Informatie van artsen en specialisten
E-mail adres: info@franshoek.info
E-mail adres: info@franshoek.info
Hier praktische voorbeelden en ervaringsberichten hoe je deze GNM geneeskunde zelf kunt gebruiken.
Evaringsverhalen Deel 5 Terug naar GNM
Evaringsverhalen Deel 5 Terug naar GNM
Borstkanker 2
Ervaringsbericht - Borstkanker
In het kader van de oktober borstkankermaand hier nog een toepasselijk ervaringsbericht van Nederlandstalige bodem. Hier wordt niet gevraagd om geld in te zamelen of ons allemaal ongerust te maken. Hier wordt enkel gevraagd om kennis en ervaringen te delen.
Informeert u zich zolang u gezond bent!
Bij mijn vriendin is ongeveer drie maanden geleden (begin juni) kwaadaardige borstkanker vastgesteld door middel van een mammografie/echografie/MRI/biopsie. De oncoloog/chirurg drong erop aan zo snel mogelijk een mastectomie uit te voeren, gevolgd door chemo en bestraling. Een 'second opinion' bevestigde dit advies.
Puur toevallig ontdekten we, een dag voor de geplande operatie, een theorie over kanker: German New Medicine (GNM). Doordat ik op de hoogte was van een ernstig conflict dat mijn vriendin enkele maanden voor ze kanker kreeg had beleefd, herkende ik dit onmiddelijk in de uitleg die een dokter tijdens een video-interview gaf over het ontstaan van kanker (http://www.gnm-nl.be/). We besloten de operatie uit te stellen om dit spoor te vervolgen.
Eind juli (de operatie was uitgesteld tot 30 juli) besloten we het conventionele traject te verlaten en verder te gaan met GNM, aangevuld met een dieet dat onder andere bestond uit Amygdalin (B17), 10gr vitamine c per dag, algen, enzovoort, en vertrouwen in de Kracht/Intelligentie die ervoor zorgt dat in elke cel van ons lichaam (50-70 triljoen in totaal) 100.000 processen per seconde gelijktijdig plaatsvinden - deze Kracht/Intelligentie is ook bekend onder de naam 'God'.
Ondertussen hebben we heel wat achtergrondinformatie over kanker opgespoord. Zo heeft grootschalig wetenschappelijk onderzoek uitgewezen dat 22% tot 33% van vroegtijdig ontdekte borstkanker, zonder behandeling (dus zonder operatie, chemo, bestraling) vanzelf weer verdwijnt.
Dit sterkte ons in de overtuiging dat de GNM-theorie klopt. We hebben ook een 7 uur durende lezing hierover bijgewoond en mensen bezocht die de werking van GNM aan de lijve ondervonden hebben (een ervan was een vrouw bij wie zich in de loop van ongeveer 2 1/2 jaar een tumor onwikkelde in haar rechterborst, van ongeveer 8 cm x 4 cm. Ondanks (of beter, doordat) zij en haar man tientallen jaren in de gezondheidssector gewerkt hadden, wilden ze niet weten van een conventionele behandeling. Eerst later kwamen ze in contact met GNM en herkenden hierdoor het ontstaans- en genezingsverloop van haar tumor).
Drie maanden later (21 september 2009) begaven we ons naar het hospitaal waar ook de eerdere mammografie/echografie genomen was. We hadden een verwijzing bij van onze huisdokter, waarop te lezen was dat mijn vriendin 'een klassieke behandeling afgewezen had en de voorkeur gaf aan een 'watch and see' aanpak. Het verslag van deze echografie: 'Letsels quasi identisch in follow-up in vergelijking met 19 juni.'
Toen ik thuis de beelden van deze echografie op de meegegeven CD bekeek, zag ik dadelijk iets vreemds: vergeleken met die van 19 juni was hier een flink stuk buiten de randen van de donkere (letsel)gebieden gemeten. Dit deed ons er toe besluiten nogmaals een echografie te laten nemen bij een onafhankelijk radiologisch centrum.
Drie dagen later (24 september 2009) werd mijn vriendin nogmaals onderzocht. De dokter/radioloog kon zijn ogen niet geloven toen wij hem de cd's van de eerder genomen echografies toonden en stond er op zijn onderzoek over te doen. Dit keer ging hij nog grondiger te werk (hij wist nu precies waar de letsels zich bevonden - een van 11mmx9mm en een van ongeveer 5mmx5mm). Na wat een eeuwigheid leek haalde hij echter zijn schouders op en concludeerde: "Tja, dan is't weg hè...".
In zijn verslag aan onze huisdokter stond: 'De door patiënt meegebrachte echografiebeelden werden vooreerst bekeken. Bij grondige echografische studie kan dit beeld niet worden teruggevonden.' En hij rondt af: 'Gezien de vroegere bevindingen en de positieve biopsie rechts is mijns inziens toch een MRI-onderzoek aangewezen.' Gevolgd door: 'PS: Is het mogelijk mij van de resultaten van verdere onderzoeken of ingrepen in te lichten?'
Bedankt voor het advies, dokter, maar hier haken wij af.
We hebben het medisch dossier in ons bezit.
RVL
Opmerking van de redactie:
nu zullen er boze tongen zijn die zeggen: "Pas op! De kanker kan terugkomen! Dat is bij mij ook gebeurd. Het scheen weg en opeens zat het overal in mijn lichaam."
Dit echtpaar heeft echter de biologische natuurwetten begrepen. Zij hebben de oorzaak, het conflict, ook gevonden en zijn zich er zeker van dat dit conflict zich niet meer kan herhalen. Deze kanker kan dus niet meer terugkomen. En als dit, of iets anders, weer de kop opsteekt, dan weten ze vanaf nu dat daar een conflictinslag aan vooraf is gegaan. Dus geen enkele reden tot paniek.
Informeert u zich samen met uw partner en geliefden. Er is geen betere weg om elkaar te leren kennen.
Ervaringsbericht - Borstkanker
In het kader van de oktober borstkankermaand hier nog een toepasselijk ervaringsbericht van Nederlandstalige bodem. Hier wordt niet gevraagd om geld in te zamelen of ons allemaal ongerust te maken. Hier wordt enkel gevraagd om kennis en ervaringen te delen.
Informeert u zich zolang u gezond bent!
Bij mijn vriendin is ongeveer drie maanden geleden (begin juni) kwaadaardige borstkanker vastgesteld door middel van een mammografie/echografie/MRI/biopsie. De oncoloog/chirurg drong erop aan zo snel mogelijk een mastectomie uit te voeren, gevolgd door chemo en bestraling. Een 'second opinion' bevestigde dit advies.
Puur toevallig ontdekten we, een dag voor de geplande operatie, een theorie over kanker: German New Medicine (GNM). Doordat ik op de hoogte was van een ernstig conflict dat mijn vriendin enkele maanden voor ze kanker kreeg had beleefd, herkende ik dit onmiddelijk in de uitleg die een dokter tijdens een video-interview gaf over het ontstaan van kanker (http://www.gnm-nl.be/). We besloten de operatie uit te stellen om dit spoor te vervolgen.
Eind juli (de operatie was uitgesteld tot 30 juli) besloten we het conventionele traject te verlaten en verder te gaan met GNM, aangevuld met een dieet dat onder andere bestond uit Amygdalin (B17), 10gr vitamine c per dag, algen, enzovoort, en vertrouwen in de Kracht/Intelligentie die ervoor zorgt dat in elke cel van ons lichaam (50-70 triljoen in totaal) 100.000 processen per seconde gelijktijdig plaatsvinden - deze Kracht/Intelligentie is ook bekend onder de naam 'God'.
Ondertussen hebben we heel wat achtergrondinformatie over kanker opgespoord. Zo heeft grootschalig wetenschappelijk onderzoek uitgewezen dat 22% tot 33% van vroegtijdig ontdekte borstkanker, zonder behandeling (dus zonder operatie, chemo, bestraling) vanzelf weer verdwijnt.
Dit sterkte ons in de overtuiging dat de GNM-theorie klopt. We hebben ook een 7 uur durende lezing hierover bijgewoond en mensen bezocht die de werking van GNM aan de lijve ondervonden hebben (een ervan was een vrouw bij wie zich in de loop van ongeveer 2 1/2 jaar een tumor onwikkelde in haar rechterborst, van ongeveer 8 cm x 4 cm. Ondanks (of beter, doordat) zij en haar man tientallen jaren in de gezondheidssector gewerkt hadden, wilden ze niet weten van een conventionele behandeling. Eerst later kwamen ze in contact met GNM en herkenden hierdoor het ontstaans- en genezingsverloop van haar tumor).
Drie maanden later (21 september 2009) begaven we ons naar het hospitaal waar ook de eerdere mammografie/echografie genomen was. We hadden een verwijzing bij van onze huisdokter, waarop te lezen was dat mijn vriendin 'een klassieke behandeling afgewezen had en de voorkeur gaf aan een 'watch and see' aanpak. Het verslag van deze echografie: 'Letsels quasi identisch in follow-up in vergelijking met 19 juni.'
Toen ik thuis de beelden van deze echografie op de meegegeven CD bekeek, zag ik dadelijk iets vreemds: vergeleken met die van 19 juni was hier een flink stuk buiten de randen van de donkere (letsel)gebieden gemeten. Dit deed ons er toe besluiten nogmaals een echografie te laten nemen bij een onafhankelijk radiologisch centrum.
Drie dagen later (24 september 2009) werd mijn vriendin nogmaals onderzocht. De dokter/radioloog kon zijn ogen niet geloven toen wij hem de cd's van de eerder genomen echografies toonden en stond er op zijn onderzoek over te doen. Dit keer ging hij nog grondiger te werk (hij wist nu precies waar de letsels zich bevonden - een van 11mmx9mm en een van ongeveer 5mmx5mm). Na wat een eeuwigheid leek haalde hij echter zijn schouders op en concludeerde: "Tja, dan is't weg hè...".
In zijn verslag aan onze huisdokter stond: 'De door patiënt meegebrachte echografiebeelden werden vooreerst bekeken. Bij grondige echografische studie kan dit beeld niet worden teruggevonden.' En hij rondt af: 'Gezien de vroegere bevindingen en de positieve biopsie rechts is mijns inziens toch een MRI-onderzoek aangewezen.' Gevolgd door: 'PS: Is het mogelijk mij van de resultaten van verdere onderzoeken of ingrepen in te lichten?'
Bedankt voor het advies, dokter, maar hier haken wij af.
We hebben het medisch dossier in ons bezit.
RVL
Opmerking van de redactie:
nu zullen er boze tongen zijn die zeggen: "Pas op! De kanker kan terugkomen! Dat is bij mij ook gebeurd. Het scheen weg en opeens zat het overal in mijn lichaam."
Dit echtpaar heeft echter de biologische natuurwetten begrepen. Zij hebben de oorzaak, het conflict, ook gevonden en zijn zich er zeker van dat dit conflict zich niet meer kan herhalen. Deze kanker kan dus niet meer terugkomen. En als dit, of iets anders, weer de kop opsteekt, dan weten ze vanaf nu dat daar een conflictinslag aan vooraf is gegaan. Dus geen enkele reden tot paniek.
Informeert u zich samen met uw partner en geliefden. Er is geen betere weg om elkaar te leren kennen.
Scheidingsconflict - huid (handen)
In de winter van 1991verplaatste mijn firma mij naar een andere locatie. Samen met enkele collega's hadden we de opdracht de standplaats nieuw op te bouwen. In dit kader werkten we ook nieuwe collega's in.
Onze oude groep collega's had een zeer hartelijke verhouding tot elkaar en het was de gewoonte om zich bij de begroeting de hand te schudden. Deze gewoonte namen de nieuwe collega's direct over.
Helaas was er een collega bij die problemen met zijn lichamelijke hygiëne had. Ik wil er helemaal niet over uitweiden hoe zich dat toonde.
Het was mij dermate onaangenaam om hem de hand te geven, dat ik telkens weer nieuwe tactieken bedacht om dit uit de weg te gaan. Als ik wist dat deze collega mij bij de dienst zou aflossen, dan belaadde ik mezelf met ordners. Als ik hem afloste en hem noodgedwongen de hand moest geven, dan waste ik zodra hij weg was grondig de handen en ook mijn bureau. De voorstelling om mijn ontbijt te eten wanneer ik hem juist de hand had gegeven vervulde mij met ontzetting. Daarom schafte ik mijn eigen bestek aan, dat ik altijd opborg en alleen ik gebruikte.
Sinds dat jaar krijg ik elk jaar zodra het koude seizoen begint problemen met mijn handen. Ze werden ruw, er vormden zich kleine scheurtjes die opensprongen en bloedden. Dan zwollen de scheurtjes op en genazen met behoorlijk veel pijn. Alleen de buitenzijde van de handen, de handrug, knokkels en buitenzijde van de vingers. Geen zalf of vet hielp. 's Zomers had ik geen problemen met mijn handen. In de zomer kon ik de betreffende collega mijn hand onder het voorwendsel van zwetende handen goed weigeren, zonder onbeleefd te lijken.
In het voorjaar van 1998 werd ik dan weer naar een andere standplaats verplaatst, in een vergelijkbare kantoorruimte als voorheen. De collega heb ik sindsdien niet meer gezien.
Maar ook op de nieuwe standplaats werd weer vlijtig het handschudden bedreven en ook in de winter van 1998 had ik weer gescheurde, ruwe handen.
In het daarop volgende jaar onderbrak ik mijn werkzaamheden vanaf november 1999 tot maart 2001. In deze tijd leerde ik de GNM kennen.
Ik was sprakeloos toen ik vaststelde dat ik noch in de winter van 1999/2000, noch in 2000/2001 de welbekende problemen met mijn handen kreeg!
Toen ik het bovengenoemde gebeuren voor mijzelf onderzocht met de kennis van de GNM, werd me op slag duidelijk, dat ik een scheidingsconflict met gelijktijdige afweer (vandaar alleen de buitenzijde van de hand)had geleden! Het was voor mij een ramp om met deze collega in contact te komen!
Mijn sporen zijn dus 'bureau/collega's/het koude seizoen/hand geven”. Ik heb mijn collega's geïnformeerd dat ik hun ( als enige) de hand niet kan geven, omdat ze daar steeds zeer ruw van worden en openspringen. Een ieder heeft dat geaccepteerd. Nu is het oktober en mijn handen zijn in orde. En ik zal ze zeker zonder schade door de winter brengen!
In de winter van 1991verplaatste mijn firma mij naar een andere locatie. Samen met enkele collega's hadden we de opdracht de standplaats nieuw op te bouwen. In dit kader werkten we ook nieuwe collega's in.
Onze oude groep collega's had een zeer hartelijke verhouding tot elkaar en het was de gewoonte om zich bij de begroeting de hand te schudden. Deze gewoonte namen de nieuwe collega's direct over.
Helaas was er een collega bij die problemen met zijn lichamelijke hygiëne had. Ik wil er helemaal niet over uitweiden hoe zich dat toonde.
Het was mij dermate onaangenaam om hem de hand te geven, dat ik telkens weer nieuwe tactieken bedacht om dit uit de weg te gaan. Als ik wist dat deze collega mij bij de dienst zou aflossen, dan belaadde ik mezelf met ordners. Als ik hem afloste en hem noodgedwongen de hand moest geven, dan waste ik zodra hij weg was grondig de handen en ook mijn bureau. De voorstelling om mijn ontbijt te eten wanneer ik hem juist de hand had gegeven vervulde mij met ontzetting. Daarom schafte ik mijn eigen bestek aan, dat ik altijd opborg en alleen ik gebruikte.
Sinds dat jaar krijg ik elk jaar zodra het koude seizoen begint problemen met mijn handen. Ze werden ruw, er vormden zich kleine scheurtjes die opensprongen en bloedden. Dan zwollen de scheurtjes op en genazen met behoorlijk veel pijn. Alleen de buitenzijde van de handen, de handrug, knokkels en buitenzijde van de vingers. Geen zalf of vet hielp. 's Zomers had ik geen problemen met mijn handen. In de zomer kon ik de betreffende collega mijn hand onder het voorwendsel van zwetende handen goed weigeren, zonder onbeleefd te lijken.
In het voorjaar van 1998 werd ik dan weer naar een andere standplaats verplaatst, in een vergelijkbare kantoorruimte als voorheen. De collega heb ik sindsdien niet meer gezien.
Maar ook op de nieuwe standplaats werd weer vlijtig het handschudden bedreven en ook in de winter van 1998 had ik weer gescheurde, ruwe handen.
In het daarop volgende jaar onderbrak ik mijn werkzaamheden vanaf november 1999 tot maart 2001. In deze tijd leerde ik de GNM kennen.
Ik was sprakeloos toen ik vaststelde dat ik noch in de winter van 1999/2000, noch in 2000/2001 de welbekende problemen met mijn handen kreeg!
Toen ik het bovengenoemde gebeuren voor mijzelf onderzocht met de kennis van de GNM, werd me op slag duidelijk, dat ik een scheidingsconflict met gelijktijdige afweer (vandaar alleen de buitenzijde van de hand)had geleden! Het was voor mij een ramp om met deze collega in contact te komen!
Mijn sporen zijn dus 'bureau/collega's/het koude seizoen/hand geven”. Ik heb mijn collega's geïnformeerd dat ik hun ( als enige) de hand niet kan geven, omdat ze daar steeds zeer ruw van worden en openspringen. Een ieder heeft dat geaccepteerd. Nu is het oktober en mijn handen zijn in orde. En ik zal ze zeker zonder schade door de winter brengen!
leukemie bij tweejarig kind
Lieve Helmut,
We hebben elkaar in de zomer van 2010 in Frankfurt/Main leren kennen (seminar 1).
Ik ben de rolschaatser, die de joodse professor (W.) publiseert (die door zijn eigen landgenoten tot op heden niet geaccepteerd wordt)
Vanwege het “niet aan de orde zijn” heb ik het thema Medizin oftewel Germaanse Geneeskunde toen terzijde gelegd.
Eind 2010 gebeurde er echter iets dat ik hier met mijn ervaringsbericht wil vermelden.
Einde 2010 weigerde mijn vrouw onze 2-jarige zoon de borst, omdat we ook nog een 1-jarige dochter hadden, die de moedermelk harder nodig had.
De tweejarige die tezamen gevoed werd, beleefde dit blijkbaar als “mama vindt me niet meer lief...”.
Op de hoogte met de wetenschap van de Germaanse, wist mijn vrouw dat conflicten consequenties hebben, maar had er in dit geval niet bij stil gestaan, omdat deze situatie (2 kinderen gelijktijdig te voeden) gewoon te veel voor haar was.
Ergens begin 2011 moet onze zoon zijn conflict hebben opgelost: “mama houdt weer van me...” en kreeg hoge koorts.
In enkele uren was zijn temperatuur over de 40 graden.
Hij beleefde een uitgesproken vagotonie met een bijna 48 uur durende slaap.
Daarna kwam de pijn, waar kon die nu zijn? Als hij op zijn onder- en bovengebit wees werd me alles duidelijk: het was precies de plek die met de voeding overeenkomt!
Hij opende steeds weer zijn mond en wees op zijn onder- en boventanden.
Mijn vrouw is (ex-) verpleegkundige en ik was bijna 20 jaar werkzaam op een ambulance.
Daarom zijn we vertrouwd met ziekteverschijnselen.
Het koste ons enige overwinning om de genezing plaats te laten vinden zonder arts te raadplegen.
We waren ons er echter van bewust dat de arts na een bloedonderzoek onze zoon naar het ziekenhuis zou verwijzen en hem chemo zou toedienen.
De volgende dagen waren overwegend vagotoon: hij sliep veel en had tussendoor pijn en maakte een “zieke” indruk.
Hij was niet in staat om op te staan.
Als hij probeerde zelfstandig te lopen viel hij eenvoudig om.
Ook kwamen er spontane bloedingen in zijn mond en wang (als uitgedrukte pukkels).
We bleven er bij dat het de genezingsfase was.
Ongeveer 4 dagen later zakte de koorts, maar de pijn bleef. Dat duurde ongeveer 4 weken.
Omdat we wisten wat de reguliere diagnose (leukemie) was, hielden we het diepste stilzwijgen over zijn toestand.
In de tussentijd bestudeerde ik de boeken van de Germaanse nog eens en werd mijn/onze overtuiging bevestigd.
Ook onze 3 oudere kinderen (8, 10, en 11 jaar) hadden we er bij betrokken. Zo konden ze rechtstreeks meemaken dat de programma's van de natuur zinvol zijn!
Tot op heden blijven we ons verbazen: een klein kind dat alle symptomen van “bloedkanker” had is weer volledig gezond!
Mama zorgde goed voor haar protegé, om hem te tonen dat ze hem niet benadeelde of anderen voortrok.
Ongeveer 6 weken nadat de koorts uitbrak, met de typische leukemie-symptomen, hebben we een volledig herstelde junior, verblijd met volle gezondheid en levenslust, we zijn overgelukkig en diep dankbaar.
Hartelijk dank aan Dr. Hamer en U, beste Helmut, voor jullie werk!
Ik heb aan de universiteit van Sandefjord het bedrag overgemaakt dat onze ziektekostenverzekering elke maand, voor niet voorziene uitgaven per wettelijke aanslag inhoud.
Met de beste groeten,
Dieter M.
Opmerking van H. Pilhar:
De behandeling van de reguliere geneeskunde “bestrijden van de kanker” gaat volgens de door Dr. Virchow ingeslagen weg: “de oorzaak van de ziekte moet in de cel gezocht worden”!
Dr. Virchow is o.a. bekend om zijn spreuk: “Er zijn al zoveel lijken ontleed en nog nooit een ziel gevonden”!
Daardoor heeft hij wezenlijk bijgedragen aan de huidige beestachtige geneeskunde, waarin de psyche (ziel) min of meer ontkend wordt.
Dr. Virchows persoonlijke beschouwing is door Dr. Hamer wetenschappelijk weerlegd en dat al sinds 30 jaar.
De 2-jarige in dit ervaringsbericht had een psychisch conflict (eigenwaarde inbreuk) geleden en ook weer op kunnen lossen.
Hoe zulke SBSen verlopen is dankzij Dr. Hamer na te zien in zijn boeken.
Dit soort SBSen verloopt bij mens en dier hetzelfde.
Bij een e.w.i. als volgt:
In de actieve fase ontkalk het bot en het bloed heeft een anemie(armoede), zonder verdere pijn.
In de genezingsfase recalcificeerd het bot onder zwelling van het periost (beenvlies) (pijnlijk), tevens begint het beenmerg weer met de bloedaanmaak, en wel doorschietend (leukemie).
Slapte is een typisch symptoom van de genezingsfase.
Bijna niemand hoeft aan leukemie te sterven, tenzij je de arme patiënt met zij leukemische herstel in paniek brengt (“Bloedkanker”).
Meestal is dan de catastrofe compleet, want dan komen de volgconflicten, waaruit nauwelijks te ontsnappen is.
Bij de Germaanse Geneeskunde zeggen we ook wel “gelukkig, de leukemie is er”!
Gelukkig kon je je e.w.i. oplossen, want oplossen moet je hem, want anders sterf je aan bloedarmoede of je ontkalkte beenderen breken.
Elk rugpijntje gaat met een kleine leukemie gepaard.
Bij de reguliere geneeskunde nam men van het kind een bloedmonster en door de veranderde bloedlichaampjes kreeg men de diagnose “bloedkanker”.
Ze hebben de onrijpe leukocyten, die net door het beenmerg nieuw geproduceerd zijn, als kwaadaardig verklaard.
De logica van de reguliere geneeskunde: “we weten niet, waarom ze veranderd zijn”, maar we zullen deze veranderde bloedlichaampjes proberen uit te moorden met gifgas-derivaten.
Maar enkelen overleven deze nagenoeg dodelijke “therapie”, en de weinigen die het overleven zijn voor de rest van hun leven beschadigd (onvruchtbaar enz.).
De stelling dat je sterft als je niets doet is een ongefundeerde bewering. Er bestaat namelijk geen enkele studie die aantoont wat er gebeurd, als je bij kanker-patienten “therapeutisch” niets doet. Geen enkele! Ze onderbouwen het alleen met “niets doen zou ethisch gezien onverkoopbaar zijn”!
De ziel interesseert deze universitaire professoren en doktoren heel weinig.
Blijkbaar zijn deze “goden in het wit” het gewend dat zo'n kind na vele maanden door de gevreesde bloedingen (bloedarmoede door chemo) uiteindelijk toch in de kist het ziekenhuis verlaat.
Dat moet je accepteren, want er iets aan veranderen willen deze heren professoren allerminst.
Deze oncologen kennen Hamer en daarbij alle oncologen (in het jaar 2005 hebben we nog alle oncologen een brief gestuurd)!
Zoals de slager een dier behandeld, zo behandelen oncologen hun kanker-patiënten, zielloos!
Hij laat zich als “expert”, “vermaard om zijn kunde”, “kanker-specialist” enz. in onze samenleving vereren... kort gezegd afschuwelijk!
Ik ben blij, mijn bijdrage te hebben kunnen leveren, in dit ervaringsbericht.
Ik feliciteer deze ouders met hun gezond verstand.
PS
Wat zou er gebeurd zijn met deze jongen als dit 100 jaar geleden gebeurd zou zijn op een boerderij ergens in Duitsland?
Wat hadden de ouders gedaan? Wat hebben we vroeger gedaan in zo'n geval? Niets!
De moeder had zich instinctief meer om het kind bekommert, en de jongen was precies zo gezond geworden.
Zie je hoe belangrijk het is om niet in paniek te raken?
Zonder paniek redden we het bijna altijd.
De reguliere geneeskunde probeert ons te beheersen met bijgelovige angst (net als de priesters)!
Dr. Hamer probeert deze angst van ons af te nemen, met behulp van de prachtige biologie van onze wijze moeder natuur.
Help mee om de Germaanse Geneeswijze legaal te maken.
Als ze legaal is heeft ook Uw kind een kans.
Helmut Pilhar
Lieve Helmut,
We hebben elkaar in de zomer van 2010 in Frankfurt/Main leren kennen (seminar 1).
Ik ben de rolschaatser, die de joodse professor (W.) publiseert (die door zijn eigen landgenoten tot op heden niet geaccepteerd wordt)
Vanwege het “niet aan de orde zijn” heb ik het thema Medizin oftewel Germaanse Geneeskunde toen terzijde gelegd.
Eind 2010 gebeurde er echter iets dat ik hier met mijn ervaringsbericht wil vermelden.
Einde 2010 weigerde mijn vrouw onze 2-jarige zoon de borst, omdat we ook nog een 1-jarige dochter hadden, die de moedermelk harder nodig had.
De tweejarige die tezamen gevoed werd, beleefde dit blijkbaar als “mama vindt me niet meer lief...”.
Op de hoogte met de wetenschap van de Germaanse, wist mijn vrouw dat conflicten consequenties hebben, maar had er in dit geval niet bij stil gestaan, omdat deze situatie (2 kinderen gelijktijdig te voeden) gewoon te veel voor haar was.
Ergens begin 2011 moet onze zoon zijn conflict hebben opgelost: “mama houdt weer van me...” en kreeg hoge koorts.
In enkele uren was zijn temperatuur over de 40 graden.
Hij beleefde een uitgesproken vagotonie met een bijna 48 uur durende slaap.
Daarna kwam de pijn, waar kon die nu zijn? Als hij op zijn onder- en bovengebit wees werd me alles duidelijk: het was precies de plek die met de voeding overeenkomt!
Hij opende steeds weer zijn mond en wees op zijn onder- en boventanden.
Mijn vrouw is (ex-) verpleegkundige en ik was bijna 20 jaar werkzaam op een ambulance.
Daarom zijn we vertrouwd met ziekteverschijnselen.
Het koste ons enige overwinning om de genezing plaats te laten vinden zonder arts te raadplegen.
We waren ons er echter van bewust dat de arts na een bloedonderzoek onze zoon naar het ziekenhuis zou verwijzen en hem chemo zou toedienen.
De volgende dagen waren overwegend vagotoon: hij sliep veel en had tussendoor pijn en maakte een “zieke” indruk.
Hij was niet in staat om op te staan.
Als hij probeerde zelfstandig te lopen viel hij eenvoudig om.
Ook kwamen er spontane bloedingen in zijn mond en wang (als uitgedrukte pukkels).
We bleven er bij dat het de genezingsfase was.
Ongeveer 4 dagen later zakte de koorts, maar de pijn bleef. Dat duurde ongeveer 4 weken.
Omdat we wisten wat de reguliere diagnose (leukemie) was, hielden we het diepste stilzwijgen over zijn toestand.
In de tussentijd bestudeerde ik de boeken van de Germaanse nog eens en werd mijn/onze overtuiging bevestigd.
Ook onze 3 oudere kinderen (8, 10, en 11 jaar) hadden we er bij betrokken. Zo konden ze rechtstreeks meemaken dat de programma's van de natuur zinvol zijn!
Tot op heden blijven we ons verbazen: een klein kind dat alle symptomen van “bloedkanker” had is weer volledig gezond!
Mama zorgde goed voor haar protegé, om hem te tonen dat ze hem niet benadeelde of anderen voortrok.
Ongeveer 6 weken nadat de koorts uitbrak, met de typische leukemie-symptomen, hebben we een volledig herstelde junior, verblijd met volle gezondheid en levenslust, we zijn overgelukkig en diep dankbaar.
Hartelijk dank aan Dr. Hamer en U, beste Helmut, voor jullie werk!
Ik heb aan de universiteit van Sandefjord het bedrag overgemaakt dat onze ziektekostenverzekering elke maand, voor niet voorziene uitgaven per wettelijke aanslag inhoud.
Met de beste groeten,
Dieter M.
Opmerking van H. Pilhar:
De behandeling van de reguliere geneeskunde “bestrijden van de kanker” gaat volgens de door Dr. Virchow ingeslagen weg: “de oorzaak van de ziekte moet in de cel gezocht worden”!
Dr. Virchow is o.a. bekend om zijn spreuk: “Er zijn al zoveel lijken ontleed en nog nooit een ziel gevonden”!
Daardoor heeft hij wezenlijk bijgedragen aan de huidige beestachtige geneeskunde, waarin de psyche (ziel) min of meer ontkend wordt.
Dr. Virchows persoonlijke beschouwing is door Dr. Hamer wetenschappelijk weerlegd en dat al sinds 30 jaar.
De 2-jarige in dit ervaringsbericht had een psychisch conflict (eigenwaarde inbreuk) geleden en ook weer op kunnen lossen.
Hoe zulke SBSen verlopen is dankzij Dr. Hamer na te zien in zijn boeken.
Dit soort SBSen verloopt bij mens en dier hetzelfde.
Bij een e.w.i. als volgt:
In de actieve fase ontkalk het bot en het bloed heeft een anemie(armoede), zonder verdere pijn.
In de genezingsfase recalcificeerd het bot onder zwelling van het periost (beenvlies) (pijnlijk), tevens begint het beenmerg weer met de bloedaanmaak, en wel doorschietend (leukemie).
Slapte is een typisch symptoom van de genezingsfase.
Bijna niemand hoeft aan leukemie te sterven, tenzij je de arme patiënt met zij leukemische herstel in paniek brengt (“Bloedkanker”).
Meestal is dan de catastrofe compleet, want dan komen de volgconflicten, waaruit nauwelijks te ontsnappen is.
Bij de Germaanse Geneeskunde zeggen we ook wel “gelukkig, de leukemie is er”!
Gelukkig kon je je e.w.i. oplossen, want oplossen moet je hem, want anders sterf je aan bloedarmoede of je ontkalkte beenderen breken.
Elk rugpijntje gaat met een kleine leukemie gepaard.
Bij de reguliere geneeskunde nam men van het kind een bloedmonster en door de veranderde bloedlichaampjes kreeg men de diagnose “bloedkanker”.
Ze hebben de onrijpe leukocyten, die net door het beenmerg nieuw geproduceerd zijn, als kwaadaardig verklaard.
De logica van de reguliere geneeskunde: “we weten niet, waarom ze veranderd zijn”, maar we zullen deze veranderde bloedlichaampjes proberen uit te moorden met gifgas-derivaten.
Maar enkelen overleven deze nagenoeg dodelijke “therapie”, en de weinigen die het overleven zijn voor de rest van hun leven beschadigd (onvruchtbaar enz.).
De stelling dat je sterft als je niets doet is een ongefundeerde bewering. Er bestaat namelijk geen enkele studie die aantoont wat er gebeurd, als je bij kanker-patienten “therapeutisch” niets doet. Geen enkele! Ze onderbouwen het alleen met “niets doen zou ethisch gezien onverkoopbaar zijn”!
De ziel interesseert deze universitaire professoren en doktoren heel weinig.
Blijkbaar zijn deze “goden in het wit” het gewend dat zo'n kind na vele maanden door de gevreesde bloedingen (bloedarmoede door chemo) uiteindelijk toch in de kist het ziekenhuis verlaat.
Dat moet je accepteren, want er iets aan veranderen willen deze heren professoren allerminst.
Deze oncologen kennen Hamer en daarbij alle oncologen (in het jaar 2005 hebben we nog alle oncologen een brief gestuurd)!
Zoals de slager een dier behandeld, zo behandelen oncologen hun kanker-patiënten, zielloos!
Hij laat zich als “expert”, “vermaard om zijn kunde”, “kanker-specialist” enz. in onze samenleving vereren... kort gezegd afschuwelijk!
Ik ben blij, mijn bijdrage te hebben kunnen leveren, in dit ervaringsbericht.
Ik feliciteer deze ouders met hun gezond verstand.
PS
Wat zou er gebeurd zijn met deze jongen als dit 100 jaar geleden gebeurd zou zijn op een boerderij ergens in Duitsland?
Wat hadden de ouders gedaan? Wat hebben we vroeger gedaan in zo'n geval? Niets!
De moeder had zich instinctief meer om het kind bekommert, en de jongen was precies zo gezond geworden.
Zie je hoe belangrijk het is om niet in paniek te raken?
Zonder paniek redden we het bijna altijd.
De reguliere geneeskunde probeert ons te beheersen met bijgelovige angst (net als de priesters)!
Dr. Hamer probeert deze angst van ons af te nemen, met behulp van de prachtige biologie van onze wijze moeder natuur.
Help mee om de Germaanse Geneeswijze legaal te maken.
Als ze legaal is heeft ook Uw kind een kans.
Helmut Pilhar