verwijten en had constant een slecht geweten, omdat ze de verzorging van haar moeder had geweigerd.
Ze leed dientengevolge aan een borstklierkanker in de linker borst. Toen ze werd geopereerd, loste zich gelijktijdig het conflict op, bijna automatisch, omdat ze nu (zelf ziek) van de verplichting tot verpleging van de moeder was ontheven. Daardoor voelde ze zich van schuld vrijgesproken, want ze moest nu toch aan zichzelf denken.
Twee jaar later leed de patiënte een nieuw DHS
Haar man snakte 's nachts naar adem. Hij had waarschijnlijk een longen-embolie en riep voortdurend: "Lucht, lucht."
De patiënte raakte in paniek en rende naar het raam en trok alle vensters open. Daarbij leed ze een doodsangst-conflict voor haar man, die dan met zwaailicht en sirene in het ziekenhuis op de intensive care werd gebracht en daar ook na enige weken stierf.
Met de dood van de echtgenoot werd dit doodsangst-conflict ook weer automatisch opgelost, want de doodsangst voor haar man was dus, door de dood zelf, nu inhoudsloos geworden.
De patiënte had echter in deze nacht nog een verder DHS geleden, als het ware plaatsvervangend voor haar man, namelijk een aanvalsconflict tegen de longen ("lucht"), met een pleura-carcinoom of mesothelioom.
Toen ze ook dit conflict uiteindelijk kon oplossen, kreeg ze in de genezingsfase een pleura-uitstorting, natuurlijk met syndroom, schoolmedisch: alles "kwaadaardig". Door de nieuwe diagnose-mededeling, dat ze nu "metastasen" van haar borstkanker zou hebben van voor twee jaar, leed ze opnieuw een doodsangst-conflict, maar dit maal voor zichzelf.
Daarna vond ze de weg tot de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE.
Alhoewel de patiënte zich eigenlijk zeer goed voelde en intussen ook de tromboflebitis van de linker arm was genezen, werd ze doorlopend belaagd, zich te laten puncteren en cytostaseren.
Wie zou ze geloven? Een dokter, die iedereen als charlatan declareert, ofschoon niemand een argument tegen hem heeft, of toch liever de slimme professoren, honderden in getal, die zulke serieuze gezichten trekken, ook als ze geen hoop meer kunnen geven?
De dochter van de patiënte was verpleegkundige, dat versterkte nog eens het hele dilemma. De sympathieke patiënte, die eigenlijk alleen haar leven wilde redden, in plaats van twistappel van een enorme medische strijd te worden, stierf uiteindelijk. Het spijt me voor haar uit de grond van mijn hart!
Opmerking:
Op deze plaats moet misschien nog iets worden vermeld:
Als men een DHS met een doodsangst om een ander mens lijdt, krijgt men maar een enkele rondhaard in de longen, daarentegen bij een doodsangst-conflict voor zichzelf, al naar gelang van de intensiteit en duur van het conflict, de hele long vol.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De moeder van de rechtshandige patiënte was gevallen en daarom zou zij de verzorging overnemen. De patiënte wees dit echter af. Daardoor maakte ze zich echter spoedig verwijten en had constant een slecht geweten, omdat ze de verzorging van haar moeder had geweigerd.
Ze leed dientengevolge aan een borstklierkanker in de linker borst. Toen ze werd geopereerd, loste zich gelijktijdig het conflict op, bijna automatisch, omdat ze nu (zelf ziek) van de verplichting tot verpleging van de moeder was ontheven. Daardoor voelde ze zich van schuld vrijgesproken, want ze moest nu toch aan zichzelf denken.
Twee jaar later leed de patiënte een nieuw DHS
Haar man snakte 's nachts naar adem. Hij had waarschijnlijk een longen-embolie en riep voortdurend: "Lucht, lucht."
De patiënte raakte in paniek en rende naar het raam en trok alle vensters open. Daarbij leed ze een doodsangst-conflict voor haar man, die dan met zwaailicht en sirene in het ziekenhuis op de intensive care werd gebracht en daar ook na enige weken stierf.
Met de dood van de echtgenoot werd dit doodsangst-conflict ook weer automatisch opgelost, want de doodsangst voor haar man was dus, door de dood zelf, nu inhoudsloos geworden.
De patiënte had echter in deze nacht nog een verder DHS geleden, als het ware plaatsvervangend voor haar man, namelijk een aanvalsconflict tegen de longen ("lucht"), met een pleura-carcinoom of mesothelioom.
Toen ze ook dit conflict uiteindelijk kon oplossen, kreeg ze in de genezingsfase een pleura-uitstorting, natuurlijk met syndroom, schoolmedisch: alles "kwaadaardig". Door de nieuwe diagnose-mededeling, dat ze nu "metastasen" van haar borstkanker zou hebben van voor twee jaar, leed ze opnieuw een doodsangst-conflict, maar dit maal voor zichzelf.
Daarna vond ze de weg tot de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE.
Alhoewel de patiënte zich eigenlijk zeer goed voelde en intussen ook de tromboflebitis van de linker arm was genezen, werd ze doorlopend belaagd, zich te laten puncteren en cytostaseren.
Wie zou ze geloven? Een dokter, die iedereen als charlatan declareert, ofschoon niemand een argument tegen hem heeft, of toch liever de slimme professoren, honderden in getal, die zulke serieuze gezichten trekken, ook als ze geen hoop meer kunnen geven?
De dochter van de patiënte was verpleegkundige, dat versterkte nog eens het hele dilemma. De sympathieke patiënte, die eigenlijk alleen haar leven wilde redden, in plaats van twistappel van een enorme medische strijd te worden, stierf uiteindelijk. Het spijt me voor haar uit de grond van mijn hart!
Opmerking:
Op deze plaats moet misschien nog iets worden vermeld:
Als men een DHS met een doodsangst om een ander mens lijdt, krijgt men maar een enkele rondhaard in de longen, daarentegen bij een doodsangst-conflict voor zichzelf, al naar gelang van de intensiteit en duur van het conflict, de hele long vol.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Borstklierkanker - door muizenplaag
De hele tragedie begon met een waanzinnige zaak:
De rechtshandige patiënte was secretaresse in een handelskantoor.
Op een dag zag ze 4 of 5 muizen gelijktijdig in haar kantoor lopen.
Ze liep gillend naar buiten en was met moeite weer te bewegen, om in het bureau terug te gaan.
Ze had een DHS met een nest-territorium-conflict geleden.
Vanaf dat moment hield de muizenplaag niet meer op.
Weliswaar legde men gif, enkele stierven er ook aan, maar de overblijvende slimme diertjes raakten het gif niet meer aan.
De patiënte hoorde het constant ritselen, krabbelen, knagen en trippelen. Het was voor haar een constante marteling. Ze zag zelfs de brutale knaagdieren over haar bureau lopen.
Een paar weken later voelde ze in de linker borst een knobbel.
omdat het conflict hoog actief bleef, groeide de knobbel ook voortdurend verder.
De patiënte wilde zich niet laten opereren, maar liet de knobbel kobalt-bestralen.
Tot dit tijdstip was er nog conflict-activiteit.
Dan loste het conflict zich echter vanzelf op, omdat de patiënte nu vanwege ziekte de firma verliet.
Niets vermoedend ging ze op een dag naar de nacontrole.
Daarbij leed ze een nieuw DHS met een doodsangst-conflict en ook vermoedelijk een kankerangst-conflict met kieuwbooggang-ulcera, als een antroposofische arts tot haar zei: "U heeft nog maar maximaal drie maanden te leven."
Vanaf dat moment groeiden de longkankers in de longen en ook de ulcera's in de kieuwbooggangen verspreidden zich snel.
Ongeveer in dezelfde tijd verongelukte haar vader.
De ongetrouwde patiënte, die tot dit tijdstip nog volop in de conflict-activiteit was, leed direct meerdere bijkomende conflicten: onder andere een nieuwe nest-territorium-conflict voor de linker borst, als het ware een moeder/kind-conflict, omdat haar vader de enige ouder was (moeder-substituut) en ...
Om het maar direct te zeggen:
Deze patiënt is gestorven. Ze had te laat van de Germaanse Nieuwe Geneeskunde ervaren en dan haar conflicten niet meer onder controle gekregen.
Opmerking:
Zo een intellectuele doodsangst, die toch, zoals we bij de dieren zien, iedere dwingende noodzaak ontbeert en enkel en alleen door de onwetendheid en brutaliteit van de on-artsen wordt veroorzaakt, deze iatrogene schok is vandaag de dag de meest voorkomende doodsoorzaak bij kanker.
Ik heb eens een patiënte meegemaakt, die na de diagnose "kanker" een doodsangst-conflict had geleden. Omdat ze echter al ver over de 70 jaar oud was, heeft ze zich op een dag "in haar noodlot" berust.... andere zouden toch ook op deze leeftijd sterven. Vanaf dan, als ze zich bij haar veronderstelde dood had neergelegd, bleef de longkanker stationair, dus ze zijn geen millimeter meer verder gegroeid.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De hele tragedie begon met een waanzinnige zaak:
De rechtshandige patiënte was secretaresse in een handelskantoor.
Op een dag zag ze 4 of 5 muizen gelijktijdig in haar kantoor lopen.
Ze liep gillend naar buiten en was met moeite weer te bewegen, om in het bureau terug te gaan.
Ze had een DHS met een nest-territorium-conflict geleden.
Vanaf dat moment hield de muizenplaag niet meer op.
Weliswaar legde men gif, enkele stierven er ook aan, maar de overblijvende slimme diertjes raakten het gif niet meer aan.
De patiënte hoorde het constant ritselen, krabbelen, knagen en trippelen. Het was voor haar een constante marteling. Ze zag zelfs de brutale knaagdieren over haar bureau lopen.
Een paar weken later voelde ze in de linker borst een knobbel.
omdat het conflict hoog actief bleef, groeide de knobbel ook voortdurend verder.
De patiënte wilde zich niet laten opereren, maar liet de knobbel kobalt-bestralen.
Tot dit tijdstip was er nog conflict-activiteit.
Dan loste het conflict zich echter vanzelf op, omdat de patiënte nu vanwege ziekte de firma verliet.
Niets vermoedend ging ze op een dag naar de nacontrole.
Daarbij leed ze een nieuw DHS met een doodsangst-conflict en ook vermoedelijk een kankerangst-conflict met kieuwbooggang-ulcera, als een antroposofische arts tot haar zei: "U heeft nog maar maximaal drie maanden te leven."
Vanaf dat moment groeiden de longkankers in de longen en ook de ulcera's in de kieuwbooggangen verspreidden zich snel.
Ongeveer in dezelfde tijd verongelukte haar vader.
De ongetrouwde patiënte, die tot dit tijdstip nog volop in de conflict-activiteit was, leed direct meerdere bijkomende conflicten: onder andere een nieuwe nest-territorium-conflict voor de linker borst, als het ware een moeder/kind-conflict, omdat haar vader de enige ouder was (moeder-substituut) en ...
Om het maar direct te zeggen:
Deze patiënt is gestorven. Ze had te laat van de Germaanse Nieuwe Geneeskunde ervaren en dan haar conflicten niet meer onder controle gekregen.
Opmerking:
Zo een intellectuele doodsangst, die toch, zoals we bij de dieren zien, iedere dwingende noodzaak ontbeert en enkel en alleen door de onwetendheid en brutaliteit van de on-artsen wordt veroorzaakt, deze iatrogene schok is vandaag de dag de meest voorkomende doodsoorzaak bij kanker.
Ik heb eens een patiënte meegemaakt, die na de diagnose "kanker" een doodsangst-conflict had geleden. Omdat ze echter al ver over de 70 jaar oud was, heeft ze zich op een dag "in haar noodlot" berust.... andere zouden toch ook op deze leeftijd sterven. Vanaf dan, als ze zich bij haar veronderstelde dood had neergelegd, bleef de longkanker stationair, dus ze zijn geen millimeter meer verder gegroeid.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Ductale borstkanker
Tot ze 50 was, leefde de patiënt heel normaal, zoals we het zouden zeggen. Dan verliet ze haar echtgenoot en daardoor leed ze een scheidingsconflict voor de partner, met een ductale melkgang-ulcus-kanker in de rechter borst.
Omdat ze de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE nog niet kende, werd ze met chemo en bestraling "behandeld" en leed destijds in het ziekenhuis ook een "vluchtelingsconflict", omdat ze zich verlaten, alleen gelaten, in de steek gelaten, eenzaam had gevoeld.
Maar omdat de patiënt altijd zeer trots op haar borsten was geweest, leed ze nu een eigenwaarde-inbreuk-conflict met osteolyse in het sternum en de parasternale ribben, alsook een verminkingsconflict, een gordelroos-achtig melanoom op organisch niveau.
Dan stierf helaas ook nog haar moeder en hoewel haar dood voor de vrouw niet onverwacht kwam, had ze echter het gevoel van het "moederziel-alleen-gelaten-zijn" niet in kunnen schatten.
Zo troffen nu twee nieuwe conflicten met volle kracht samen:
Vluchtelingsconflict (van het moederziel-alleen-gelaten-zijn) -
met een nier-verzamelbuis-ca op organisch niveau.
Scheidingsconflict van de moeder -
met een ductale melkgang-ulcus-kanker in de linker borst.
Door de oedeemvorming van de bot-osteolyse in de genezingsfase, in het bereik van de parasternale ribben, drukte zich thans het transsudaat door het rib-periost rechts en links naar voren in de spieren en naar binnen door de pleura rechts en links alsook doorheen het pericard. Daardoor had ze doorlopend aan beide zijde pleura-uitstortingen en een pericard-uitstorting (zogenaamde hartzak-tamponade = compressie van het hart, door de vloeistof in de hartbuidel).
Zonder dit actieve vluchtelings-conflict zouden deze transsudatieve uitstortingen natuurlijk niet zijn ontstaan, omdat het transsudaat doorlopend van het organisme zou zijn geresorbeerd.
Als ze naar het ziekenhuis moet voor het afpuncteren, omdat vooral de linker pleura-uitstorting is "volgelopen", dan zet ze automatisch regelmatig weer op het ziekenhuis-vluchtelingsconflict-spoor op, die ze bij de eerste chemo-"behandeling" had geleden.
Dan scheidt ze nog slechts 200 ml urine uit en de pleura-uitstortingen lopen des te sneller vol.
En als, wat bij iedere tweede pleurapunctie statistisch normaal gesproken gebeurt en bij deze patiënte al meermaals gebeurd is, de schoolarts weer een pneumothorax heeft veroorzaakt, dat is een inklappen van de longvleugel, dan staat de oncoloog enkel nog met een gesuikerde morfinespuit voor haar bed en wil met haar alleen nog over morfine praten, "want met al die 'metastasen' heeft het toch geen zin meer".
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Tot ze 50 was, leefde de patiënt heel normaal, zoals we het zouden zeggen. Dan verliet ze haar echtgenoot en daardoor leed ze een scheidingsconflict voor de partner, met een ductale melkgang-ulcus-kanker in de rechter borst.
Omdat ze de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE nog niet kende, werd ze met chemo en bestraling "behandeld" en leed destijds in het ziekenhuis ook een "vluchtelingsconflict", omdat ze zich verlaten, alleen gelaten, in de steek gelaten, eenzaam had gevoeld.
Maar omdat de patiënt altijd zeer trots op haar borsten was geweest, leed ze nu een eigenwaarde-inbreuk-conflict met osteolyse in het sternum en de parasternale ribben, alsook een verminkingsconflict, een gordelroos-achtig melanoom op organisch niveau.
Dan stierf helaas ook nog haar moeder en hoewel haar dood voor de vrouw niet onverwacht kwam, had ze echter het gevoel van het "moederziel-alleen-gelaten-zijn" niet in kunnen schatten.
Zo troffen nu twee nieuwe conflicten met volle kracht samen:
Vluchtelingsconflict (van het moederziel-alleen-gelaten-zijn) -
met een nier-verzamelbuis-ca op organisch niveau.
Scheidingsconflict van de moeder -
met een ductale melkgang-ulcus-kanker in de linker borst.
Door de oedeemvorming van de bot-osteolyse in de genezingsfase, in het bereik van de parasternale ribben, drukte zich thans het transsudaat door het rib-periost rechts en links naar voren in de spieren en naar binnen door de pleura rechts en links alsook doorheen het pericard. Daardoor had ze doorlopend aan beide zijde pleura-uitstortingen en een pericard-uitstorting (zogenaamde hartzak-tamponade = compressie van het hart, door de vloeistof in de hartbuidel).
Zonder dit actieve vluchtelings-conflict zouden deze transsudatieve uitstortingen natuurlijk niet zijn ontstaan, omdat het transsudaat doorlopend van het organisme zou zijn geresorbeerd.
Als ze naar het ziekenhuis moet voor het afpuncteren, omdat vooral de linker pleura-uitstorting is "volgelopen", dan zet ze automatisch regelmatig weer op het ziekenhuis-vluchtelingsconflict-spoor op, die ze bij de eerste chemo-"behandeling" had geleden.
Dan scheidt ze nog slechts 200 ml urine uit en de pleura-uitstortingen lopen des te sneller vol.
En als, wat bij iedere tweede pleurapunctie statistisch normaal gesproken gebeurt en bij deze patiënte al meermaals gebeurd is, de schoolarts weer een pneumothorax heeft veroorzaakt, dat is een inklappen van de longvleugel, dan staat de oncoloog enkel nog met een gesuikerde morfinespuit voor haar bed en wil met haar alleen nog over morfine praten, "want met al die 'metastasen' heeft het toch geen zin meer".
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Omdat de kokkinnen steeds wegliepen
Een patiënte was met 20 jaar in "betere kringen" getrouwd en omdat ze een hekel aan koken en huishouden in het algemeen had, verwende haar man haar met een dienstmeisje en ook een kokkin.
Alhoewel ze niets van koken begreep, speelde ze graag de strenge huisvrouw met als gevolg dat de ene na de andere kokkin met ruzie het huis verliet.
Bij een van deze gebeurtenissen leed ze het eerste DHS een verhongerings-conflict met een levercarcinoom, omdat de kokkin haar uitgerekend op vrijdagavond in de steek liet, terwijl ze voor zaterdag een groot gezelschap voor het eten had uitgenodigd.
Elke keer, als er weer een kokkin met ruzie het huis verliet, leed ze een recidief van dit verhongerings-conflict.
Intussen had ze echter al 3 jaar een kokkin, waarmee ze ook zeer tevreden was. Maar die zei haar op een dag, dat ze het afgelopen weekeinde was getrouwd.
Daar leed ze weer een recidief en daarbij ook nog een partner-scheidings-conflict met een ductale melkgang-ulcus-kanker, rechts, omdat ze geloofde, dat deze goede kokkin haar in afzienbare tijd zou verlaten.
Maar ze ging niet. En zo kreeg ze voor het verhongeringsconflict weer een oplossing met nachtelijke zweten, zoals bij de vroegere recidieven. Daarentegen loste zich het partner-scheidings-conflict vreemd genoeg niet op, omdat de angstbleef, dat de kokkin toch nog zou kunnen gaan.
Helaas werd de kleine cirrheuze knoop in de rechter borst, die zich intussen had gevormd, ontdekt, en de rechter borst geamputeerd. De linker borst werd "profylactisch" meteen meegenomen.
Af en toe, als het weer tot een ruzie kwam en de kokkin zonder een woord te zeggen het huis verliet, leed de patiënte een sterk recidief. En zodra ze weer een vervanger had gevonden, kreeg ze weer nachtelijke zweten (tbc)!
Maar toen men uiteindelijk de longkanker door toeval ontdekte, was de diagnose als volgt: Mamma-ca met "lever- en botmetastasen".
Eindresultaat: "Daar is niets meer aan te doen, alleen chemo en morfine". Gelukkig kan ze nu door de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE de conflicten begrijpen en haar deel bijdragen tot verhindering van nieuwe recidieven en daardoor de chemo- en morfine-dood ontkomen.
Opmerking:
Als men zoals ik elke dag de schokkende noodlottige gevallen van deze arme mensen moet aanzien en weet, dat al deze gevallen eigenlijk in het geheel niet hopeloos moeten zijn, maar enkel door de arrogante onwetende academische geneeskunde met hun "nul-prognosen" zo hopeloos zijn, dan zou men van onmachtige woede en kwaadheid kunnen ontploffen.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een patiënte was met 20 jaar in "betere kringen" getrouwd en omdat ze een hekel aan koken en huishouden in het algemeen had, verwende haar man haar met een dienstmeisje en ook een kokkin.
Alhoewel ze niets van koken begreep, speelde ze graag de strenge huisvrouw met als gevolg dat de ene na de andere kokkin met ruzie het huis verliet.
Bij een van deze gebeurtenissen leed ze het eerste DHS een verhongerings-conflict met een levercarcinoom, omdat de kokkin haar uitgerekend op vrijdagavond in de steek liet, terwijl ze voor zaterdag een groot gezelschap voor het eten had uitgenodigd.
Elke keer, als er weer een kokkin met ruzie het huis verliet, leed ze een recidief van dit verhongerings-conflict.
Intussen had ze echter al 3 jaar een kokkin, waarmee ze ook zeer tevreden was. Maar die zei haar op een dag, dat ze het afgelopen weekeinde was getrouwd.
Daar leed ze weer een recidief en daarbij ook nog een partner-scheidings-conflict met een ductale melkgang-ulcus-kanker, rechts, omdat ze geloofde, dat deze goede kokkin haar in afzienbare tijd zou verlaten.
Maar ze ging niet. En zo kreeg ze voor het verhongeringsconflict weer een oplossing met nachtelijke zweten, zoals bij de vroegere recidieven. Daarentegen loste zich het partner-scheidings-conflict vreemd genoeg niet op, omdat de angstbleef, dat de kokkin toch nog zou kunnen gaan.
Helaas werd de kleine cirrheuze knoop in de rechter borst, die zich intussen had gevormd, ontdekt, en de rechter borst geamputeerd. De linker borst werd "profylactisch" meteen meegenomen.
Af en toe, als het weer tot een ruzie kwam en de kokkin zonder een woord te zeggen het huis verliet, leed de patiënte een sterk recidief. En zodra ze weer een vervanger had gevonden, kreeg ze weer nachtelijke zweten (tbc)!
Maar toen men uiteindelijk de longkanker door toeval ontdekte, was de diagnose als volgt: Mamma-ca met "lever- en botmetastasen".
Eindresultaat: "Daar is niets meer aan te doen, alleen chemo en morfine". Gelukkig kan ze nu door de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE de conflicten begrijpen en haar deel bijdragen tot verhindering van nieuwe recidieven en daardoor de chemo- en morfine-dood ontkomen.
Opmerking:
Als men zoals ik elke dag de schokkende noodlottige gevallen van deze arme mensen moet aanzien en weet, dat al deze gevallen eigenlijk in het geheel niet hopeloos moeten zijn, maar enkel door de arrogante onwetende academische geneeskunde met hun "nul-prognosen" zo hopeloos zijn, dan zou men van onmachtige woede en kwaadheid kunnen ontploffen.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Ouderlijke ruzie
Een klein meisje ziet, hoe haar ouders ruzie maken en zelfs handtastelijk worden. Daarbij geeft de moeder de vader of andersom (we weten het niet precies) een boksstoot tegen de linker borstkas. Het kleine meisje lijdt deze stoot plaatsvervangend en krijgt nu op de plaats van de stoot een rib-osteolyse en in de genezingsfase een "kleine leukemie".
Nu ging de affaire werkelijk van start:
Het kind kwam, zoals gewoonlijk, in het ziekenhuis, werd met chemo door middel van een centraal-ader-catheter "behandeld" en leed daarbij een aanval-tegen-het-hart-conflict (mesothelioom).
Door het ziekenhuisverblijf leed ze daarbij ook nog een vluchtelings-conflict "van-het-zich-moederziel-alleen-gelaten-voelen". Daardoor vormde zich een hoge vloeistof-binnendruk, die zich door het periost door naar buiten en naar binnen drukte. Daarbij ontstond buiten een zwelling en binnen een pleura-uitstorting, die nu door het actieve vluchtelingsconflict nog geweldig werd geprovoceerd (syndroom).
Later volgde nog een grote operatie met de wegnemen van de vierde rib.
Destijds kon de situatie operatief worden gestabiliseerd, omdat daardoor de uitstorting geen voeding meer kreeg.
Echter twee jaar later hadden de ouders weer een grote ruzie. Een van beiden kreeg een heftige draai om de oren. Weer ervoer het intussen 6-jarige meisje plaatsvervangend de eigenwaarde-inbreuk. Ze leed aan het rechter jukbeen een osteolyse en aansluitend weer een genezing met "kleine leukemie".
Ongelukkigerwijze werd ze weer in het ziekenhuis gebracht, voor een "monster-afname", dat wil zeggen, men beschadigde daardoor het periost, zo dat de callus vervolgens uitliep. Daardoor ontstond een geweldig osteosarcoom.
Maar door de vernieuwde ziekenhuisopname was ook het vluchtings-conflict weer gereactiveerd en daardoor werd vervolgens de uittredende vloeistof niet meer geresorbeerd.
Eigenlijk zou men deze osteosarcoom-"bollen" heel eenvoudig operatief kunnen verwijderen. Maar we vonden geen chirurg. Allen waren te laf. De ouders werden praktisch gedwongen om verder chemo te geven.
Ik heb dit geval hier verkort weergegeven. Het is natuurlijk uitvoerig met CT-beelden in mijn boek "Vermächtnis einer Neuen Medizin" na te lezen.
Het gaat mij hoofdzakelijk daarom, weer te geven, dat "zoiets, van zoiets komt" en ook om uiteen te zetten, dat het bij de juiste behandeling in de toekomst helemaal niet meer tot zulke gevolgen hoeft te komen.
Opmerking:
Door het actieve vluchtelingsconflict werd het osteosarcoom monster-achtig, dat wil zeggen, de schoolmedische domheid van de incisie, dus het openen van het periost, waardoor het "osteosarcoom in het geheel kon ontstaan, werd door de ziekenhuisopname dan wel het daardoor ontstane recidief van het vluchtelings-conflict in grote mate enorm vergroot.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een klein meisje ziet, hoe haar ouders ruzie maken en zelfs handtastelijk worden. Daarbij geeft de moeder de vader of andersom (we weten het niet precies) een boksstoot tegen de linker borstkas. Het kleine meisje lijdt deze stoot plaatsvervangend en krijgt nu op de plaats van de stoot een rib-osteolyse en in de genezingsfase een "kleine leukemie".
Nu ging de affaire werkelijk van start:
Het kind kwam, zoals gewoonlijk, in het ziekenhuis, werd met chemo door middel van een centraal-ader-catheter "behandeld" en leed daarbij een aanval-tegen-het-hart-conflict (mesothelioom).
Door het ziekenhuisverblijf leed ze daarbij ook nog een vluchtelings-conflict "van-het-zich-moederziel-alleen-gelaten-voelen". Daardoor vormde zich een hoge vloeistof-binnendruk, die zich door het periost door naar buiten en naar binnen drukte. Daarbij ontstond buiten een zwelling en binnen een pleura-uitstorting, die nu door het actieve vluchtelingsconflict nog geweldig werd geprovoceerd (syndroom).
Later volgde nog een grote operatie met de wegnemen van de vierde rib.
Destijds kon de situatie operatief worden gestabiliseerd, omdat daardoor de uitstorting geen voeding meer kreeg.
Echter twee jaar later hadden de ouders weer een grote ruzie. Een van beiden kreeg een heftige draai om de oren. Weer ervoer het intussen 6-jarige meisje plaatsvervangend de eigenwaarde-inbreuk. Ze leed aan het rechter jukbeen een osteolyse en aansluitend weer een genezing met "kleine leukemie".
Ongelukkigerwijze werd ze weer in het ziekenhuis gebracht, voor een "monster-afname", dat wil zeggen, men beschadigde daardoor het periost, zo dat de callus vervolgens uitliep. Daardoor ontstond een geweldig osteosarcoom.
Maar door de vernieuwde ziekenhuisopname was ook het vluchtings-conflict weer gereactiveerd en daardoor werd vervolgens de uittredende vloeistof niet meer geresorbeerd.
Eigenlijk zou men deze osteosarcoom-"bollen" heel eenvoudig operatief kunnen verwijderen. Maar we vonden geen chirurg. Allen waren te laf. De ouders werden praktisch gedwongen om verder chemo te geven.
Ik heb dit geval hier verkort weergegeven. Het is natuurlijk uitvoerig met CT-beelden in mijn boek "Vermächtnis einer Neuen Medizin" na te lezen.
Het gaat mij hoofdzakelijk daarom, weer te geven, dat "zoiets, van zoiets komt" en ook om uiteen te zetten, dat het bij de juiste behandeling in de toekomst helemaal niet meer tot zulke gevolgen hoeft te komen.
Opmerking:
Door het actieve vluchtelingsconflict werd het osteosarcoom monster-achtig, dat wil zeggen, de schoolmedische domheid van de incisie, dus het openen van het periost, waardoor het "osteosarcoom in het geheel kon ontstaan, werd door de ziekenhuisopname dan wel het daardoor ontstane recidief van het vluchtelings-conflict in grote mate enorm vergroot.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Epilepsie
De patiënt hielp zijn vriend bij de bouw van een huis, waarbij het volgende gebeurde: Het trappenhuis was al bekist en de betonmortel werd juist omhoog gepompt. Plotseling begaf de bekisting het en alles stortte in. De patiënt viel twee verdiepingen naar beneden en werd daar onder het beton bedolven.
Hij leed daarbij, wat men zich zeer goed kan voorstellen, een doodsangst-conflict, want het duurde een eeuwigheid, voordat men hem onder het beton en het bekistingsmateriaal vond en had bevrijd.
Eigenlijk had hij niets, buiten een paar schrammen.
Hij droomde echter wekenlang, dat hij weer bedolven was en werd dan badend in het zweet wakker.
Op een dag rijdt hij met zijn tractor in het bos om hout te halen. Plotseling rijdt hij tegen een boom.
Zijn beide zonen, die achter op de tractor zaten, sprongen eraf om na te zien, wat er was gebeurd. Ze vonden hun vader verkrampt met het schuim op de mond achter het stuur.
In het ziekenhuis stelde men de diagnose epilepsie.
Er werd ook nog een computertomogram van de hersenen gemaakt.
Men diagnostiseerde "een hypodense zone met perifocaal oedeem", oftewel Hamerse Haard, die men voor de oorzaak van het ongeluk hield.
De longkanker had men tot op dan nog geheel niet ontdekt.
Echter nu volgde de ene schok na schok.
De diagnose "epilepsie-lijder" en dat hij daarom zijn rijbewijs moest afgeven, was voor de patiënt een nieuw DHS want hij woonde op het land en kon enkel met de auto naar zijn werk gaan.
Toen men uiteindelijk de longkanker ontdekte, veroorzaakte dat een keten van verdere schokken, die niet meer waren te stoppen.
Opmerking:
Epilepsie is geen eigen doorgaande "ziekte", maar een chronisch terugkerende "genezingsverloops-constellatie" (hangende genezing).
De epileptische crisis treedt op het dieptepunt van de vagotonie in de genezingsfase na een motorisch conflict op.
De conflict-inhoud is: niet te kunnen ontkomen of meekomen (benen), niet te kunnen vasthouden of afweren (armen, handen), niet te kunnen uitwijken (schouder/rugspieren) of zich geen raad meer weten (verlamming van de benen).
Bij de motorische conflicten is er altijd het grote gevaar, dat bij de patiënten meestal door een diagnose-schok (bv. "U heeft MS") een tweede motorisch conflict inslaat. Het betreft dan hoofdzakelijk de benen, omdat men hen vertelt, dat ze voor de rest van hun leven in een rolstoel zullen zitten. Van dit conflict komen de patiënten dan gewoonlijk nooit meer los.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De patiënt hielp zijn vriend bij de bouw van een huis, waarbij het volgende gebeurde: Het trappenhuis was al bekist en de betonmortel werd juist omhoog gepompt. Plotseling begaf de bekisting het en alles stortte in. De patiënt viel twee verdiepingen naar beneden en werd daar onder het beton bedolven.
Hij leed daarbij, wat men zich zeer goed kan voorstellen, een doodsangst-conflict, want het duurde een eeuwigheid, voordat men hem onder het beton en het bekistingsmateriaal vond en had bevrijd.
Eigenlijk had hij niets, buiten een paar schrammen.
Hij droomde echter wekenlang, dat hij weer bedolven was en werd dan badend in het zweet wakker.
Op een dag rijdt hij met zijn tractor in het bos om hout te halen. Plotseling rijdt hij tegen een boom.
Zijn beide zonen, die achter op de tractor zaten, sprongen eraf om na te zien, wat er was gebeurd. Ze vonden hun vader verkrampt met het schuim op de mond achter het stuur.
In het ziekenhuis stelde men de diagnose epilepsie.
Er werd ook nog een computertomogram van de hersenen gemaakt.
Men diagnostiseerde "een hypodense zone met perifocaal oedeem", oftewel Hamerse Haard, die men voor de oorzaak van het ongeluk hield.
De longkanker had men tot op dan nog geheel niet ontdekt.
Echter nu volgde de ene schok na schok.
De diagnose "epilepsie-lijder" en dat hij daarom zijn rijbewijs moest afgeven, was voor de patiënt een nieuw DHS want hij woonde op het land en kon enkel met de auto naar zijn werk gaan.
Toen men uiteindelijk de longkanker ontdekte, veroorzaakte dat een keten van verdere schokken, die niet meer waren te stoppen.
Opmerking:
Epilepsie is geen eigen doorgaande "ziekte", maar een chronisch terugkerende "genezingsverloops-constellatie" (hangende genezing).
De epileptische crisis treedt op het dieptepunt van de vagotonie in de genezingsfase na een motorisch conflict op.
De conflict-inhoud is: niet te kunnen ontkomen of meekomen (benen), niet te kunnen vasthouden of afweren (armen, handen), niet te kunnen uitwijken (schouder/rugspieren) of zich geen raad meer weten (verlamming van de benen).
Bij de motorische conflicten is er altijd het grote gevaar, dat bij de patiënten meestal door een diagnose-schok (bv. "U heeft MS") een tweede motorisch conflict inslaat. Het betreft dan hoofdzakelijk de benen, omdat men hen vertelt, dat ze voor de rest van hun leven in een rolstoel zullen zitten. Van dit conflict komen de patiënten dan gewoonlijk nooit meer los.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Rijpingsontwikkelingsstop - door schizofrene constellatie
Een acht-jarige jongen, die tot dan volgens zijn leeftijd normaal was ontwikkeld, raakte van het ene moment op het andere in de schizofrene constellatie.
Dat gebeurde als volgt: De ouders wilde 's avonds naar een kleine party met vrienden. Om middernacht wilden ze terug zijn.
Ze vroegen een 18-jarige nicht, om op de woning te passen, terwijl de beide kinderen, de 13-jarige dochter en de destijds 8-jarige broer zouden slapen.
Amper waren de ouders vertrokken, of de beide kinderen kropen weer uit hun bed en haalde de nicht over om televisie te mogen kijken.
Ze wilden de ouders daar ook niets van vertellen.
Op de televisie liep een griezelige horrorfilm, waarin kinderen 's nachts uit hun bed werden ontvoerd. De kidnapper kwam zachtjes door de slaapkamerdeur en pakte dan zijn slachtoffer van achter. De beide meisjes van 18 en 13 genoten van de griezelfilm. De 8-jarige jongen geloofde het echter blindelings, zoals we dat later reconstrueerden. Hij keek met wijd opengesperde verschrikte ogen achter de sofa vandaan en leed direct meerdere conflicten. Daarmee was hij ogenblikkelijk in de schizofrene grote hersenschors-constellatie.
Vanaf dat moment wilde hij iedere nacht bij zijn moeder in bed slapen, wat bij een 8-jarige jongen nog net tolereerbaar is. Maar hij wil nu als bijna 13-jarig nog steeds bij zijn moeder in bed slapen. Zijn moeder zegt: "Hij is als een 8 jarige!"
Een jaar geleden probeerde men de jongen uit het bed van de moeder te krijgen. De jongen kreeg vervolgens absences gecombineerd met motorische epilepsie. Bij de aanvallen verdraaide hij de ogen altijd naar boven. Dat hij de ogen naar boven verdraaide, had een reden:
Toen men hem weer in zijn eigen bed gestopt had, lag hij met zijn hoofd naar de deur. Zo kon hij iemand, die 's nachts stil door de kinderslaapkamer-deur binnen kwam, om bijvoorbeeld iets te halen, eerst zien, als deze aan het hoofdeinde van zijn bed verscheen. Natuurlijk dacht hij, zoals hij later trouwhartig vertelde, altijd aan de boze kidnapper uit de horrorfilm. Als hij zijn absences met oogverdraaiing kreeg, dan kon de "arme jongen" natuurlijk direct weer bij zijn moeder in bed slapen.
In de school krijgt hij vaak aanvallen, men houdt daar rekening mee.
Hij zit met 13-jarigen in de klas en gedraagt zich als een 8-jarige. Hij is echter de primus van de klas.
De ouders kwamen vertwijfeld bij mijn vrienden. Geen arts had hun raad kunnen geven. Altijd ging het alleen om verschillende tabletten, die hij zou moeten hebben. De jongen werd onder de diagnose "epileptische aanvallen met absences" behandeld.
Toen we allen tezamen de griezelfilm als de oorzaak van het geheel hadden gevonden en de jongen dit ook bevestigde, maar vroeger met geen woord daarover had gesproken, was dat voor de beide ouders een grote opluchting.
Nu wist men toch tenminste, waar men moest beginnen!
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een acht-jarige jongen, die tot dan volgens zijn leeftijd normaal was ontwikkeld, raakte van het ene moment op het andere in de schizofrene constellatie.
Dat gebeurde als volgt: De ouders wilde 's avonds naar een kleine party met vrienden. Om middernacht wilden ze terug zijn.
Ze vroegen een 18-jarige nicht, om op de woning te passen, terwijl de beide kinderen, de 13-jarige dochter en de destijds 8-jarige broer zouden slapen.
Amper waren de ouders vertrokken, of de beide kinderen kropen weer uit hun bed en haalde de nicht over om televisie te mogen kijken.
Ze wilden de ouders daar ook niets van vertellen.
Op de televisie liep een griezelige horrorfilm, waarin kinderen 's nachts uit hun bed werden ontvoerd. De kidnapper kwam zachtjes door de slaapkamerdeur en pakte dan zijn slachtoffer van achter. De beide meisjes van 18 en 13 genoten van de griezelfilm. De 8-jarige jongen geloofde het echter blindelings, zoals we dat later reconstrueerden. Hij keek met wijd opengesperde verschrikte ogen achter de sofa vandaan en leed direct meerdere conflicten. Daarmee was hij ogenblikkelijk in de schizofrene grote hersenschors-constellatie.
Vanaf dat moment wilde hij iedere nacht bij zijn moeder in bed slapen, wat bij een 8-jarige jongen nog net tolereerbaar is. Maar hij wil nu als bijna 13-jarig nog steeds bij zijn moeder in bed slapen. Zijn moeder zegt: "Hij is als een 8 jarige!"
Een jaar geleden probeerde men de jongen uit het bed van de moeder te krijgen. De jongen kreeg vervolgens absences gecombineerd met motorische epilepsie. Bij de aanvallen verdraaide hij de ogen altijd naar boven. Dat hij de ogen naar boven verdraaide, had een reden:
Toen men hem weer in zijn eigen bed gestopt had, lag hij met zijn hoofd naar de deur. Zo kon hij iemand, die 's nachts stil door de kinderslaapkamer-deur binnen kwam, om bijvoorbeeld iets te halen, eerst zien, als deze aan het hoofdeinde van zijn bed verscheen. Natuurlijk dacht hij, zoals hij later trouwhartig vertelde, altijd aan de boze kidnapper uit de horrorfilm. Als hij zijn absences met oogverdraaiing kreeg, dan kon de "arme jongen" natuurlijk direct weer bij zijn moeder in bed slapen.
In de school krijgt hij vaak aanvallen, men houdt daar rekening mee.
Hij zit met 13-jarigen in de klas en gedraagt zich als een 8-jarige. Hij is echter de primus van de klas.
De ouders kwamen vertwijfeld bij mijn vrienden. Geen arts had hun raad kunnen geven. Altijd ging het alleen om verschillende tabletten, die hij zou moeten hebben. De jongen werd onder de diagnose "epileptische aanvallen met absences" behandeld.
Toen we allen tezamen de griezelfilm als de oorzaak van het geheel hadden gevonden en de jongen dit ook bevestigde, maar vroeger met geen woord daarover had gesproken, was dat voor de beide ouders een grote opluchting.
Nu wist men toch tenminste, waar men moest beginnen!
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De ene na de andere aanrijding
Een expeditie-leidster beleefde een aanrijding met haar auto. Er reed een bus van achter in op haar wagen.
Ze zag de bus in haar achteruitkijkspiegel "op zich toe rollen".
Omdat ze linkshandig is, reageerde ze met dit schrikangst-conflict en frontaalangst-conflict op de overeenkomende HH rechts frontaal.
Toen de zaak eindelijk uit de wereld was geholpen, whiplash en verzekeringsafwikkeling inbegrepen, vond men gelukkig niet het bijbehorende bronchiaal-carcinoom, ondanks hoesten, en de bijbehorende kiemboog-cysten, daarvoor echter de beide Hamerse Haarden in de hersenen. Ze werden natuurlijk direct tot "hersentumoren" verklaard en operatief verwijdert.
Enige jaren later leed ze bijna exact hetzelfde ongeval, alleen was het dit keer geen bus. Het liep nagenoeg identiek af als bij de eerste keer.
In de neuro-chirurgische kliniek zeiden de artsen, de tumor rechts zou zijn bijgegroeid.
Weer werd de patiënte geopereerd.
Het hele verhaal gebeurde nog een derde keer en ze werd, nadat ze het conflict weer had opgelost, voor de derde maal aan dezelfde plaats geopereerd, omdat de "hersentumor" alweer zou zijn bijgegroeid.
De laatste tijd had ze meerdere "bijna-aanrijdingen" beleefd.
Intussen is ze allergisch (spoor) voor aanrijdingen.
Enkele malen had het maar een haar gescheeld.
Nu zou ze voor de vierde keer worden geopereerd, gepaard gaande met chemo en bestraling, want deze keer had men de kiemboog-cyste en de longverandering gevonden, die men nu als "metastasen" van de "hersentumor" verklaarde. Toen leerde ze gelukkig de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE kennen. Nu rijdt de patiënt consequent niet meer zelf auto.
Opmerking:
Hersentumoren bestaan per definitie niet, want hersencellen kunnen zich na de geboorte helemaal niet meer delen, ook niet onder voorwaarden, die tot nu toe ten onrechte als hersentumoren werden vastgesteld.
Wat zich kan vermeerderen, is onschadelijk glia, bindweefsel van de hersenen, dat precies dezelfde functie heeft als het bindweefsel van ons lichaam.
Het bijzondere weerstandsvermogen van de hersenen met biologische conflicten om te gaan ligt in zijn vermogen, de HH weer te kunnen genezen.
Dat doen de hersenen om te beginnen met behulp van oedeem in de pcl-fase, en later met het begin van de epilept. crisis, wordt er dan onschadelijk hersen-bindweefsel, glia ingelegd, met de reparatie van de HH tot doel.
Oneindig veel mensen, die het geluk hadden, dat deze onterechterwijze als hersentumoren miskende onschadelijke overblijfselen van een kankergebeuren bij hun nooit werden ontdekt, dragen ze tientallen jaren met zich mee, zonder of met slechts geringe cerebrale storingen.
Met uitzondering van de paralyses (verlammingen) worden de meeste cerebrale processen van de kanker eerst in de genezingsfase bemerkt.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een expeditie-leidster beleefde een aanrijding met haar auto. Er reed een bus van achter in op haar wagen.
Ze zag de bus in haar achteruitkijkspiegel "op zich toe rollen".
Omdat ze linkshandig is, reageerde ze met dit schrikangst-conflict en frontaalangst-conflict op de overeenkomende HH rechts frontaal.
Toen de zaak eindelijk uit de wereld was geholpen, whiplash en verzekeringsafwikkeling inbegrepen, vond men gelukkig niet het bijbehorende bronchiaal-carcinoom, ondanks hoesten, en de bijbehorende kiemboog-cysten, daarvoor echter de beide Hamerse Haarden in de hersenen. Ze werden natuurlijk direct tot "hersentumoren" verklaard en operatief verwijdert.
Enige jaren later leed ze bijna exact hetzelfde ongeval, alleen was het dit keer geen bus. Het liep nagenoeg identiek af als bij de eerste keer.
In de neuro-chirurgische kliniek zeiden de artsen, de tumor rechts zou zijn bijgegroeid.
Weer werd de patiënte geopereerd.
Het hele verhaal gebeurde nog een derde keer en ze werd, nadat ze het conflict weer had opgelost, voor de derde maal aan dezelfde plaats geopereerd, omdat de "hersentumor" alweer zou zijn bijgegroeid.
De laatste tijd had ze meerdere "bijna-aanrijdingen" beleefd.
Intussen is ze allergisch (spoor) voor aanrijdingen.
Enkele malen had het maar een haar gescheeld.
Nu zou ze voor de vierde keer worden geopereerd, gepaard gaande met chemo en bestraling, want deze keer had men de kiemboog-cyste en de longverandering gevonden, die men nu als "metastasen" van de "hersentumor" verklaarde. Toen leerde ze gelukkig de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE kennen. Nu rijdt de patiënt consequent niet meer zelf auto.
Opmerking:
Hersentumoren bestaan per definitie niet, want hersencellen kunnen zich na de geboorte helemaal niet meer delen, ook niet onder voorwaarden, die tot nu toe ten onrechte als hersentumoren werden vastgesteld.
Wat zich kan vermeerderen, is onschadelijk glia, bindweefsel van de hersenen, dat precies dezelfde functie heeft als het bindweefsel van ons lichaam.
Het bijzondere weerstandsvermogen van de hersenen met biologische conflicten om te gaan ligt in zijn vermogen, de HH weer te kunnen genezen.
Dat doen de hersenen om te beginnen met behulp van oedeem in de pcl-fase, en later met het begin van de epilept. crisis, wordt er dan onschadelijk hersen-bindweefsel, glia ingelegd, met de reparatie van de HH tot doel.
Oneindig veel mensen, die het geluk hadden, dat deze onterechterwijze als hersentumoren miskende onschadelijke overblijfselen van een kankergebeuren bij hun nooit werden ontdekt, dragen ze tientallen jaren met zich mee, zonder of met slechts geringe cerebrale storingen.
Met uitzondering van de paralyses (verlammingen) worden de meeste cerebrale processen van de kanker eerst in de genezingsfase bemerkt.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Slaapt hij nog met Ursel?
Een 33-jarige jonge vrouw betrapt haar 20 jaar oudere vriend, met wie zij een 14 jarig kind had en waarmee zij sinds 15 jaar haar hele leven deelde, flagrant met haar beste vriendin. Haar stereotype vraag klonk sindsdien steeds:
'Slaapt hij nog met Ursel?', die intussen van de echtgenoot van de patiënte zwanger was.
De patiënte leed dientengevolge aan een baarmoederhalskanker. Toen de arts haar de diagnose mededeelde, raakte ze in panische angst en enkele weken later stelde men longkanker vast.
Ik regel een gesprek tussen de patiënte en haar vriend, die haar daarbij stellig belooft, nooit meer met Ursel te zullen slapen en bovendien belooft hij hun 14-jarige zoon wettig aan te nemen, wat hij tot dusverre niet had gedaan. Vervolgens kwam het tot een oplossing van het seksuele conflict en tot een rechter hartfalen, met een acute longenembolie.
Deze toestand konden we met hoge doses van cortison onder controle krijgen. De patiënte, die enkel nog vel over been was, nam weer aan gewicht toe, ging naar huis naar haar moeder en kon weldra weer wandelingen maken.
Op een dag ervoer ze, dat haar vriend weer met Ursel had geslapen en bovendien haar gehele bankrekening had geplunderd.
Het kwam tot een vreselijke conflict-recidief-DHS
Weer nam ze aan gewicht af en ze belandde in de postmortale schizofrene constellatie
(rechter en linker territorium-relais) resp.
door benadrukking van de linker zijde in de suïcidale constellatie manisch-autistische constellatie (strottenhoofd-relais en maag- en galgang-relais)
zweefconstellatie (bronchiaal-relais en strottenhoofd-relais)
Ze sprak als in een waan enkel van de dood en dat haar vriend met Ursel zou slapen. In deze waan maakte ze op een dag zelf een einde aan haar leven en sprong ze in suïcidale constellatie van het balkon.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een 33-jarige jonge vrouw betrapt haar 20 jaar oudere vriend, met wie zij een 14 jarig kind had en waarmee zij sinds 15 jaar haar hele leven deelde, flagrant met haar beste vriendin. Haar stereotype vraag klonk sindsdien steeds:
'Slaapt hij nog met Ursel?', die intussen van de echtgenoot van de patiënte zwanger was.
De patiënte leed dientengevolge aan een baarmoederhalskanker. Toen de arts haar de diagnose mededeelde, raakte ze in panische angst en enkele weken later stelde men longkanker vast.
Ik regel een gesprek tussen de patiënte en haar vriend, die haar daarbij stellig belooft, nooit meer met Ursel te zullen slapen en bovendien belooft hij hun 14-jarige zoon wettig aan te nemen, wat hij tot dusverre niet had gedaan. Vervolgens kwam het tot een oplossing van het seksuele conflict en tot een rechter hartfalen, met een acute longenembolie.
Deze toestand konden we met hoge doses van cortison onder controle krijgen. De patiënte, die enkel nog vel over been was, nam weer aan gewicht toe, ging naar huis naar haar moeder en kon weldra weer wandelingen maken.
Op een dag ervoer ze, dat haar vriend weer met Ursel had geslapen en bovendien haar gehele bankrekening had geplunderd.
Het kwam tot een vreselijke conflict-recidief-DHS
Weer nam ze aan gewicht af en ze belandde in de postmortale schizofrene constellatie
(rechter en linker territorium-relais) resp.
door benadrukking van de linker zijde in de suïcidale constellatie manisch-autistische constellatie (strottenhoofd-relais en maag- en galgang-relais)
zweefconstellatie (bronchiaal-relais en strottenhoofd-relais)
Ze sprak als in een waan enkel van de dood en dat haar vriend met Ursel zou slapen. In deze waan maakte ze op een dag zelf een einde aan haar leven en sprong ze in suïcidale constellatie van het balkon.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De burgemeesterverkiezingen
Een 78 jarige burgemeester van een buurland, die sinds meer dan 50 jaar burgemeester van zijn dorpsgemeente was, stelde zich nogmaals verkiesbaar. Omdat hij zeer geliefd was (conservatief), was een overwinning van zijn socialistische rivaal zeer twijfelachtig.
Toen de verkiezingen voorbij waren en men bij het tellen van de stemmen was, stormde plotseling de tegenstander de zaal in, trok alle stembussen van de tafels en riep: "Dat is alles manipulatie en bedrog, de verkiezingen zijn ongeldig!"
De burgemeester was versteend van schrik en ontzetting. Hij was ontzet vanwege de beledigende veronderstelling, omdat hij zich wat zijn persoon aanging, niet van de minste schuld bewust was!
Het bleek een complot te zijn. Want de jonge pastoor, bij wie een nicht van de rivaal als huishoudster werkte, koos partij voor de rivaal van de burgemeester.
De socialistische kandidaat zette nu, samen met de pastoor, een lastercampagne tegen de oude burgemeester in gang.
Het hoofd van het departement schreef nieuwe verkiezingen uit. Een klassiek territoriumconflict!
De oude burgemeester had in de 4 maanden tot de herverkiezingen sterke angina pectoris aanvallen, die men toeschreef aan de opwinding.
Doch hij had zich reeds een favoriet en voorbestemde opvolger uitgezocht, die gelijktijdig de neef van de concurrent was. Hij gaf natuurlijk niet op, maar verzocht de opvolger tot aan de volgende verkiezingen 'op te bouwen'.
Maar kort voor de verkiezingen stierf de favoriet van de burgemeester.
Een zware slag - een definitief territoriumverlies!
Hij vermoedde al, dat de gemeente binnen onafzienbare tijd voor de conservatieven verloren zou gaan, temeer omdat de socialistische tegenstander nu steeds vaster in het zadel kwam.
Weer kreeg de burgemeester angina pectoris aanvallen.
Maar na enkele maanden gaf hij op en besloot vrede te sluiten met zijn rivaal. Hij schreef de tegenstander een brief en bood hem tot ieders grote verbazing de vrede aan.
Onafhankelijk van hem was ook zijn echtgenote tot hetzelfde besluit gekomen.
Na de zondagse kerkdienst ging ze uitdagend voor de kerkdeuren op de moeder van de tegenstander toe en gaf haar een kus.
Sinds de oud-burgemeester geresigneerd had en zijn persoonlijke innerlijke rust had gevonden, had hij ook geen angina pectoris aanvallen meer.
Enkele weken later stierf hij aan een hartinfarct.
De strijd om het territorium was definitief beslist en met de val van de verliezer geëindigd.
Dit geval is evenzo een typisch voorbeeld voor een territoriumconflict. Men ziet letterlijk een oude aanvoerder van een roedel herten voor zich, die zijn territorium niet meer kan verdedigen en door een hert, dat jonger en sterker is, uit het territorium wordt verjaagd.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een 78 jarige burgemeester van een buurland, die sinds meer dan 50 jaar burgemeester van zijn dorpsgemeente was, stelde zich nogmaals verkiesbaar. Omdat hij zeer geliefd was (conservatief), was een overwinning van zijn socialistische rivaal zeer twijfelachtig.
Toen de verkiezingen voorbij waren en men bij het tellen van de stemmen was, stormde plotseling de tegenstander de zaal in, trok alle stembussen van de tafels en riep: "Dat is alles manipulatie en bedrog, de verkiezingen zijn ongeldig!"
De burgemeester was versteend van schrik en ontzetting. Hij was ontzet vanwege de beledigende veronderstelling, omdat hij zich wat zijn persoon aanging, niet van de minste schuld bewust was!
Het bleek een complot te zijn. Want de jonge pastoor, bij wie een nicht van de rivaal als huishoudster werkte, koos partij voor de rivaal van de burgemeester.
De socialistische kandidaat zette nu, samen met de pastoor, een lastercampagne tegen de oude burgemeester in gang.
Het hoofd van het departement schreef nieuwe verkiezingen uit. Een klassiek territoriumconflict!
De oude burgemeester had in de 4 maanden tot de herverkiezingen sterke angina pectoris aanvallen, die men toeschreef aan de opwinding.
Doch hij had zich reeds een favoriet en voorbestemde opvolger uitgezocht, die gelijktijdig de neef van de concurrent was. Hij gaf natuurlijk niet op, maar verzocht de opvolger tot aan de volgende verkiezingen 'op te bouwen'.
Maar kort voor de verkiezingen stierf de favoriet van de burgemeester.
Een zware slag - een definitief territoriumverlies!
Hij vermoedde al, dat de gemeente binnen onafzienbare tijd voor de conservatieven verloren zou gaan, temeer omdat de socialistische tegenstander nu steeds vaster in het zadel kwam.
Weer kreeg de burgemeester angina pectoris aanvallen.
Maar na enkele maanden gaf hij op en besloot vrede te sluiten met zijn rivaal. Hij schreef de tegenstander een brief en bood hem tot ieders grote verbazing de vrede aan.
Onafhankelijk van hem was ook zijn echtgenote tot hetzelfde besluit gekomen.
Na de zondagse kerkdienst ging ze uitdagend voor de kerkdeuren op de moeder van de tegenstander toe en gaf haar een kus.
Sinds de oud-burgemeester geresigneerd had en zijn persoonlijke innerlijke rust had gevonden, had hij ook geen angina pectoris aanvallen meer.
Enkele weken later stierf hij aan een hartinfarct.
De strijd om het territorium was definitief beslist en met de val van de verliezer geëindigd.
Dit geval is evenzo een typisch voorbeeld voor een territoriumconflict. Men ziet letterlijk een oude aanvoerder van een roedel herten voor zich, die zijn territorium niet meer kan verdedigen en door een hert, dat jonger en sterker is, uit het territorium wordt verjaagd.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Voorbeeld van een territoriumconflict
De patiënt, die ik in het kader van mijn hartinfarctstudie (1994) in Wenen aan de universiteitskliniek van Erlangen in zijn patiëntenkamer kon onderzoeken, had een acuut hartinfarct geleden.
Hij moest dus een territoriumconflict met DHS hebben gehad.
In het bijzijn van de afdelingsarts vroeg ik hem, wanneer en welk territoriumconflict hij had geleden.
Antwoord: "Geen, ik ben een succesvolle kastelein, de notabelen van het hele dorp zijn bij mij te gast, ik heb twee gezonde kinderen, een goede vrouw, geen geldzorgen en alles is in orde. Van een territoriumconflict kan geen sprake zijn."
Dan vroeg ik hem, sinds wanneer hij dan aan gewicht heeft toegenomen.
Antwoord: "Sinds 6 weken."
Aan het ECG kon ik redelijk beoordelen, dat het hartinfarct niet bijzonder zwaar geweest kon zijn.
Ik rekende: voor ongeveer 6 weken moet de conflictoplossing zijn geweest. Het conflict kon hoogstens 3 tot 4 maanden hebben geduurd.
Ik zei vervolgens tegen hem: "Voor ongeveer 6 maanden moet er iets ergs zijn gebeurd, wat U vele slapeloze nachten heeft bezorgd en voor 6 of 8 weken was het geval geëindigd."
"Tja dokter, nu U zo vraagt. Maar nee, ik kan mij niet voorstellen, dat men van zoiets een hartinfarct kan krijgen."
Het volgende was het geval:
De grote trots van de patiënt was een volière met exotische vogels. Al zijn bevriende gasten mochten deze vogels bewonderen.
Hij was niet zuinig geweest, zelfs zeldzame soorten waren erbij. Voor het ontbijt ging hij er al heen een bekeek zijn vogels. Het waren er ondertussen ongeveer 30.
Op een morgen komt hij zoals gewoonlijk kijken en zijn mond valt open van verbazing: tot op één kleine vogeltje na waren alle vogels verdwenen.
"Dieven", was zijn eerste gedachte en dit vormde zijn DHS
"Dieven hebben in mijn territorium ingebroken."
De buren kwamen en men onderzocht de hele voliëre.
Uiteindelijk vond men een heel klein gaatje onder de volière doorgegraven. Een ervaren boer zei maar één woord: "wezel."
Vanaf dat moment had de patiënt maar één gedacht: de wezel vangen. Het lukte hem ook na enige mislukkingen de wezel in een val te vangen.
Nu pas kon hij eraan beginnen, de volière om te bouwen en zo te zeggen 'wezelveilig' te maken en nieuwe vogels te kopen.
Na ongeveer drieënhalve maand was alles weer in orde en werd het conflict definitief opgelost. daarna leed hij zijn hartinfarct.
Als hij het geval achteraf overdenkt, was hij in de conflict-actieve tijd zo trots geweest, dat hij een paar kilo had afgenomen. Maar nu was zijn gewicht teruggekomen en zelfs nog een paar kilo extra.
De afdelingsarts van de universiteitskliniek van Erlangen, die het hele gesprek had bijgewoond, viel de mond open van verbazing.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De patiënt, die ik in het kader van mijn hartinfarctstudie (1994) in Wenen aan de universiteitskliniek van Erlangen in zijn patiëntenkamer kon onderzoeken, had een acuut hartinfarct geleden.
Hij moest dus een territoriumconflict met DHS hebben gehad.
In het bijzijn van de afdelingsarts vroeg ik hem, wanneer en welk territoriumconflict hij had geleden.
Antwoord: "Geen, ik ben een succesvolle kastelein, de notabelen van het hele dorp zijn bij mij te gast, ik heb twee gezonde kinderen, een goede vrouw, geen geldzorgen en alles is in orde. Van een territoriumconflict kan geen sprake zijn."
Dan vroeg ik hem, sinds wanneer hij dan aan gewicht heeft toegenomen.
Antwoord: "Sinds 6 weken."
Aan het ECG kon ik redelijk beoordelen, dat het hartinfarct niet bijzonder zwaar geweest kon zijn.
Ik rekende: voor ongeveer 6 weken moet de conflictoplossing zijn geweest. Het conflict kon hoogstens 3 tot 4 maanden hebben geduurd.
Ik zei vervolgens tegen hem: "Voor ongeveer 6 maanden moet er iets ergs zijn gebeurd, wat U vele slapeloze nachten heeft bezorgd en voor 6 of 8 weken was het geval geëindigd."
"Tja dokter, nu U zo vraagt. Maar nee, ik kan mij niet voorstellen, dat men van zoiets een hartinfarct kan krijgen."
Het volgende was het geval:
De grote trots van de patiënt was een volière met exotische vogels. Al zijn bevriende gasten mochten deze vogels bewonderen.
Hij was niet zuinig geweest, zelfs zeldzame soorten waren erbij. Voor het ontbijt ging hij er al heen een bekeek zijn vogels. Het waren er ondertussen ongeveer 30.
Op een morgen komt hij zoals gewoonlijk kijken en zijn mond valt open van verbazing: tot op één kleine vogeltje na waren alle vogels verdwenen.
"Dieven", was zijn eerste gedachte en dit vormde zijn DHS
"Dieven hebben in mijn territorium ingebroken."
De buren kwamen en men onderzocht de hele voliëre.
Uiteindelijk vond men een heel klein gaatje onder de volière doorgegraven. Een ervaren boer zei maar één woord: "wezel."
Vanaf dat moment had de patiënt maar één gedacht: de wezel vangen. Het lukte hem ook na enige mislukkingen de wezel in een val te vangen.
Nu pas kon hij eraan beginnen, de volière om te bouwen en zo te zeggen 'wezelveilig' te maken en nieuwe vogels te kopen.
Na ongeveer drieënhalve maand was alles weer in orde en werd het conflict definitief opgelost. daarna leed hij zijn hartinfarct.
Als hij het geval achteraf overdenkt, was hij in de conflict-actieve tijd zo trots geweest, dat hij een paar kilo had afgenomen. Maar nu was zijn gewicht teruggekomen en zelfs nog een paar kilo extra.
De afdelingsarts van de universiteitskliniek van Erlangen, die het hele gesprek had bijgewoond, viel de mond open van verbazing.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Een oud bronchiaal-carcinoom
De patiënt was openbaar aanklager en stond als bijzonder fel bekend.
Het DHS leed hij na een heftig ambtelijk meningsverschil met zijn chef, de procureur-generaal.
De patiënt sprong daarbij opgewonden op, rende uit het vertrek en schreeuwde: "Wat denkt U eigenlijk wel, met U communiceer ik uitsluitend nog schriftelijk!"
Dat hield hij dan ook vijf maanden vol tot zijn pensionering.
Zijn pensioen was voor hem de conflictoplossing.
De diagnose werd echter per toeval opgemerkt.
Zijn lievelingsdochter zou zich verkiesbaar stellen.
Daar zette dit anders zo lieve dochtertje zich tegen hem op en beet flink van zich af: "Je hebt op de juiste tijden nog nooit met mij gesproken, nu heb ik je raad ook niet meer nodig."
Patiënt: "Dat heeft mij diep geraakt, dat had zich voor het gerecht nog niemand gepermitteerd."
Hij leed een eigenwaarde-inbreuk in de vader-dochter verhouding.
Na de verzoening kreeg hij pijn in het linker schouderblad, histologisch als kanker gediagnosticeerd.
Nu vond men ook het oude bronchiaal-ca, dat in werkelijkheid allang genezen en volledig onschuldig was, ook nooit klachten had gegeven.
Hij kwam naar mij en vroeg, wat hij moest doen.
Ik zei: "niets, verheugt U zich, dat beide conflicten zijn opgelost.
Als U niets doet, zal U ook niets gebeuren."
Hij schudde het hoofd en zei: "Dat doet mij goed, dat zou mooi zijn."
De familieraad besliste echter anders.
Een eerbare openbaar aanklager moet ook een van de staat opgelegde kankertherapie ondergaan.
Zijn vriend, een slimme, eveneens gepensioneerde openbaar aanklager, was vertwijfeld. Hij moest toezien, hoe zijn vriend zich met chemo en bestraling dood liet behandelen en kon niets doen.
Opmerking:
Het interbronchiale platenepitheel-ca, ook kort bronchiaal-ca genoemd, behoort het buitenste kiemblad toe en wordt vanuit de grote hersenen gestuurd.
Het is dus een ulcusgebeuren, d.w.z. er vormt zich in de conflict-actieve fase geen tumor maar een ulcus (zweer) in de bronchiaalslijmvlies.
In de genezingsfase wordt de bronchus door slijmvlieszwelling bedekt. Daardoor ontstaat een atelectase (= een geheel of gedeeltelijke luchtledigheid) die het hoesten veroorzaakt.
De tragedie is dat het bronchiaal-ca in bijna alle gevallen pas in deze fase wordt ontdekt.
Zouden deze patiënten al voor een academisch medisch negatieve diagnose en prognose de weg naar de Germaanse Nieuwe Geneeskunde hebben gevonden, dan zouden 95% van deze patiënten, die zich tenslotte al in de genezingsfase bevinden, overleven.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
De patiënt was openbaar aanklager en stond als bijzonder fel bekend.
Het DHS leed hij na een heftig ambtelijk meningsverschil met zijn chef, de procureur-generaal.
De patiënt sprong daarbij opgewonden op, rende uit het vertrek en schreeuwde: "Wat denkt U eigenlijk wel, met U communiceer ik uitsluitend nog schriftelijk!"
Dat hield hij dan ook vijf maanden vol tot zijn pensionering.
Zijn pensioen was voor hem de conflictoplossing.
De diagnose werd echter per toeval opgemerkt.
Zijn lievelingsdochter zou zich verkiesbaar stellen.
Daar zette dit anders zo lieve dochtertje zich tegen hem op en beet flink van zich af: "Je hebt op de juiste tijden nog nooit met mij gesproken, nu heb ik je raad ook niet meer nodig."
Patiënt: "Dat heeft mij diep geraakt, dat had zich voor het gerecht nog niemand gepermitteerd."
Hij leed een eigenwaarde-inbreuk in de vader-dochter verhouding.
Na de verzoening kreeg hij pijn in het linker schouderblad, histologisch als kanker gediagnosticeerd.
Nu vond men ook het oude bronchiaal-ca, dat in werkelijkheid allang genezen en volledig onschuldig was, ook nooit klachten had gegeven.
Hij kwam naar mij en vroeg, wat hij moest doen.
Ik zei: "niets, verheugt U zich, dat beide conflicten zijn opgelost.
Als U niets doet, zal U ook niets gebeuren."
Hij schudde het hoofd en zei: "Dat doet mij goed, dat zou mooi zijn."
De familieraad besliste echter anders.
Een eerbare openbaar aanklager moet ook een van de staat opgelegde kankertherapie ondergaan.
Zijn vriend, een slimme, eveneens gepensioneerde openbaar aanklager, was vertwijfeld. Hij moest toezien, hoe zijn vriend zich met chemo en bestraling dood liet behandelen en kon niets doen.
Opmerking:
Het interbronchiale platenepitheel-ca, ook kort bronchiaal-ca genoemd, behoort het buitenste kiemblad toe en wordt vanuit de grote hersenen gestuurd.
Het is dus een ulcusgebeuren, d.w.z. er vormt zich in de conflict-actieve fase geen tumor maar een ulcus (zweer) in de bronchiaalslijmvlies.
In de genezingsfase wordt de bronchus door slijmvlieszwelling bedekt. Daardoor ontstaat een atelectase (= een geheel of gedeeltelijke luchtledigheid) die het hoesten veroorzaakt.
De tragedie is dat het bronchiaal-ca in bijna alle gevallen pas in deze fase wordt ontdekt.
Zouden deze patiënten al voor een academisch medisch negatieve diagnose en prognose de weg naar de Germaanse Nieuwe Geneeskunde hebben gevonden, dan zouden 95% van deze patiënten, die zich tenslotte al in de genezingsfase bevinden, overleven.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer
Alcoholtest
Een patiënte had bij zichzelf een verandering in de mond bemerkt.
Ze ging naar het ziekenhuis in Hamburg om het te laten onderzoeken. Daar kreeg ze de diagnose: mondholte-platenepitheel-carcinoom (histologisch vastgesteld).
Men drong er op aan, om zich te laten opereren - natuurlijk ver in het gezonde, d.w.z. men wilde haar het halve gezicht wegsnijden.
De reeds geplande operatie werd echter kort ervoor verschoven, omdat er niet voldoende bloedreserve was. Daarom kon de patiënt tijdens het weekend nog naar huis. Haar broer gebruikte de gelegenheid en haalde haar over, om met hem naar Sassbach-Walden (Schwarzwald) naar mij te rijden. Ze stemde direct toe.
Het conflict hadden we snel gevonden, want het moest een oraal conflict zijn geweest (mond, tong). En dat was het ook.
De patiënte had bij een nachtelijke alcoholcontrole, waarbij ze 'in het pijpje moest blazen', haar rijbewijs verloren.
De medepassagier was een hoge politicus, die onbekend moest blijven.
Sindsdien kon de patiënte aan niets anders meer denken als aan het verlies van haar rijbewijs en hoe ze deze terug kon krijgen.
De patiënte begreep het direct en zei de operatie afspraak in Hamburg af.
In plaats daarvan werd met de patiënte en haar broer een strategieplan besproken voor het terugkrijgen van het rijbewijs.
Reeds na twee dagen meldde de broer, dat alles in orde was. De patiënte moest voor een eerste hulp test (ogentest) en gezondheidstest naar Karlsruhe komen.
Reeds na twee weken had ze haar rijbewijs weer terug.
Al na enkele dagen was een duidelijke teruggang van de geülcereerde slijmvliesverandering in het achterste rechter mondbereik te herkennen en na nog 3 maanden was er niets meer te zien.
De patiënt werd van prof. Becker, chef van de KNO-kliniek in Bonn grondig onderzocht, er was praktisch geen opvallende uitslag meer vast te stellen. In het legerziekenhuis in Hamburg had men haar echter het halve gezicht verwijderd.
De patiënte gaat het zeer goed. Ze werd intussen 40 x van alle mogelijke huisartsen, kliniekartsen en professoren opgebeld, dat ze zich onvoorwaardelijk moest laten opereren, bestralen of cytostaseren. Dit wees ze af.
Dit alles had de patiënte overigens zelf in een radio-interview verteld.
Opmerking:
In de conflict-actieve fase ontstaat een kleine of grotere slijmvlies-ulcus van het platenepitheel-mond of tongslijmvlies. Des te langer het conflict duurt, des te groter en dieper id de ulcus (zweer). In de genezingsfase komt het tot een sterke locale zwelling van het mondslijmvlies.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer en is ook op de video in downloads te bekijken.
Een patiënte had bij zichzelf een verandering in de mond bemerkt.
Ze ging naar het ziekenhuis in Hamburg om het te laten onderzoeken. Daar kreeg ze de diagnose: mondholte-platenepitheel-carcinoom (histologisch vastgesteld).
Men drong er op aan, om zich te laten opereren - natuurlijk ver in het gezonde, d.w.z. men wilde haar het halve gezicht wegsnijden.
De reeds geplande operatie werd echter kort ervoor verschoven, omdat er niet voldoende bloedreserve was. Daarom kon de patiënt tijdens het weekend nog naar huis. Haar broer gebruikte de gelegenheid en haalde haar over, om met hem naar Sassbach-Walden (Schwarzwald) naar mij te rijden. Ze stemde direct toe.
Het conflict hadden we snel gevonden, want het moest een oraal conflict zijn geweest (mond, tong). En dat was het ook.
De patiënte had bij een nachtelijke alcoholcontrole, waarbij ze 'in het pijpje moest blazen', haar rijbewijs verloren.
De medepassagier was een hoge politicus, die onbekend moest blijven.
Sindsdien kon de patiënte aan niets anders meer denken als aan het verlies van haar rijbewijs en hoe ze deze terug kon krijgen.
De patiënte begreep het direct en zei de operatie afspraak in Hamburg af.
In plaats daarvan werd met de patiënte en haar broer een strategieplan besproken voor het terugkrijgen van het rijbewijs.
Reeds na twee dagen meldde de broer, dat alles in orde was. De patiënte moest voor een eerste hulp test (ogentest) en gezondheidstest naar Karlsruhe komen.
Reeds na twee weken had ze haar rijbewijs weer terug.
Al na enkele dagen was een duidelijke teruggang van de geülcereerde slijmvliesverandering in het achterste rechter mondbereik te herkennen en na nog 3 maanden was er niets meer te zien.
De patiënt werd van prof. Becker, chef van de KNO-kliniek in Bonn grondig onderzocht, er was praktisch geen opvallende uitslag meer vast te stellen. In het legerziekenhuis in Hamburg had men haar echter het halve gezicht verwijderd.
De patiënte gaat het zeer goed. Ze werd intussen 40 x van alle mogelijke huisartsen, kliniekartsen en professoren opgebeld, dat ze zich onvoorwaardelijk moest laten opereren, bestralen of cytostaseren. Dit wees ze af.
Dit alles had de patiënte overigens zelf in een radio-interview verteld.
Opmerking:
In de conflict-actieve fase ontstaat een kleine of grotere slijmvlies-ulcus van het platenepitheel-mond of tongslijmvlies. Des te langer het conflict duurt, des te groter en dieper id de ulcus (zweer). In de genezingsfase komt het tot een sterke locale zwelling van het mondslijmvlies.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer en is ook op de video in downloads te bekijken.
De tumormerkers zijn omhoog gegaan
De patiënt (30 jaar) heeft als 12 jarige scholier het volgende moeten beleven: zijn beste vriend en hij wilde over de straat rennen. Hijzelf stopte op het laatste moment, de vriend rende verder en werd door een auto gegrepen (voor de ogen van de jongen), tot onkenbaar toegetakeld.
De jongen was destijds schreeuwend en in wilde paniek weggerend, had de hele dag door de omgeving gedoold, volledig verward.
Op dat moment leed de jongen een verliesconflict met een teelbal-carcinoom.
Hij voelde nadien altijd een kleine verharde plaats, zoiets als een klein hard knopje aan de linker testikel.
Met 29 jaar leed hij een kneuzing aan dezelfde testikel, als hij met zijn zitvlak op de rand van een aanhangwagen viel.
Er vormde zich een grote bloeduitstorting.
Als de bloeduitstorting weer iets was geminderd, kon men weer het kleine knopje voelen, dat daar al sinds 20 jaar zat.
De huisarts verwees hem door naar het ziekenhuis, met de vrees, dat er zich door de kneuzing een kanker ontwikkeld zou hebben.
In het ziekenhuis werd de patiënt geopereerd, de testikel verwijderd, resultaat: bloeduitstorting en 'een kleine kanker'.
Men zei, dat de kanker ingekapseld was, dus 'nog in het beginstadium' was!
Nu begon de lijdensweg van de patiënt.
Hij werd 'zekerheidshalve' met chemotherapie 'behandeld'.
Maar dat overleefde hij nog allemaal, herstelde zelfs weer daarvan, kon al weer wat werken.
Als hij daarna bruingebrand van een vakantie terugkeerde, ging hij niets vermoedend naar de nacontrole.
Daar werd hem gezegd, dat nu de 'tumormerkers' (CEA=Carcino-embryonale antigen) omhoog waren gegaan en de prognose vanaf nu slecht was.
De patiënt, die het eigenlijk weer echt goed ging, raakte op slag in volledige doodsangstpaniek met longkanker en werd nu nog verder met de meest radicale cytostatica 'behandeld'.
Door de bijwerkingen raakte hij steeds meer in doodsangstpaniek en dacht uiteindelijk dag en nacht aan niets anders meer dan aan zijn dood!
Drie maanden na de 'Tumormerker-diagnose' stierf hij.
opmerking:
Bij de diagnosestelling 'kanker' zijn het slechts 1 of 2% van de patiënten - die ook met reden - reeds longkanker vertonen.
. Echter twee tot drie weken later tonen de controles al bij 20 tot 40% van de patiënten longkanker aan; een teken voor het regelmatig door de (meest brutale) diagnosemededeling ingeslagen doodsangst-DHS
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer.
De patiënt (30 jaar) heeft als 12 jarige scholier het volgende moeten beleven: zijn beste vriend en hij wilde over de straat rennen. Hijzelf stopte op het laatste moment, de vriend rende verder en werd door een auto gegrepen (voor de ogen van de jongen), tot onkenbaar toegetakeld.
De jongen was destijds schreeuwend en in wilde paniek weggerend, had de hele dag door de omgeving gedoold, volledig verward.
Op dat moment leed de jongen een verliesconflict met een teelbal-carcinoom.
Hij voelde nadien altijd een kleine verharde plaats, zoiets als een klein hard knopje aan de linker testikel.
Met 29 jaar leed hij een kneuzing aan dezelfde testikel, als hij met zijn zitvlak op de rand van een aanhangwagen viel.
Er vormde zich een grote bloeduitstorting.
Als de bloeduitstorting weer iets was geminderd, kon men weer het kleine knopje voelen, dat daar al sinds 20 jaar zat.
De huisarts verwees hem door naar het ziekenhuis, met de vrees, dat er zich door de kneuzing een kanker ontwikkeld zou hebben.
In het ziekenhuis werd de patiënt geopereerd, de testikel verwijderd, resultaat: bloeduitstorting en 'een kleine kanker'.
Men zei, dat de kanker ingekapseld was, dus 'nog in het beginstadium' was!
Nu begon de lijdensweg van de patiënt.
Hij werd 'zekerheidshalve' met chemotherapie 'behandeld'.
Maar dat overleefde hij nog allemaal, herstelde zelfs weer daarvan, kon al weer wat werken.
Als hij daarna bruingebrand van een vakantie terugkeerde, ging hij niets vermoedend naar de nacontrole.
Daar werd hem gezegd, dat nu de 'tumormerkers' (CEA=Carcino-embryonale antigen) omhoog waren gegaan en de prognose vanaf nu slecht was.
De patiënt, die het eigenlijk weer echt goed ging, raakte op slag in volledige doodsangstpaniek met longkanker en werd nu nog verder met de meest radicale cytostatica 'behandeld'.
Door de bijwerkingen raakte hij steeds meer in doodsangstpaniek en dacht uiteindelijk dag en nacht aan niets anders meer dan aan zijn dood!
Drie maanden na de 'Tumormerker-diagnose' stierf hij.
opmerking:
Bij de diagnosestelling 'kanker' zijn het slechts 1 of 2% van de patiënten - die ook met reden - reeds longkanker vertonen.
. Echter twee tot drie weken later tonen de controles al bij 20 tot 40% van de patiënten longkanker aan; een teken voor het regelmatig door de (meest brutale) diagnosemededeling ingeslagen doodsangst-DHS
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer.
Oude teelbalcarcinoom
Bij een 8-jarige jongen was reeds wegens onduidelijke buikklachten een niet ingedaalde teelbal onder de verdachte diagnose 'liesbreuk' verwijderd.
Hij beleefde de zwartste dag van zijn leven, als zijn beste vriend en maatje bij een auto-ongeluk plotseling om het leven kwam en daarbij vreselijk werd verminkt.
De patiënt was daarbij niet aanwezig.
Hij was, zo zeiden zijn verwanten eenstemmig, als versteend.
Hij kon eerst dagenlang niets zeggen en liep verstard rond.
Na enkele dagen kwamen de emoties dan los.
Hij heeft dan een hele week enkel onbeheerst gehuild, 'tranen met tuiten'.
Eerst na twee tot drie maanden kwam de patiënt langzaam weer tot rust. Sindsdien, volgens de moeder, was met de ene overgebleven teelbal iets niet in orde. Het was niets ernstigs, een kleine harde knoop, die niet meer veranderde. Maar het gaf de patiënt het gevoel, dat de testikel eenvoudig niet helemaal in orde was.
Jaren waren voorbij gegaan en de patiënt was intussen getrouwd en had een kind.
Bij de dienstkeuring wilde hij zich op deze kleine plek, die daar al sinds enkele jaar te voelen was, laten afkeuren.
Daarbij werd hij nauwkeurig onderzocht.
Men opereerde hem en vond een (oud) teelbal-carcinoom.
De teelbal werd verwijderd, de patiënt werd daardoor gecastreerd. Hij werd bestraald en met chemo behandeld.
De patiënt heeft de marteling -als castraat - overleefd.
Zijn eigenwaardegevoel is echter sindsdien begrijpelijkerwijze zeer gevoelig. Het huwelijk dreigt stuk te lopen, omdat hij geen kinderen meer kan verwekken.
Opmerking:
Bij interstitiële teelbal-carcinoom (middelste kiemblad) vormt zich in de ca-fase een necrose, dus een weefselafname in het testikelweefsel. De teelbal wordt door de necrose langzaam kleiner en produceert ook minder testosteron. Buiten een licht trekken in de betroffen teelbal is uiterlijk nog niets te zien. Na de conflict-oplossing vormt zich dan een teelbal-cyste, een vermeerdering van het interstitiële hormoonproducerende teelbalweefsel. Hier is altijd een verlies-conflict aanwezig.
Bij het teelbal-teratoom (binnenste kiemblad) gebeurt precies het omgekeerde. Hier maakt het in de conflict-actieve fase compacte tumoren. Met de conflict-oplossing stopt de kankergroei echter langzaam, omdat elk embryonaal weefsel de 'embryonale groeistuip' heeft (uitzondering). Hier gaat het altijd om een zwaar verliesconflict, meestal de dood van een geliefde mens, vriend(in) of ook dier.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer.
Bij een 8-jarige jongen was reeds wegens onduidelijke buikklachten een niet ingedaalde teelbal onder de verdachte diagnose 'liesbreuk' verwijderd.
Hij beleefde de zwartste dag van zijn leven, als zijn beste vriend en maatje bij een auto-ongeluk plotseling om het leven kwam en daarbij vreselijk werd verminkt.
De patiënt was daarbij niet aanwezig.
Hij was, zo zeiden zijn verwanten eenstemmig, als versteend.
Hij kon eerst dagenlang niets zeggen en liep verstard rond.
Na enkele dagen kwamen de emoties dan los.
Hij heeft dan een hele week enkel onbeheerst gehuild, 'tranen met tuiten'.
Eerst na twee tot drie maanden kwam de patiënt langzaam weer tot rust. Sindsdien, volgens de moeder, was met de ene overgebleven teelbal iets niet in orde. Het was niets ernstigs, een kleine harde knoop, die niet meer veranderde. Maar het gaf de patiënt het gevoel, dat de testikel eenvoudig niet helemaal in orde was.
Jaren waren voorbij gegaan en de patiënt was intussen getrouwd en had een kind.
Bij de dienstkeuring wilde hij zich op deze kleine plek, die daar al sinds enkele jaar te voelen was, laten afkeuren.
Daarbij werd hij nauwkeurig onderzocht.
Men opereerde hem en vond een (oud) teelbal-carcinoom.
De teelbal werd verwijderd, de patiënt werd daardoor gecastreerd. Hij werd bestraald en met chemo behandeld.
De patiënt heeft de marteling -als castraat - overleefd.
Zijn eigenwaardegevoel is echter sindsdien begrijpelijkerwijze zeer gevoelig. Het huwelijk dreigt stuk te lopen, omdat hij geen kinderen meer kan verwekken.
Opmerking:
Bij interstitiële teelbal-carcinoom (middelste kiemblad) vormt zich in de ca-fase een necrose, dus een weefselafname in het testikelweefsel. De teelbal wordt door de necrose langzaam kleiner en produceert ook minder testosteron. Buiten een licht trekken in de betroffen teelbal is uiterlijk nog niets te zien. Na de conflict-oplossing vormt zich dan een teelbal-cyste, een vermeerdering van het interstitiële hormoonproducerende teelbalweefsel. Hier is altijd een verlies-conflict aanwezig.
Bij het teelbal-teratoom (binnenste kiemblad) gebeurt precies het omgekeerde. Hier maakt het in de conflict-actieve fase compacte tumoren. Met de conflict-oplossing stopt de kankergroei echter langzaam, omdat elk embryonaal weefsel de 'embryonale groeistuip' heeft (uitzondering). Hier gaat het altijd om een zwaar verliesconflict, meestal de dood van een geliefde mens, vriend(in) of ook dier.
Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer.
*****************************************************************************************